Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powieść obyczajowa. Pokaż wszystkie posty

Niedzisiejszy świat kobiet

Tytuł: Isola

Autorka: Allegra Goodman

Tłumaczenie: Monika Popławska

Wydawnictwo: Literackie 25.03.2026

Gatunek: powieść obyczajowa

Ilość stron: 520

Moja ocena: 9/10


Umiejętność czytania nie jest kluczem do zrozumienia treści.
Żeby zrozumieć modlitwę, trzeba pojąć jej sens.

Damienne nie umiała czytać, ale nauczyła mnie, jak się modlić.

Piastunka kochała swoją podopieczną miłością bezwarunkową. Bez niej świat Marguerite rozpadł się jak marzenie, jak złudzenie. Już nie miał kto stanąć w obronie młodziutkiej kobiety. Ludzie nie czujący w ręku twardej monety, odwracają się pozornie bezradni.

Wątpiłam. Nie ufałam Opatrzności, ale błagam was, bądźcie moimi aniołami stróżami.

Marmurowe postacie przypominały jej, zbyt szybko dojrzałej kobiecie, zabawy w wieży. Został zamknięty etap życia, kiedy wzorcem była czarodziejka Kirke i waleczna Tymoris. Wróciły obrazy z przeszłości. Przeklęta Isola, góra na której codziennie trzeba było walczyć o życie
i oddać śmierci swoich najbliższych.

Cytra, skrywająca zwłoki synka, przywiodła wspomnienie nauki gry na klawesynie. Kiedy Roberval swoimi dłońmi przykrywał dziewczęce ręce
i prowadził ja po klawiaturze.

Nie odważyłam się na niego spojrzeć, ale czułam jego doświadczenie. Muzyka przepływała przez nas.

Jego ręce… Kiedy płynęły po klawiszach na fali dźwięków, wywoływały dreszcze. Kiedy krzyczał na nią, niepamiętającą wybranych psalmów, budził rozpacz, wstyd, wręcz niewiarę. A przecież tylko Matka Boska wytrwała z nią do ostatniej przerażającej chwili w zimnej grocie. Kiedy Marguerite z nadzieją spoglądała w dal, Boża opiekunka już też poszarzała.

Matka Boska patrzyła mi w oczy, ale nie mówiła nie karciła mnie ani nie pocieszała. Jej oblicze miało drobne pęknięcia. Jej korona była matowa.

Chwile refleksji przypominały jej czytanie psalmów, które niewątpliwie wytykają wszystkie wady… Zgoda. Ale dlaczego spojrzenie oziębłych oczu nie ujawnia prawdziwych intencji opiekuna - pobożnego, ale niewyrozumiałego? Złudzenia… Ileż one warte, kiedy zamiast sakiewki
w kieszeni bardziej potrzebny był nóż?

Allegra Goodman opisała świat kobiet, w którym niewiasty musiały nauczyć się samodzielności, żeby przetrwać. W tym środowisku, lekceważonym przez mężczyzn, musiały walczyć o wolność decydowania o sobie. Mogły kłamać, planować intrygi, trzymać klucz od skarbca 
i pokornie prosić. Teraz narzekacie na nas… A przecież pytamy was
o zdanie, odbieramy dzieci z przedszkola, znacie  numer naszego konta. 
I nie lekceważymy was.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu

Wojenny obłęd

Autorka: Maria Kocot

Tytuł: Maska 

Premiera: 26.09.2025

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 344

Moja ocena: 10/10


Świat oszalał. Przekonanie o wzajemnym zaufaniu prawie zupełnie znikło. Niemiecki Mefistofeles oszołomił ludzi, przekonanych o jego charyzmie. A przecież charyzma nie zawsze oznacza autorytet.

Nawet w nieprzeciętnym blasku świateł , odbijających się w złoceniach, można zaobserwować maskaradę. Z wysokiego poziomu schodów wuj Teodor widział fałsz na obliczach gości. Jego krzyk: „- Maski! Wybawcy! Zawsze za późno!- krzyczał, a jego słowa odbijały się echem po całym holu” Echo nie ma dostępu do serc.

A z resztą kto by słuchał starego mężczyzny… Słabsza pamięć to nie choroba. Ten świadomy swoich słów człowiek już nie bał się przyszłości. Dotarł do mety życia i nie liczył na laur. Brakowało mu tylko szacunku.

Wuj Teodor uniósł głowę, a jego oczy przybrały wyraz, którego nie potrafiłam zrozumieć. Była to mieszanina spokoju i jakiejś dziwnej, niezłomności, gotowości.

Zdarzają się sytuacje, kiedy głos rozmówcy ocieka sztucznym miodem,
a w oczach widać zawiść, perfidię. Irena czuła się oszołomiona
i otoczona ludźmi, którzy nie potrafili zachować pozorów serdeczności. Słowa Mariki wirowały w mojej głowie, mieszając się z nieznośnym pulsowaniem.

Kiedy teraźniejszość wydawała się już być ustabilizowaną, nastąpiła eksplozja uczuć.

Czas się zatrzymał, a świat wokół mnie zniknął. Jedynym dźwiękiem, który docierał do moich uszu, był głośny, natarczywy rytm mojego własnego serca.

Wszystko może okazać się niespełnioną obietnicą, kiedy wymarzony mężczyzna zdecydował się zagrać życiową rolę doktora Fausta. Wystarczy złudna perspektywa, inna kobieta u boku, podpisany cyrograf…

Kiedy Irena stanęła przed Górą Miłości, zrozumiała jak niebezpieczny szczyt jest przed nią. Wystarczy chwila nieuwagi i można skręcić nogę, upaść tak boleśnie, że piękna kreacja będzie zdarta i zamieniona na zbrukany łachman.

I tylko Chrystus pozostał niezmienny i wyrozumiały.

Chrystus spoglądał na nas z ołtarza. Jedyny świadek naszej rozmowy. Czułam jego spojrzenie. Czy osądzał? A może wybaczał?

Właśnie przeżyłem książkę „Maska”, którą napisała Pani Maria Kocot. Określenie „przeczytałem” nie byłoby adekwatne, biorąc pod uwagę moje  reakcje. Autorka wspięła się na szczyt możliwości emocjonalnych. Jednakowo silne uczucia są udziałem doświadczonej przez los dziewczynki, aktorki dramatycznej i kobiety przerażonej sytuacją. Odkryć „Maskę” trzeba koniecznie, a potem zmęczyć się w ciągu dnia, żeby sceny z powieści nie wracały w snach. 

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Autorce, Pani Marii Kocot

Głębia wody, mielizna uczuciowa.

 Tytuł: Skarpetka w antyramie

Autor: Marian Derdo

Wydawnictwo: Novae Res 16.10.2023

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 190

Moja ocena: 8/10


Jedna mądra małpka, przemyślnie schowana w nogawce, zasłania oczy, żeby nie wszystko widzieć. Druga, już pusta, obijała się o żebra Roberta, schowana do kieszeni marynarki. Może jedna z nich miała wpływ na działania tego faceta…

Kiedy jedno niebo miga nad głową, a drugie topi się w… wodzie, szalone pomysły mogą pojawić się w głowie. Do czego doprowadzą myśli dopiero  zebrane, a jeszcze nieuporządkowane? Do ucieczki w ciemność?

