Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Świat Książki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Świat Książki. Pokaż wszystkie posty
Tytuł: Słowik
Autor: Kristin Hannah

Tytuł oryginału: The Nightingale
Tłumaczenie: Barbara Górecka
Wydawnictwo: Świat Książki 2016
Kategoria: Literatura kobieca / młodzieżowa / historyczna
Liczba stron:555
Moja ocena: 8/10

Obraz podsuwany przez wyobraźnię, który  na długo pozostanie
w snach: szarzy wychudzeni ludzie jak z obrazów Edwarda Muncha.Przemykają przestraszeni po ulicach francuskich miast.




Miedzy nimi jak cień przemieszcza się Słowik, The Nightingale, La Rossignol. Stara się wtopić w tłum, by w odpowiednim momencie zaśpiewać. Ta kobieta Na zewnątrz to czysta stal, a w środku serce miękkie jak wosk. Tylko taka twarda i zdeterminowana mogła działać
w podziemiu.


Co prawda W czasie wojen stacza się bitwy i potyczki, ale jak zaspokoić GŁÓD wolności, kiedy brakuje CHLEBA?
MACIERZYŃSTWO czasu wojny hartowało się dzięki ODWADZE przenoszonej w genach. NAIWNOŚĆ zmienia się w LOJALNOŚĆ,a to powód do DUMY uskrzydlającej pozornie słabe kobiety. Jeśli już człowiek decyduje się na poświęcenie w imię miłości i humanitaryzmu, to pomaga stwierdzenie I że jeśli skoczy się z wysokiego brzegu, to przed upadkiem przynajmniej się trochę polata. 

Kristin Hannah opowiedziała historię "Słowika" i jej rodziny, przyjaciół na tle głębionej wojną Francji. Obraz Holocaustu jest analogiczny również dla Polski. W historycznej zawierusze zdarzały się zadziwiające spotkania. Czasem wyznanie uczuć zastępowały gesty i spojrzenia, bo nie wszyscy mogli słuchać słów skierowanych nie do nich.



Kiedy na półce w bibliotece zobaczyłem te książkę, natychmiast ją wypożyczyłem. Jestem zauroczony tą opowieścią napisaną prostym językiem, który uwypukla treść. Tu nie potrzeba poezji, aby ukazać prozę życia. Troszkę zabrakło mi historii, ale "Słowik" to właściwie utwór reprezentujący literaturę kobiecą w najlepszym gatunku. 
Gorąco polecam tę powieść, która gwarantuje przyjemność lektury zabarwioną domieszką bohaterstwa i romantyzmu.








Tytuł: W cieniu Pałacu Zimowego
Tytuł oryginału: The House of Special Purpose
Autor: John Boyne

Tłumaczenie: Joanna Puchalska
Wydawnictwo: Świat Książki 2014
Kategoria: literatura piękna
Liczba stron: 399
Moja ocena: 10/10

Chciałbym dziś napisać Wam o emocjach, które przyśpieszają puls, pobudzają serce, wzmagają wrażliwość i budzą wyobraźnę. Łatwiej to zrobić przy muzyce, ale czyjej? Oczywiście Czajkowskiego!



Życie jest jak muzyka - czasem zaskakuje dynamicznym tempem; kiedy indziej brzmi umiarkowanie zgodnie z pragnieniami duszy. Kiedy już wydaje się, że wszystko będzie dobrze, los serwuje nam niespodzianki. Dopiero w finale pojawia sie refleksja: To już koniec? Dlaczego nastąpił tak szybko?

Tak potoczyły się dzieje Georgija Jachmieniewa. Niespodziewanie wyrwany z rodzinnej wsi zabitej deskami znalazł się w Petersburgu,
w Pałacu Zimowym w obliczu carskiej rodziny. Nagle wszystko wokół niego zawirowało jak suche liście jesienią - oszołomienie, obawy, bezwzględne posłuszeństwo, obojętność otoczenia, miłość, pożądanie.
W sercu zamigotały też wyrzuty sumienia, ale wygoda łóżka, piękny mundur i sycące posiłki przegnały chmury znad czoła. Na krótko, bo nastał czas rewolucji.


