Pokazywanie postów oznaczonych etykietą politycy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą politycy. Pokaż wszystkie posty
Tytuł: Siódma funkcja języka.
Autor: Laurent Binet
Tłumaczenie: Wiktor Dłuski
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie 2018
Kategoria: thriller
Ilość stron: 453
Moja ocena: 7/10


Nie wystarczy mieć wystarczający zasób wiedzy, aby przekonać rozmówcę lub słuchacza. Sztuką jest przekazać treść w interesującej formie. Język to nie tylko słowa prawidłowo złożone w zdaniu, ale również znaki łatwo dostrzegalne i właściwie zinterpretowane.


Roland Barthes w mistrzowski sposób opowiadał zarówno o krawatach, miłości, Japonii, jak i fotografii. Zabrał ze sobą z tego świata zagadkę dotyczącą „Siódmej funkcji języka”.

Laurent Binet zabrał mnie w niezwykle ciekawą wyprawę do miejsc widzianych jak przez obiekt „rybiego oka”. Podczas tej podróży czytelnik może spotkać wybitne osobistości ze świata nauki, sztuki, polityki, sportu prezentowane na pierwszych stronach gazet
i w kronice XX w.



Podążając za tokiem myślenia różnych postaci zajadle broniących swoich przekonań
i światopoglądu, zgodziłem się z myślą zawartą w cytacie

Dla Czerwonego Kapturka światem rzeczywistym jest ten,
w którym wilki mówią.

Lektura tej powieści jest przygodą wymagającą od nas dość dużego zaangażowania. Nie tylko poznajemy sens rozważań i dyskusji intelektualistów, ale także wykorzystujemy umiejętności godne poligloty.
W książce pana Binet’a odnalazłem też kilka bardzo ciekawych odniesień do polskiej historii, gdzie przypomniana jest Solidarność, papieskie pielgrzymki i zapisane w naszych sercach gesty. Wspomniano tu różne postacie od Mickiewicza i Słowackiego do Wałęsy
i Wojtyły…

Głównym wydarzeniem w tym thrillerze jest wypadek uliczny, jego następstwa i śledztwo. To wszystko jest zatopione w gęstej atmosferze rozważań filozoficznych, politologicznych, literackich, socjologicznych.


Polecam tę lekturę zdecydowanie różniącą się od popularnej literatury sensacyjnej
i obyczajowej. Tym, co drażniło mnie w tej powieści było słownictwo brudne i wulgarne, wręcz rynsztokowe. Kontrast tego i rozważań zaprezentowanych w formie pięknego literackiego języka to nie jedyny kontrast szokujący podczas czytania tego dzieła.
 

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu  
Tytuł: Moja Odyseja
Autor: Adrian Carton de Wiart
Wydawnictwa: Wingert, Bellona

Kategoria: wspomnienia /historia /beletrystyka
Stron: 385


Prawie wszyscy ludzie mają ochotę przeżyć jakąś wielką przygodę, odbyć wspaniałą podróż, poznać niezwykłych ludzi.  Ja też do nich należę i dlatego z nadzieją i dużym zainteresowaniem sięgnąłem po książkę, którą zaliczyłbym do gatunku „płaszcza i szpady”.

Niektóre z opisanych tam scen na długo zapadną mi w pamięć. Podziwiałem fantazję, desperację i pomysłowość oficera, który wykupił w sklepie z zabawkami wszystkie bębenki i piszczałki, aby zagrzać do boju swoich podkomendnych w walce przeciwko Niemcom.




Wiele razy ranny, kontuzjowany Adrian Carton de Wiart zatytułował swoją książkę „Moja Odyseja”. Są to wspomnienia angielskiego żołnierza, generała wywodzącego się z arystokratycznego rodu. Spodziewałem się poznać historię bohatera znającego sztukę wojenną, a przeczytałem lekką, małowartościową opowiastkę Piotrusia Pana w mundurze. Pasjonat szalonych przygód, polowań, przyjemności napisał o takich wybitnych osobowościach, jak Paderewski, Piłsudski, Churchill. Roosvelt, Czang-kaj Szek i inni. Stał na czele brytyjskiej misji wojskowej w Polsce. 
Na szczęście nie był dyplomatą, bo nie widzę w tej roli porywczego ignoranta, dowódcy licznych formacji nie lubiącego i nie potrafiącego czytać mapy. Z żenującą prostotą i naiwnością przyznał, że zawsze brakowało mu pewności siebie. Czerpał z życia przyjemności i był zaskakiwany brutalną rzeczywistością. Krytykował Polaków określając ich jako prostaków; podziwiał Chinki tyko za ich urodę i dominację małżeńską; w Indiach cierpiał z powodu fetoru i hałasu. 



Przeczytałem tę książkę obfitującą w zabawne sytuacje, odpocząłem nad nią.  Generał de Wiart przedstawił się mi jako dobry gawędziarz, który sam siebie porównał do kontuzjowanej primadonny. 
Jeśli macie ochotę na lekką lekturę i niewiele ponad to, przeczytajcie ją. Was ona również nie zmęczy. 

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kobieta-ktora-pokocha-marszaek.html