Czy można uniknąć przeznaczenia?

Czy to był bieg ku zatraceniu, czy tylko ułańska fantazja, która przypadkiem nieszczęśliwie się zakończyła?

A przecież nie ma przypadków. Częściej życiem człowieka kierują decyzje, czasem niezbyt rozsądne.

Kiedy Marek zobaczył swojego przyjaciela, pędzącego na koniec orłowskiego mola, nie dostrzegł rozpaczy.

Wtedy w jego twarzy widać dziką radość, w ruchach zwierzęcą energię, a w oczach, choć ledwie widocznych, decyzję, już podjętą, a więc prawie dokonaną.

Kiedy dorosły facet przeskakuje przez barierkę, na co liczy? Na to, że głębia uczuć ustatkuje się? A może głębia wody miała schłodzić gorącą głowę? Jeśli dojrzały mężczyzna nie liczy się konsekwencjami działań, to czego można się po nim spodziewać?

Jeżeli facet nie bierze pod uwagę emocji i uczuć innych ludzi, to nie jest rozsądny. Zmuszenie zszokowanego strażnika do brodzenia w mętnej od wodorostów wodzie, zakrawa na szczeniacki dowcip. Oskarżanie kobiet
o generalną niewrażliwość ociera się o szowinizm. Twierdzenie, że odkrycie grawitacji ziemskiej było chwytem marketingowym, kojarzy się z cynizmem. Czy ktoś pozornie bliski potrafi zrozumieć motywację desperata?

Jak brzmi wyznanie twardziela, który potrafił sterować łodzią, a płynął na mielizny uczuciowe? Łatwo siedzieć przed sercoodporną szybą monitora.

To właśnie ta szyba działa na mnie jak wyciskacz łez, bo stanowi brutalne urzeczywistnienie nieosiągalności. Dlatego właśnie płaczę wszędzie… Biedaczek w krótkich spodenkach…

Podobno każdy człowiek ma dwa wilki: białego i czarnego. „, Dzieciak” hoduje koszatkę, nieśmiałe zwierzątko.

Z reguły jest schowane gdzieś głęboko, boi się świata i rzadko wychodzi z ukrycia. Jest bardzo delikatne, a swoje gniazdo buduje z naszych emocji, z naszej wrażliwości, z tego… co w nas najlepsze.

Najlepsze w powieści „Skarpetka w antyramie” jest opisanie pozornie dorosłego mężczyzny. Taki facet ma w sobie coś z szalonego naukowca: eksperymentuje na żywych organizmach. W książce, którą bardzo umiejętnie napisał pan Marian Derdo, bardzo spodobało mi się określenie faceta jako głonda. Nie musicie zgadywać, co to za twór naturalny. Wystarczy przeczytać tę książkę. Co prawda przypomina ona trochę zmiany atmosferyczne: pioruny ze spokojnego nieba, potem nawałnicę, a w końcu słońce po burzy. Po tej lekturze o dwóch stwierdzeniach mogę was zapewnić: nie każdy przyjaciel zasługuje na to zaszczytne miano;
a drugie: ten Autor potrafi bardzo dobrze pisać. Jeśli bohater powieści denerwuje mnie, to znaczy, że nie jest „papierowy”.

Za egzemplarz ksiązki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Nie trzeba krzyczeć w czasie pokoju, aby być słyszanym.

Tytuł: Dziewczynka zagubiona w swoim stuleciu szuka taty 

Autor: Gonçalo M. Tavares

Tytuł oryginalny: Uma menina está perdida no sèculo à pocurado pai

Tłumaczenie: Wojciech Charchalis

Wydawnictwo: Literackie 2022

Kategoria: literatura obyczajowa

Ilość stron: 247

Moja ocena: 9/10



Zaabsorbowani przyziemnymi problemami podążamy znajomymi ulicami. W umysłach rodzą się nowe pomysły, niekiedy abstrakcyjne. I tak jest każdego dnia.

To jest bieg na wytrzymałość.

Czasem uwagę przykuje zadziwiający plakat albo niezwykłe fotografie. Niektóre są zadziwiające, choć niekoniecznie piękne. Tak jak mijani ludzie – nie wszyscy olśniewają urodą. Mają rysy charakteru, które wymuszają na nas obejrzenie się wstecz. Zatrzymanie się.  

Taka jest Hanna, upośledzona czternastoletnia dziewczynka. Ona ma
w sobie to światło niezwykłe, które przyciąga ludzi. Jej „nie” było tak miłe, że brzmiało jak „tak”. Spotkani ludzie otwierali się przy niej, odsłaniali.

To zdecydowanie obecność przezwyciężyła ostatnie przeszkody, to dziewczynka emanowała spokojem, który sprawiał, że ja, jako ktoś, kto zwyczajnie stoi obok niej, zmieniłem się w solidny receptor tajemnic: ponieważ byłem z Hanną, ludzie wierzyli mi w sposób niezwykły.

Marius bez wahania postanowił pomóc jej odnaleźć tatę. Ofiarował jej pomoc i z jej dotyku czerpał siłę. Szedł obok niej bez lęku pomimo zawrotów głowy. Utrzymywał fizyczny balans nad zatrważającą przepaścią. Świadomy opieki nad niepełnosprawną dziewczynką, Marius mierzył się z brakiem równowagi na poziomie mentalnym, psychicznym. Razem odkrywali świat niezwykły, tajemniczy, imponujący bogactwem artefaktów i maszyn, książek i słów. Przewodnik nie dostatecznie podziwiał ich niezwykłość, wyobrażał sobie ręce ludzi tworzących je. Mężczyzna nie odczuwał przesadnej odpowiedzialności za dziecko. Podjął zobowiązanie i trochę zadziwiony słuchał przygodnego znajomego.

- Cóż – powiedział Fried – nie wiem, czy ten, co zostawił Hannę, zasługuje na naszą nienawiść i zemstę za dokonanie tego łotrostwa, porzucenie kogoś zbyt słabego, żeby choć odrobinę się bronić, czy też zasługuje na naszą wdzięczność.

Wdzięczność za przebudzenie w nich humanitaryzmu. Za świadomość narodowościową i społeczną. Za trwanie we wspólnocie ekumenicznej. Za dumę rasową zbudzoną w miejscu, gdzie na każdym kroku unosił się duch ofiar holocaustu.

Dziękuję Autorowi za światło nadziei, którym wskazywał drogę wyjścia
z mroku. Dziękuję za piękno chwil i prawie wyczuwalnej obecności dziewczynki z zespołem Downa. Jest wdzięczny za czas refleksji nad sensem trwania w środku życia. Kłaniam się nisko przed mistrzem nastroju, słowa. Gonçalo M. Tavares porwał mnie w sam środek sfery metafizycznej. Ta opowieść jest jak sen, z którego nie chciałem się obudzić.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu   


Puder to symbol urody, a stal – mocy.