"Do tej pory - o naiwności! - życie było dla mnie niczym grządka wiosennych tulipanów, lada moment mająca ożyć eksplozją kolorów,
a tymczasem niepostrzeżenie stało się raczej jak krzaki jesiennych róż, których liście zaczynają czernieć i więdnąć, i pozostaje juz tylko oczekiwanie na ostateczny rozkład, który przynosi zima"


Została tylko miłość dojrzewająca, hartująca się w codzienności, gaszona cierpieniem i troskami. Już nie było obok siebie Georgija i Zoji. Teraz już byli GeorgijZoja - elegancki mężczyzna pracujący wśród książek i piękna kobieta, której uroda nie zszarzała w kurzu wielkich miast.

"Oboje pogrążyliśmy się w myślach i wspomnieniach, doskonale wiedząc, że długi szczęśliwy związek nie potrzebuje ciągłego gadania"



Ciekawi jesteście realiów? Prosze bardzo. John Boyne fascynująco opisał zycie "W cieniu Pałacu Zimowego", wplatając w fabułę swojej opowieści wydarzenia prawie współczesne. Wielki finał tej historii miał miejsce przed niespełna czterdziestu laty. Jestem zauroczony tą powieścią. Ukazano tu carski dwór bez nadmiaru złoceń i przepychu. Wszechobecny szalony mnich, czarna eminencja dworu, "wiejski mużyk" szokuje
i bulwersuje. Młody carewicz lgnie do swojego opiekuna jak do starszego brata. Krótko mówiąc: Nie można pominąć tę książkę, którą napisał autor "Chłopca wpasiastej piżamie".





Tytuł: Byle dalej Pod stopami słońca Motocyklami po bezdrożach Azji
Autorzy: Marta Owczarek, Bartek Skowroński
Wydawnictwo: Świat Książki 2016
Kategoria: podróże
Liczba stron: 360
Moja ocena: 10/10

Czy można odbyć bardziej dynamiczną podróż na lądzie, niż wyprawa motocyklem? Kiedy siadam na siodełku, przede mną obiecująca droga niekoniecznie komfortowa, a pod siedzeniem wibruje DR-ka. Tak zaczyna się fascynująca podróż. Busola marzeń skierowana na Dach Świata - Pamir. W drogę!




Po przejechaniu przez Karelię, gdzie Finowie dumni ze swojego prawa do swobodnego poruszania po całym kraju, umieścili rosyjskie napisy
o "zakazie wjazdu obcych samochodów", czekają liczne niespodzianki. Przy drodze można zrobić zakupy w sklepie, gdzie sprzedawczyni obliczy należność na liczydle. Spotkani przyjaźnie nastawieni gospodarze przy filiżance czaju uprzedzają, że tylko u nich jest spokojnie i bezpiecznie. Dopiero za granicą czyhają ci źli Rosjanie, wyzyskiwacze i cwaniacy. Podobne uwagi wygłaszane są w kolejnych państwach na trasie. Oczywiście często padają pytania o cel i sens wyprawy:

"Ale co z tego będziecie mieli? Kto wam płaci? Jakie macie zadania?"

Podróżującego motocyklem Europejczyka mogą zaskoczyć plagi owadów. nagłe pojawienie się chmar maszkary, szarańczy czy baboczków, które jak skrzydlata śnieżyca fruwają utrudniając widoczność.
 

Zadziwiające są kontrasty wstydliwie skrywanej biedy, zrujnowanych klasztorów i zakładów przemysłowych z miejskimi budynkami
w zachodnim stylu. Większość dzieci marzy jedynie o prezentach od Dziadka Mroza mieszkającego w Wielkim Ustiugu, gdzie tylko dla zamożnych dzieci otwiera swoje podwoje lunapark.