 Tytuł: Puder i stal

Autor: Elżbieta Ceglarek

Wydawnictwo Literackie Białe Pióro 2022

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 237

Moja ocena: 8/10



Przychodzi taka chwila, kiedy trzeba zamknąć pewien etap życia. Przed oczami jak taśma filmowa, przesuwają się sekwencje obrazów zapisanych na wrażliwym dysku serca. Twarze ludzi, którzy otwierali przed nami ramiona i ułatwili start w dorosłość. Problem polega na tym, że w dokonanym czasie zostają też ludzie z ich emocjami. Człowieka nie można zostawić w innym domu jak kota. Daria, podobnie jak Zoja, chciała zamknąć przeszłość: Nowy Jork, cyrk, niewiernego Aleksa…

Wszystko wydaje się tak przyziemne. Niebo wszędzie bywa podobne, ale czasem ktoś pragnie wznieść się ponad przyziemne bytowanie.

Patrząc w chmury, zapragnęła być jedną z nich, móc się oderwać od powierzchni życia i poczuć magię puchu gdzieś daleko w przestworzach. Czuła się jak poszarpany obłok, z którego za chwilę będzie padał deszcz.

Nie wszystko, co Dorothy przeżyła, było tym najlepszym i wymarzonym. Niektóre rzeczy robiła, ponieważ po prostu tak było trzeba. Akrobatyka cyrkowa jest szalenie efektowna, ale na tym świat się nie kończy. Przyszedł czas, kiedy Dorothy zapragnęła znów być Darią, polską dziewczyną.

A mój pociąg? – pytała siebie. – On już dawno się zatrzymał i wraz zawodowym zacięciem dobrnął do stacji końcowej. Cyrk powoli zastygał, gasł i znikał.

Co jest u kresu podróży życia? Pragnienia i dostatek finansowy pozwoliły Darii na samodzielność. Jednak jeszcze bardziej ożywczy był błysk w oku kochanego mężczyzny. On jej dawał poczucie bezpieczeństwa. Nie musiała już koniecznie i codziennie być jak „Puder i stal” – delikatna
i silna zarazem. Niestety nie wszystko układa się pomyślnie
i bezproblemowo.

Trudno być jednocześnie subtelnym i twardym. O tym, że warto, zamknąć przeszłość i odkurzyć prawie nieznaną przeszłość, przekonała czytelników pani Elżbieta Ceglarek. Na stronach najnowszej książki tej Autorki emocje zmieniają się jak barwy na niebie, zależnie od zmian atmosferycznych. Pani Ceglarek przedstawiła nam wrażliwą młodą kobietę, która miała odwagę całkowicie zmienić swoje życie, odnaleźć własne korzenie. Niczym szlachetne kamienie zdobiące misterny haft, Autorka wplotła w tekst powieści urzekające fragmenty wręcz poetyckie.

Była dla niego jak jak delikatne muśnięcie warg, jak letnie krople deszczu, jeszcze ciepłe, przyjemnie łaskoczące i słodkie, a potem…

Gorąco polecam tę świetną książkę, którą właśnie odłożyłem na półkę. Sugestywna zakładka, znaleziona przez mnie w książce, będzie przypominała inne utwory sygnowane nazwiskiem Autorki. Połączenie stylowej prozy z uduchowionej poezją zdaje się być domeną Pani Elżbiety Ceglarek. Wydanie tej książki to bardzo trafna decyzja. Któż inny może wydać i promować tak subtelną prozę, jeśli nie Wydawnictwo Literackie Białe Pióro. Zapewne jeszcze dość długo nosiłbym się
z zamiarem przeczytania „Pudru i stali”, gdyby na spotkanie przy kawie nie zaprosili mnie Autorka i blog Czytam dla przyjemności. Pozdrawiam serdecznie i życzę interesującej lektury. 

Za egzemplarz książki z dedykacją dziękuję bardzo Autorce,
pani Elżbiecie Ceglarek

  

Dwie twarze jednej kobiety.

Tytuł:  Dwie twarze królowej

Autor: Joanna Kupniewska

Wydawnictwo: Novae Res 2022

Kategoria: literatura obyczajowa

Ilość stron: 430

Moja ocena: 9/10



Tak bardzo brakowało młodej królowej odrobiny samotności. Dwórki, przekonane o jej braku doświadczenia, śledziły jej każdy krok. Na szczęście chociaż w nocy miała trochę spokoju. Z Baszty Senatorskiej wszystko wydawało jej się mniej skomplikowane i kolejnej wtopy można byłoby uniknąć. Mimo to zaskoczył ją ten sympatyczny księżulo, Mikołaj Kopernik. Nocą można podziwiać łzy świętego Wawrzyńca. Słychać tylko szum drzew, kłaniających się nisko.

- Nie zawsze można być brzozą. – Czas trzeba być huraganem. Albo chociaż silnym dębem, który nie kłania się żadnym wiatrom.

Te ukłony to też utrapienie. W prawo, w lewo, obrót… jak to w pawanie.

Ledwie muśnięcie palcami, delikatne otarcie ramionami podczas obrotu, zbliżenie twarzy przy ukłonie. To wszystko wyglądało niezwykle zmysłowo.

Ale największy wstyd był po pierwszej nocy w „nowym domu” królowej…

- Przepraszam Waszą Królewską Mość – odezwała się w końcu. – Ale jeśli Waszej Miłości chce się siku, dlaczego nie skorzystasz z urynału?

Łatwo to wszystko powiedzieć z kpiącą miną do skromnej, a przecież całkiem mądrej dziewczyny. Studentka, Zosia Molik, nagle obudziła się jako królowa Bona Sforza. Ona sama nie zgadłaby, dokąd dotrze na drodze dusz. W ten sposób nie tylko można przeżyć reinkarnację. Można też spotkać nieuka i nicponia Mikołaja Reja, prowadzonego za ucho przez rektora. Rolę dworskiego przewodnika i przyjaciela pełnił marszałek koronny Piotr Kimta, szczery do bólu: Właśnie tego mi brakowało – powiedział wzruszony. – Twego poczucia humoru, nieokrzesanego uroku, nieoczekiwanych zachowań i zabawnych pomyłek.

Błazenada nie miała rangi wygłupów, kiedy krótko i dosadnie wypowiadał się Stańczyk.

Niezależnie od szat, jakie nosiłem na grzbiecie, zawsze byłem błaznem.

Zbyt często lub w ogóle zapominamy, jak przygotować dzieci i wnuki do dorosłego życia. Warto zadbać o ich obycie, umiejętność odpowiedniego zachowania się w niezwykłych okolicznościach. Trzeba potrafić „odpowiednio wypaść” w przypadkowej roli. Łatwiej jest udawać kontuzję niż stratować partnera na   parkiecie. Pani Joanna Kupniewska zwróciła uwagę czytelników na wiele istotnych kwestii, bo przecież nam, Eurpojczykom, nie wypada przynosić wstydu swoim zachowaniem. Jak tytułowa królowa, nie jedna osoba ma dwie twarze. Rzecz w tym, aby nie być błaznem, a nie daj Boże żałosnym  dowcipnisiem. „Dwie twarze królowej” to powieść lśniąca jak drogocenne klejnoty. Pani Joanna Krupniewska nie jest  stronniczym kronikarzem, ale świetną pisarką. Rzadko podziwiam  taką wszechstronną wiedzę, perlisty dowcip i swadę literacką. Teraz miałem do tego wyborną okazję, co i innym polecam.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzoWydawnictwu Novae Res

Nie można zapomnieć przeszłość, ale warto zacząć żyć od nowa.

 Tytuł: Niedoskonali

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res 2022

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 308

Moja ocena: 10/10



Jesteśmy niedoskonali.

Mamy swoje wady, również te skrzętnie ukrywane. Staramy się nie pokazywać smutnych oczu. Nasze problemy, traumy chowamy w głębi serca i rozumu.

Camila żyła, jakby chciała zagłuszyć głos przeszłości. Niech pozostanie
w zakamarkach pamięci dom ozdobiony różami. Stamtąd tak blisko było na plażę nad oceanem. Było… W „nowym życiu” grała na skrzypcach, śpiewała i tańczyła jak nimfa.

Śpiewała namiętnie i z pasją. Jej głos wdzierał się we wszystkie zakamarki mojej duszy, wibrował i drżał.

Kiedy na scenie restauracji stanęła Camila, świat Brunona zawirował. Śpiewane przez Camilę fado odmieniło wszystko.

Odmieniła moje życie. Nagle moja szara, paskudna egzystencja znowu nabrała sensu i barw.  

Ludzie często szukają miejsca, do którego chcieliby uciec przed wspomnieniami. Próbują odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Budowanie codzienności od umownego zera, na progu „nowego życia”, jest obiecujące. Tworzymy pozory perfekcyjnie kreowanej życiowej roli. Po pracy David pokazywał swój nowy wizerunek:

Świat iluzji… Mur, którym obudowuję się od lat.

Kim jest Majka, dziewczyna trwająca w ciągłym ruchu i uciekająca przed… Właśnie… Przed czym? Dopóki nie opowie o sobie, nikt nie naruszy jej osobistej, prywatnej strefy. Najważniejsze fotografie pozostają przypięte do sznurka, a nie odłożone głęboko. Najbardziej bolesne listy schowane są w tylko jej znanym miejscu. Kiedy stanęła twarzą w twarz z Davidem, postanowiła się otworzyć wreszcie, ostatecznie…

Sami walczymy z duchami przeszłości, razem stworzymy coś niesamowitego.

Tych czworo pokiereszowanych przez los ludzi spotkało się w Lizbonie, miejscu niezwykłym i niepięknym, jak wybrane dla turystów urokliwe zdjęcia. Na szarej ulicy z odpadającymi tynkami kamienic,
w niepowtarzalnym rytmie fado i miłości, nastąpiło odrodzenie.

Nic na świecie nie dzieje się tak po prostu. My też spotkaliśmy się, bo tak miało być. Niedoskonali ludzie, którym dokopało życie.

Kiedy usiadłem w ulubionym fotelu z „Niedoskonałymi” w dłoni, na stoliku postawiłem filiżankę z kawą. I wyruszyłem w podróż niezapomnianą. Zapomniałem o kawie. Niespodziewanie zapadł zmrok.
A we mnie zagrały emocje: wzruszenie, niedowierzanie, wściekłość, niecierpliwość… Gdybym spotkał Zosię vis-a-vis, nie wysłuchałbym jej, pozostając opanowanym.

Pani Jolanta Kosowska zaskoczyła mnie w doskonałym stylu. Napisała powieść o ludziach, którzy wkrótce stali się moimi przyjaciółmi. Ta tak bardzo potrzebna więź, pozwoliła odblokować się „Niedoskonałym”. Chciałbym zobaczyć te miejsca w Lizbonie i zasłuchać się w fado. Chyba jeszcze kiedyś wrócę do tej książki, czego zazwyczaj nie robię.

Za egzemplarz książki z dedykacją bardzo dziękuję Autorce,
pani Jolancie Kosowskiej.

Ciosy psychiczne bardziej ranią.

 Tytuł: Intryga

Autor: Agnieszka Krzon 

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 18.04.2022

Kategoria: literatura obyczajowa / romans

Ilość stron: 312

Moja ocena: 7/10



Ciosy przyjmowane na ringu nie uodparniają. Można przyzwyczaić się do bólu, a nie przyjmować go jak zrządzenie losu. Kobieta, która została mistrzynią boksu posiadła rzeczywiście nieliczne umiejętności: gojenie urazów twarzy i osłonięcie się niewidocznym murem. Niezmiennie naiwna Kaja pozwalała się podpuszczać i prowokować. Zapragnęła zaistnieć w nowym związku, udowodnić sobie i innym swój hart, i wrócić do rodziny. Życie nie nauczyło ją ostrożności.

Byłam oszukiwana, zdradzana, wykorzystywana, a mimo to wierzyłam
w każdy kolejny związek, żyjąc nadzieją. Pora wreszcie zacisnąć zęby
i się obudzić, a co najważniejsze skupić na sobie!

Mężczyzna przekonany o swoich racjach i nieomylności, usiłował podporządkować sobie wszystkich. Król śmierci i życia nietolerujący oporu, protestu i własnego zdania kobiet. Nikt nie miał prawa przeciwstawić się jemu.

Faceci noszący nazwisko Ferretos nie znoszą sprzeciwu
i nieposłuszeństwa ze strony kogokolwiek, a zwłaszcza kobiet.
To niewybaczalne!

On zakłamany, niestabilny emocjonalnie, oszukujący sam siebie i innych. Ona jeszcze przekonana o swojej wyjątkowości, ulegająca najbardziej prymitywnym bodźcom. Przekonana, że swoją piękną twarzą
i kształtnym ciałem zniewoli partnera.
Oszukiwali się wzajemnie.

Kaja: Oczywiście, gdy tylko wkraczamy na niewygodny dla ciebie temat, wkurzasz się jak rozkapryszony bachor i nie ma z tobą żadnej dyskusji.

Marcus: Choć wiedziałem, że przede mną jeszcze długa droga, aby mi zaufała, to jednak zacząłem dostrzegać maleńkie światełko w tunelu, do którego ona pozwoliła mi wejść.

Pani Agnieszka Krzon ujawniła „Intrygę”, która dla czytelnika okazała się zaskakująca. Różnie ją można postrzegać z perspektywy wieku…

Autorka zaintrygowała mnie zręcznie skonstruowaną fabułą. Wydarzenia następowały po sobie niczym kolejne ciosy spadające na twarz przeciwnika.

Bohaterowie tej książki są bardzo dynamiczni stosownie do miejsca akcji i środowiska.

W tej opowieści był nie tylko duży ładunek emocjonalny, ale i nasycenie żarem, wilgocią i swobodą intymną.

Zabrakło tu odrobiny finezji, która w prozie i seksie jest niezbędna.

Na szczęście zawsze dzieci łagodzą wstrząsy.

Gorąco polecam tę powieść, adresowaną do wszystkich czytelników
z wyjątkiem nieletnich dzieci.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res


Świat, w którym zatrzymał się czas.