Olśniewające swoim urokiem miasta Jedwabnego Szlaku często ożywiają jedynie duchy przeszłości. Cieszą oczy wspaniałe pejzaże: góry odbijające się w wodzie akwenów; jurty, porzucone muzułmańskie cmentarze; pola "białego złota" - bawełny. Wbrew zapewnieniom króla polskiego reportażu Ryszarda  Kapuścińskiego, Kirgizi niechętnie schodzą z koni, pasących się na żyznych łąkach.

Utrudzeni wędrowcy mogą odpocząć w ciepłych źródłach, przydomowych saunach gościnnych tubylców, ogrzać się nad ogniem piekielnym na pustyni
Kara-kum w Turkmenistanie. Niewybredni i ceniący wygodę turyści mogą odpocząć na tapczanach
w herbaciarni w Samarkandzie. Trzeba tylko pamiętać
o dolarach, które są niezbędne w wielu sytuacjach.


Marta Owczarek z pasją i wnikliwością opisała historię odwiedzonych miejsc, nie zapominając o polonicach, a ciekawostki bogato udokumentowała fotografiami.
Bartek Skowroński opracował marszrutę, wspierał partnerkę
 w czynnościach gospodarczych i dbał o stronę techniczną przedsięwzięcia. Gorąco polecam ten arcyciekawy dziennik podróży po europie i Azji. 
   



Tytuł: Przyszłem czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy.
Autor: Janusz Głowacki
Wydawnictwo: Świat Książki 2013
Kategoria: ?
Ilość stron: 236
Moja ocena: 2/10


Pewne wydarzenia zapisane w historii Polski oraz naszych sercach i pamięci nie powinny być wyśmiewane. Ludzi uczestniczących w nich należy szanować bez względu na prywatne opinie dotyczące ich poziomu intelektualnego i stylu życia. Do grona takich postaci należy między innymi Prezydent Lech Wałęsa.


Janusz Głowacki stworzył literacką hybrydę, bo inaczej trudno nazwać coś opatrzone przydługim tytułem „Przyszłem czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy”. Ta książka to zlepek pomysłów scenarzysty, niskiej próby popis megalomanii autora, męczący dowcip i paszkwil przeciwko Prezydentowi Polski. Ten utwór nie jest słaby czy mierny. On jest po prostu ZŁY.


Pan Wałęsa świadomy swoich wad powiedział:

Litości, aniołowie nie istnieją, i ja nie jestem aniołem.

Natomiast Janusz Głowacki, przyznający się do bycia ironistą i szydercą, wydaje się być pokrzywdzony rolą scenarzysty, jaką zaproponował mi pan Andrzej Wajda. W tej kwestii zgadzam się z nim, bo nie należy robić czegoś na siłę. Efekty bywają wtedy opłakane.

Jedynym ciekawym elementem tej pozycji wydawniczej jest okładka. Subtelnie podkreśla fakt, że treść jest tyle warta, ile rysunek kredą na tablicy historii.

Odradzam lekturę tej książki wszystkim, a szczególnie młodzieży. Jeśli ktoś ma poznawać dzieje swojej Ojczyzny i losy ludzi z Nią związanych, niech raczej poszuka bardziej wartościowych pozycji. 

Proszę przeczytać raczej:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kontrrewolucja.html 


Tytuł: Bezwstydna cnota
Autor: Nora Roberts

Tłumaczenie:Małgorzata Szymanek
Wydawnictwo: Świat Książki 2017

Kategoria: kryminał / romans
Ilość stron:302
Moja ocena: 8/10


Wykorzystując własne predyspozycje, temperament i potrzeby można kreować swoją codzienność. Można być, kimkolwiek się chce i realizować swoje fantazje. Rzeczywistość bywa nieistotna, kiedy ktoś pomoże uwierzyć w fikcję. Pojawia się tylko jeden warunek: trzeba zachować sekret.