 Tytuł: Kobieta w białym kimonie

Autor: Ana Johns

Tytuł oryginalny: The Woman in the White Kimono

Tłumaczenie: Agnieszka Patrycja Wyszogrodzka-Gaik

Wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece 2021

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 379

Moje ocena: 9/10



Kiedy Naoko przygotowywała się do ślubnej ceremonii, otrzymała od swojej okaasan najwspanialszy dar. To było piękne kimono, ślubnej strój jej mamy.

Tradycje, zwyczaje, przesądy były starannie przestrzegane w Japonii tak niedawno. Historia miłości, tęsknoty, nadziei i rozpaczy, według pani Any Johns, wydarzyła się zaledwie przed 65 laty.

Jestem Polakiem, Europejczykiem i twierdzę czasem, że podczas uroczystości i w życiu codziennym brakuje mi tradycyjnych gestów, zwyczajów, zachowań. Szokują mnie zbyt śmiałe i niekonwencjonalne stroje. Czarna suknia ślubna nie wydaje mi się najlepszym wyborem. Piękne, stylizowane kreacje czasem więcej odkrywają niż zakrywają. Zadziwia obraz dzieci sypiących kwiaty przed mamusią zmierzającą do ołtarza. Kiedyś świat oszałamiał elegancją i nastrojem…

Światło lampionów odbijało się w jego oczach, przez co białe pasemka
w centrum źrenic tańczyły niczym żagle na najbardziej błękitnym
z oceanów, a ja zatraciłam się w jego spojrzeniu.

Przesądem na morzu było gwizdanie pod wiatr. A czym był dla wytwornej panny zakaz mieszkania wśród eta, wyrzutków. Ludzie lokowani na najniższym stopni drabiny społecznej byli źle postrzegani ze względu na związek ze śmiercią – rzeźnicy, garbarze, grabarze. Kim były pseudopołożne ? Oszołomiona brzemienna Naoko zobaczyła inną ciemną, niewyobrażalną stronę życia albo… śmierci.

Naoko, jesteś jak ślepiec, który podróżował nocą, niosąc lampion. Nie potrzebował go, żeby coś widzieć. Za to inni go widzieli. Nadal niesiesz zapalony lampion dla nas wszystkich.

Pani Ana Johns opowiedziała tragiczną historię młodej Japonki, zakochanej w przystojnym amerykańskim marynarzu. Gaijin nie miał szans bycia zaakceptowanym w tradycyjnym domu. Kto teraz pyta
o zgodę rodziców w podobnej sytuacji? „Kobieta w białym kimonie” zachowała swoją godność, dopóki hołdowała odwiecznym tradycjom. Orientalny świat Japonii jest trudny do zaakceptowania przez obcokrajowca. Lektura tej książki jest jak wędrówka przez zarośnięty ogród, gdzie zatrzymał się czas, a rośliny krępują ruchy. Szczerze zachęcam do literackiego odkrycia Japonii, gdzie na każdym kroku pojawiają się nowe symbole.

Łatwiej jest pokonać wroga, jeśli go można poznać.

 Tytuł: Jeszcze nie dzisiaj

Autor: Sergiusz Sawin

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 18.01.2022

Kategoria: new adult

Ilość stron: 396

Moja ocena: 11/10



Spotkało się we współczesnej Warszawie dwóch genialnych facetów. Nie dane im było zasiąść nad szachownicą i zagrać w spokoju. Skorzystali

z jedynej dostępnej okoliczności. Sherlock siedział na parapecie okna szpitala onkologicznego. Dok mu towarzyszył, siedząc obok wózka
z marketu i Hipokratesa.

Dla człowieka zamkniętego w szpitalu okno jest rodzajem bramy, przy pomocy której może czuć się częścią tego prawdziwego, zdrowego świata.

Obydwaj niezwykle wrażliwi, empatyczni. Jeden z nich wycofał się w cień mrocznych zaułków piwnic i pamięci. Różniło ich doświadczenie życiowe – około pół wieku. Drugi z nich walczył o nadzieję, życie.

Chłopak całe życie był fighterem. Tę walkę też wygra.

Można mieć odwagę wręcz nieziemską, która nakazuje walczyć do końca. Można mieć w sobie pokłady szlachetności, które pomogą wybaczyć i uratować swojego oprawcę.

Ludzie starają się przygotować na tę ostatnią chwilę. Na pożegnanie. Na odejście bez pożegnania. I pojawia się wtedy pytanie, co jest po drugiej stronie. Nic – powiedział z przekonaniem. – Gaśniesz jak wyłączony laptop. Cisza. I ciemność.

Dopóki życie tli się w człowieku, trzeba się nad nim pochylić. Życiowy status nie powinien mieć znaczenia. Nie każdy bezdomny człowiek
w ogrzewalni znalazł się na marginesie społeczeństwa z własnego wyboru,

- Powiem ci, Beti… - W głosie Truskawy można było wyczuć nagle duże wzruszenie. - …że sam fakt, że mamy wśród nas kogoś takiego jak Dok… powoduje… no nie wiem…, że czujemy się jak… istoty ludzkie?

Charyzma nie jest zaletą przynależną jedynie przywódcom. Bez względu na to, co daje los, wszystko może okazać się nietrwałe. Nihil ab omni parte beatum. Dopóki „Jeszcze nie dzisiaj” trzeba opuścić to miejsce na ziemi, TRZEBA WALCZYĆ.

Pan Sergiusz Sawin porwał mnie swoją książką już od pierwszych stron. Zachwyciła mnie ta powieść, czułem się fizycznie obecny obok Sherlocka, Doka, Mai, Ali, Nuty… We śnie przeniosłem się w świat, gdzie gość leżący obok po prostu cuchnął. Chciałem stanąć pod drzwiami bloku operacyjnego z nadzieją i niepokojem. Chciałem powieść „Jeszcze nie dzisiaj” ulokować w rankingu książek przeczytanych w już ubiegłym roku. W swojej kategorii znalazła się na najwyższej pozycji z notą 11/10.  

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Nie wystarczy powiedzieć: Przepraszam. Trzeba naprawić błędy.

 Tytuł: Bożonarodzeniowa Księga szczęścia

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 10.11.2021

Ilość stron: 344

Moja ocena: 10/10



Zieleń oczu, odurzający zapach ciała, wewnętrzny blask opromieniający otoczenie. Czy to wyczuwalne ciepło kobiecego ciała, czy tylko złudzenie? Uczucia bywają porażające jak burza na plaży. Nie wiadomo, czy zaryzykować i całym sobą zaakceptować potężne doznania… Czy warto uciec przed przeznaczeniem, czy lepiej schronić się pod parasolem egoizmu… Asekuranctwo ma wiele imion: rodząca się kariera, pracoholizm, brak zrozumienia… Laptop – „ten trzeci” w łóżku. Milczenie… Jak nawiązać zerwaną nić porozumienia?

Muszę cię rozumieć. Muszę rozumieć rzeczy, które dla ciebie są ważne.

A przecież nie można tego ustalić, milcząc. W związku Rafała i Leny zabrakło czasu na kluczową rozmowę. Na monolog zawsze przyjdzie czas. Póki jest na to czas, trzeba określić życiowe plany.

Oprzytomniej! Pomyśl o priorytetach, bo zniszczysz wszystko i nikt nie zdoła ci pomóc.

Mila potrafiła opowiedzieć o szczęściu rodzinnego domu bez krzyków
i pretensji. Stworzyła swój rewelacyjny wizerunek i nawet nie pomyślała o życiowym scenariuszu. Śpiewała o tym, co dla niej było bardzo ważne.

Nie krzycz do mnie!
Twego krzyku nie rozumiem,
Wrzasku boi się moje serce.
Mów do mnie szeptem o miłości,
Mów do mnie tylko szeptem.

Pani Jolanta Kosowska, prawdopodobnie niczym jej bohaterka Lena, pozwoliła mi poczuć i zrozumieć nastrój swojej powieści. Stałam się kolekcjonerką magicznych miejsc i niezapomnianych chwil. „Bożonarodzeniowa Księga szczęścia” to historia kilkorga przyjaciół, którzy znaleźli swoje indywidualne miejsca do życia. Wytrwalsi niż nie jedno, małżeństwo, wciąż potrzebowali wzajemnego kontaktu. Gotowi byli przejechać pół Europy, by poznać faceta, który uparcie wierzył w wyspy szczęśliwe i spotkanie po drugiej stronie tęczy.

Rewelacyjna powieść Pani Kosowskiej jest dotkliwie szczera. Rodzinę świadomie zdradzamy z zaborczą pracą zawodową lub pasjami. Prawda jest taka, że wiele osób mogłoby w tej historii podstawić swoje imiona zamiast Leny, Rafała, Moniki itd. Niecodzienne i piękne są w tej książce podróże, pierścionek ze szmaragdem i muzyka. Przeczytana przeze mnie świetna powieść często skłania do przemyśleń. „Bożonarodzeniowa Księga szczęścia” przyda się każdemu i za ten dar dziękuję bardzo Autorce.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res


Być mężczyzną trzeba być w każdej sytuacji, a nie tylko o tym mówić.

 Tytuł: Opowieści wickerlandzkie

Autor: Alfred Grubkain

Wydawnictwo: Novae Res, premiera29.10.2021

Kategoria: fantastyka / powieść przygodowa, obyczajowa 

Ilość stron: 346

Moja ocena: 9/10



Kawałek tkaniny pod niegoloną brodą nie czyni z młodzika mężczyzny. Dojrzałość do wkroczenia na własną drogę życia wymaga przemiany duchowej. Jest taki dzień, kiedy mężczyzna staje się przed drzwiami, musi przekroczyć ich próg i pójść nie wiadomo dokąd.

Wtedy budzi się pewnego, tak jak teraz, i uświadamia sobie, że w sumie to niby wiedział, co robi, ale nie wiedział, kim się przez to staje.

Wtedy rodzi się świadomość, że rodzinny dom i najbliższe otoczenie są zaledwie fragmentem Ojczyzny.

Ojczyzna to nie jakieś tam pole na mapie, skrawek materiału powiewający na wietrze czy inny, bliżej nieokreślony byt.

Choćbyśmy przekonywali innych do swojej odwagi i siły, to przecież nie jest dyshonorem przyznać się do słabości.

- To nic złego być słabym – powiedział stojący najbliżej niego wybawca.
- Złe jest nieuznawanie swoich słabości za problem i przyjęcie ich za integralną część samego siebie.

Kiedy August został wcielony do wojska, musiał odnaleźć się w innej, nieprzyjaznej rzeczywistości. Nikt nie pyta młodego chłopaka, czy podoba mu się musztra, poranna zaprawa, posłuszeństwo dowódcy… Nie sposób jest nie dostrzegać zła… Nagle nic nie jest już tylko dobrze znane i przewidywalne…

Świat zatrzymał się i ruszył w zupełnie innym kierunku – kierunku obcym, mrocznym i nieprzewidywalnym.

„Opowieści wickerlandzkie” nie są jedynie zbiorem legend o krainie gdzieś i kiedyś istniejącej. Do zrozumienia zasad współżycia w szarej codzienności potrzeba wsłuchania się i zrozumienia innych ludzi. Rozmowy z ludźmi doświadczonymi uczą poszanowania wszystkich wokół, umiejętności zachowania się w każdej sytuacji, niepozwalanie sobie na błazenadę. Młody Reinnis zrozumiał, że nie można dowodzić ludźmi tylko opierając się na przekonaniu o swojej wyjątkowości. Nie można korzystać z wygodnego łoża, kiedy podwładni czuwają. Trzeba położyć się między nimi i czuwać… Nie wolno opuścić rąk… Trzeba trwać w nadziei…

Kwiat migdałowca jest naszym symbolem nadziei. Musisz mimo tego wszystkiego uwierzyć, że gdziekolwiek nie pójdziemy, cokolwiek zobaczymy i usłyszymy, poczujemy i usłyszymy, wszystko będzie dobrze.

„Opowieści wickerlandzkie” Alfreda Grubkáina to swoisty przewodnik
o byciu mężczyzną. Świadomość właściwego postępowania jest kluczem do szacunku otaczających nas ludzi. Potęgę męskości nie określają najciaśniejsze spodnie. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła uzasadnia nawet trochę zaskakujące zbyt współczesne. Przy odrobinie cierpliwości można znaleźć autora na kartach książki. Gorąco polecam tę świetną, wartościową i bardzo mądrze napisaną książkę.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

„Niepewność” to siostra Niedojrzałości.

 Tytuł: Niepewność

Autor: Stanisław Sałapa

Wydawnictwo: Novae Res 20.09.2021

Ilość stron: 248

Kategoria: powieść obyczajowa / młodzieżowa

Moja ocena: 7/10


„Niepewność” jest siostrą niedojrzałości. Obie towarzyszą wchodzeniu
w kolejny etap życia. Wszystko może ograniczać młodego człowieka: dobre wychowanie lub jego brak, kanony narzucone przez nauczycieli, sposób wysławiania. Zamiast zastanawiać się nad sensem działania, ludzie zadają wiele pytań, czasem retorycznych.

- Stały ludzki dylemat, panie Janie – wiedzieć więcej czy mniej.

Co jest bezpieczniejsze? Chowanie się w skorupę niewiedzy, czy spontaniczne wyjście naprzeciw potrzebom innych? Kiedy Piotr usłyszał o chorobie małego chłopca i jego marzeniach, podarował mu swój skarb. Nie przewidział, że rekompensatą za to będzie drastyczne rozwiązanie innego problemu. No cóż, jedni kolekcjonują znaczki, a inni biją po głowie… W takich sytuacjach Rafałek może stać się Rafałem.

Czyżby ktoś taki jak Rafałek wyjawił swoje głęboko skrywane tęsknoty
i oczekiwania na traktowanie go jako Rafała, a nie jak osaczonego przez życie Rafałka?

Nagle i nieoczekiwanie Piotr stanął w złym miejscu i czasie przed obliczem zła.

Ciemność, z którą się zetknął, nie tylko nie zna tych reguł, ale nie chce ich znać i uznawać na swoje. Musi się w niej zanurzyć? Czy to jest dojrzałość?

A może dojrzałość to dopiero niższy szczebel drabiny do szczęścia? Czy szczebel oznaczony jako „Niepewność” wystarczy już tylko dostrzegać?
A może pójść na całość? Czy to jest czas na świadomą dorosłość, podanie komuś ręki i serca?

To czas, kiedy niepewność powstrzymuje chęć dotknięcia dłoni i ujęcia delikatnym uściskiem.

„Niepewność” opisana przez Pana Stanisława Sałapę, jest mocno osadzona w realiach byłego ustroju. Odzwierciedla to również słownictwo, którym operuje Autor. Kolejne etapy w życiu młodzieńca następują w rytmie, w jakim ewoluuje jego język. Kandydat na prawnika nie powinien przecież rozmawiać, jak dzielnicowy łobuziak. „Niepewność” to bardzo dobra powieść, w której nieśmiałość nie jest ograniczeniem, fascynacja zmienia się w miłość. Dorosłość skutecznie obliguje do wzięcia się za bary z życiem. Kiedyś młodzi ludzie mieli podobne problemy jak dziś, choć wtedy  rozwiązywali je konwencjonalnie. Zdecydowanie warto ją przeczytać i przemyśleć.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res.

Taniec między niebem a ziemią, miłością a nienawiścią, życiem i śmiercią.

 Tytuł: Tańcząca ze snami

Autor: Wanda Nawrocka

Wydawnictwo: Novae Res, recenzja przedpremierowa

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 796

Moja ocena: 9/10


Życie nie jest bajką ani nawet najpiękniejszym snem, czasem niebieskim lub czerwonym. Obydwa kolory są dynamiczne i wieloznaczne. Znaczenie snów potrafią właściwie zinterpretować nieliczne osoby. To dar zesłany ludziom szczególnie wrażliwym.

Zewsząd niebieskie światło padało. Nie tylko niebo było niebieskie,
ale i trawa, i ziemia, i drzewa, i ludzie. Wszystko.

Życie częściej przypomina taniec na linie rozpiętej między dobrem
i złem, nadzieją i bezradnością, cierpieniem i pociechą, miłością
i nienawiścią… Bardzo trudno utrzymać stabilny i wyważony bilans na linie własnej świadomości. Tak poruszać się potrafiła „Tańcząca ze snami” Maja, bohaterka opowieści pani Wandy Nawrockiej.

Gdy była mała, jej taniec był owiany niebieska poświatą, teraz wydaje się, jakby czerwień jej towarzyszyła. Wygląda jak anioł tańczący przy zachodzie słońca.

Jak anioł… Anioł, ten dobry przewodnik zesłany jako opiekun. O prymat kierowania człowiekiem walczą anioły i demony.

Strach od miłości jest silniejszy i to nasza nadzieja – powiedział demon mniejszy.

Strach przed utratą duchowej władzy zaprowadził Otylię na dno człowieczeństwa. Zawsze starała się manipulować ludźmi jak swoimi marionetkami.

Nie broń jej, jest gorsza niż wilk, co człowieka rozszarpuje, bo ona na swoich rękę podniosła.

Dziś zupełnie inaczej, niż przed trzystu laty, odbieramy sztukę cyrkową. Z zainteresowaniem, podziwem i niewielką rezerwą traktujemy artystów na arenie. Dawniej w szlacheckich posiadłościach akrobaci czy sztukmistrze budzili podziw i potrafili odsłonić prawdziwe oblicza osób utrzymujących pozory nieskazitelności.

Wielu z nas maski diabła nosi, a uśmiech anielski na twarzy ma
– pomyślała ze smutkiem.

Kiedy zagłębiałem się w historię ludzi, którzy spełniali swe marzenia
i realizowali oczekiwania wizjonerów, nie spodziewałem się odnaleźć aż tak szeroką panoramę emocji. W książce, którą napisała Wanda Nawrocka, nic nie jest jednoznaczne. W jednej scenie przepowiadany ogień budzi grozę, a kiedy indziej oszałamia jako atrybut tancerki. Autorka poprowadziła nas ścieżkami swojej bogatej wyobraźni. Fascynujący debiut literacki porywa tempem. Nie sposób zostać na pozycji biernego czytelnika, kiedy odczuwa się sympatię lub złość, obserwując bohaterów. Gorąco polecam tę świetną powieść obyczajową z elementami grozy, które poprzeplatane są scenami głębokiej wiary
w Bożą opiekę.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Co chcemy zrobić przed śmiercią, a co już jest niecierpiące zwłoki?

Tytuł: Przesilenie

Autor: Dawid Adrian Ś.

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 29.09.2021

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 280

Moja ocena: 8/10


Codziennie wykonujemy podobne prace i realizujemy analogiczne zadania. Powoli i nieuchronnie zanurzamy się w rutynę codzienności.
Z jednej strony pragniemy odmiany i mocniejszych wrażeń. Z drugiej strony obawiamy się nowych wymagań. Zgodnie z takim umownym schematem funkcjonował Sebastian.

Poukładane życie, które uważał za odpowiednie, oceniał teraz już z innej perspektywy. Dotarło do niego, że jego ciało i umysł również nie funkcjonują tak, jakby chciał – coś zaczynało się zmieniać.

W wyjątkowych sytuacjach może pojawić się impuls lub myśl odwracające normalny bieg działań. Rodzi się bunt. Początkowo nieśmiało zaczynamy pragnąć odmiany.

Być może pragnę zrobić coś, czego jeszcze nie robiłem – okazać bunt wobec swojego dotychczasowego życia.

Kiedy Anioł Śmierci przepowiedział Sebastianowi koniec pewnego etapu, pojawiła się refleksja. Okazało się, że komuś w życiu coś przyszło łatwiej i było ciekawsze. Zaskoczenie wywołała informacja, że ludzie urodzeni później mogą więcej zarobić. Ktoś po zdjęciu służbowego garnituru stawia na luz i realizuje swoje marzenia. Odmieniają go pasje.    

Poza tym trzeba mieć trochę fantazji w życiu. Założyć koszulę w kwiaty – wiecie, jak to jest.

Jawa i sen mogą spleść się ze sobą jak dwie równoległe rzeczywistości. Wtedy wrodzona lub nabyta kreatywność staje się zaledwie przydatnym narzędziem.

„Przesilenie” jest przełomowym momentem w życiu. Wskazując punkt zwrotny w życiu, Dawid Adrian Ś. odsłania przed nami fantasmagoryczne obrazy. Sny mogą dać złudzenie ciekawszego życia. Czytelnik jest zmuszony do obejrzenia się za siebie. Tę opowieść młodego atrakcyjnego faceta odbiera się z lekkim niedowierzaniem i małą doza niewiary, a może zazdrości… Realizm tej książki dochodzi do głosu, kiedy Autor nawet zbyt dosłownie śledzi codzienność. A przecież to, co odbieramy wręcz sensorycznie, może pozostać w sferze wyobraźni. Zależnie od wieku można modyfikować nasze pragnienia. Niekoniecznie trzeba przymierzać możliwości do sił. „Przesilenie” jest wyjątkową, trochę zaskakującą książką. Warto zanurzyć się w niecodzienność
i podążyć za niewypowiedzianymi marzeniami. Pan Dawid Adrian Ś. bardzo dobrze przemyślał treść swojej opowieści.
 

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Nie zawsze we dwoje jest łatwiej.

Tytuł: Uwikłana

Autor: Daria Paulina Bączkiewicz

Wydawnictwo: Novae Res

Kategoria: powieść młodzieżowa

Ilość stron: 351

Moja ocena: 7/10


Kiedy w życiu nastąpi pewien kluczowy moment, trzeba odważyć się zacząć kolejny etap w życiu. Może niekoniecznie trzeba zerwać stare kontakty, ale reset jest potrzebny. Nowy punkt na mapie kariery. Nowe miejsce. Nowa praca. Nowi ludzie.

Bystra, dobrze zorganizowana dziewczyna jest w stanie ogarnąć nową rzeczywistość. Praca w imponującej restauracji otwiera szansę na awans zawodowy. Wystarczy tylko właściwie wystartować, a wszystko poukłada się na miarę możliwości i oczekiwań. Maureen jest otwartą, inteligentną
i energiczną młodą kobietą.

Harmonia i porządek pomagały mi w codzienności, w moim roztargnieniu. Stanowiło to ciekawe połączenie. Cała ja – pełna przeciwieństw, ale taka właśnie byłam.

Zaskakująca jest obecność współlokatora w pokoju. Jasne, że manager nie może zapewnić pojedynczego pokoju w hotelu. Ten facet we wspólnym jej pokoju jest jakiś taki… zagadkowy. Gdyby tylko uroda gwarantowała przystępność, Geoffrey byłby na szczycie marzeń dziewczyny.

Zaciekawiły mnie jeszcze bardzie jej słowa: „Każda by chciała takiego faceta jak Geoffrey”

Serio? On jest coraz bardziej dziwny. Zazdrosny, zaborczy, taki wręcz namolny. Trudno z nim wytrzymać. Czasem Maureen miała wrażenie, że skumulowane złe emocje zaprawione niepewnością rozsadzą jej głowę jak ładunek wybuchowy. Ten facet to po prostu arogancki dupek!

Zachowujesz się irracjonalnie. Nie mam pojęcia, kim jesteś. Nie mam ochoty z tobą rozmawiać.

Dziewczyna „Uwikłana” w dziwny interpersonalny, bo nie uczuciowy związek próbuje bronić się przed „opieką” dziwnego faceta. Nie zna jego przeszłości. Pani Daria Paulina Bączkiewicz przedstawiła nam dziwny układ dwojga ludzi dzielących jeden pokój. Jak można przemówić do rozsądku  człowieka, który pragnie tylko jednego – podporządkowania sobie kobiety?

Ta powieść bywa wręcz sensoryczna: naturalnie piękne roślinne otoczenie jest idealnym tłem dla atrakcyjnej restauracji. Nie wiele brakowało, żebym wyobraził sobie smak wyszukanych potraw. „Uwikłana” przypomina powoli rozwijający się kwiat. Przydałoby się trochę ciepła uczuć, bo temperatura wzajemnych pretensji przypomina chłodnię. To jest powieść dedykowana młodym ludziom, którzy szukają swojej drogi. Problem manipulacji, dominacji jest teraz szczególnie modny, więc powieść bardzo dobrze wpisuje się w nurt współczesnej literatury psychologicznej. Warto zrozumieć przesłanie tej książki
i odkrywać kolejne niespodzianki.
Mam tylko jedna uwagę dotyczącą warsztatu literackiego Pani Bączkowskiej. Wszyscy znamy słowo na K, które co najwyżej można traktować jako skrót myślowy. Jestem przekonany, że w powieści obyczajowej można ograniczyć stosowanie tego wyrazu.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res 

 

Niezwyczajne „Pocztówki z Portugalii”.

Tytuł: Pocztówki z Portugalii

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res. Premiera 14.07.2021

Kategoria: literatura obyczajowa

Ilość stron: 374

Moja ocena: 10/10


Konradzie,

Czy warto było odegrać romantyczną scenę przed tak wrażliwą widownią? Za epizody nie przyznają Oscarów. Zamiast owacji wywołałeś łzy? Spaprałeś to, co do tej pory zbudowałeś. Na pewno jeszcze nie wszystko stracone, więc WALCZ, CHŁOPIE WALCZ.

Tak chciałem napisać do człowieka, którego spotkałem nad „Pocztówkami z Portugalii”.

„Nigdy ci już nie zaufam. Nigdy do końca nie będę wierzyć. Skłamałeś tak gładko, oszukałeś, odegrałeś teatr…”

Ostygło ożywiające uczucie, bohaterami wydarzeń wstrząsnął chłód. Zostały emocje zapisane w tytułach prawie sensorycznych fotografii Olgi.

WOLNOŚĆ jak szybujący orzeł.
OBCOŚĆ kogoś podobnego do innych, który z oddalenia obserwuje świat.
PRZEBUDZENIE ze świadomością, że nie jest jeszcze za późno na zmiany, że budzi się nowy dzień.
SAMOTNOŚĆ w tłumie, w próżni gigantycznej bańki.
NIESPEŁNIENIE uczuć i nadziei.

„Mgła jest czasem ciekawsza od promieni słońca. Otula, nie dopowiada, pozostawia miejsce na wyobraźnię.”

Wszystko jeszcze można zmienić teraz i wszędzie, gdzie spotykają się ludzie. Świat tak naprawdę jest niewielki. Warto zmierzyć się
z rzeczywistością. Za późno może dopiero jest w niebie – tam, dokąd lecą motyle i nie wiadomo, czy można jeździć harleyem.

Portugalia jest miejscem, gdzie fale rozbijają się o skały, a z mgły wyłaniają się kafle na fasadach domów. Stąd wysyłano do Polski dziwne wiadomości zapisane na „Pocztówkach z Portugalii”. Groźnie brzmiące ostrzeżenia budziły lęk Olgi, przybysza z innego świata.

„Wynoś się!”

Powieść „Pocztówki z Portugalii” oparta jest na sekwencji kolejnych odsłon. Na początku drażni swoją spontanicznością wspomniany wcześniej młody mężczyzna. Wzruszające są spotkania z chłopcem, który kiedyś próbował wszystkiego, co było dostępne, a potem oglądał świat odbity w wielkiej bombce. Pani Jolanta Kosowska przypomniała mi w mistrzowskim stylu, jak ulotna bywa niepamięć. Pamięć jest bardziej trwała, choć jej granice zacierają się. Fascynująca lektura „Pocztówek
z Portugalii” przypomina słuchanie zwierzeń kobiety, która opowiedziała o rozczarowaniach, miłości, nadziei, o misji. Ta powieść jest jedną
z najlepszych w dorobku literackim Autorki.

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res za to, że mogłem przeczytać
przed premierą tę książkę. Bardzo dziękuję za propozycję i zaufanie.