O tajemnicach tak silnych, że aż budujących mur oddzielający od najbliższych opowiedziała Nora Roberts. „Bezwstydna cnota” wydaje się tak nieatrakcyjna, że można o niej tylko rozmawiać.



Czy mogą być ciekawsi bohaterowie powieści, niż zbliżający się ku sobie literatka
i policjant? Nie sposób pozostać obojętnym, kiedy z zawrotną szybkością przemknie koło nich pociąg zwany pożądaniem. Tu nie ma większych szans sprawca przekonany o swojej nieuchwytności.

Nie mógł zaprzestać poszukiwań, dopóki nie znajdzie głosu,
który uciszy zamęt w jego głowie.

Pani Roberts bardzo umiejętnie połączyła ze sobą historie nieciekawych przeżyć. Dopasowała do siebie różne elementy tworząc zaskakujący obraz podobny do ułożonych precyzyjnie puzzli. Przyjemność układania ich nie zepsuł motyw wcześnie prezentowanego sprawcy, ponieważ
Morderstwo było takie fascynujące, takie wciągające.


Polecam tę powieść z pogranicza kryminału i romansu, która potwierdza talent pisarski Nory Roberts. 
Tytuł: Daniel Stein, tłumacz.
Autor: Ludmiła Ulicka
Tłumaczenie: Jerzy Redlich
Wydawnictwo: Świat Książki 2012
Kategoria: literatura piękna / listy / rozmowy

Ilość stron: 558
Ocena: 7/10


„Daniel Stein, tłumacz”, bohater, partyzant, duchowny. Człowiek, który w genach miał wpisaną potrzebę pomagania ludziom. Posiadał charyzmę, której nie sposób wypracować 
w sobie. Takim pokazała go Ludmiła Ulicka.


„…język jest rzeczywiście nieistotny, znaczenie ma tylko treść,
a ta znajduje się poza językiem”.


W realnym świecie nie poszedłbym za nim i nie naśladował go. Jestem ciekawy świata, ludzi i Boga, ale nie szukam wciąż nowego miejsca dla siebie. 


Tytułowy bohater tej książki przeszedł długą drogę z getta przez klasztor, aż do prowadzonej przez siebie parafii. Taka była droga wiary Daniela - niewygodna, kamienista, ale i radosna. W tej niezwykłej, specyficznej powieści ułożonej z listów, rozmów, dokumentów, wspomnień pojawiło się kilkoro ludzi niosących w sercach ogromny bagaż doświadczeń. Niechciana przez matkę, zaprzysięgłą komunistkę, młoda kobieta szukająca bratniej duszy. Wnuczka nazisty, która postanowiła służyć ludziom i Bogu. Lekarz, który „nie mógł przestać być Żydem”. Polka z dobrego domu, która poślubiła szefa białoruskiej policji, aby ratować rodzinę.

Autorka zaprowadziła nas w wiele ciekawych miejsc: do Stanów Zjednoczonych, do Rzymu, do Czarnobyla, Hajfy, na górę Karmel, do Ziemi Świętej. W tle opisanych wydarzeń pojawiło się grono wybitnych osobistości znanych każdemu Polakowi. Ta opowieść nie jest naznaczona wyłącznie dramatem, bo jest w niej dużo ciepła, humorystycznych scen, zaskakujących pomysłów na realizację swojego „pomysłu na życie”.

Jedynym mankamentem tej książki jest kilkakrotne powtórzenie tych samych wspomnień. Polecam te książkę wszystkim i w każdym wieku; zarówno amatorom powieści psychologicznych, jak i czytelnikom lubiącym podążać ścieżkami historii, religii.  

Tytuł: Requiem dla Miasta Aniołów
Autor: Robert Crais
Tłumaczenie:Andrzej Leszczyński
Wydawnictwo: Świat Książki 2007
Stron: 416


Podstawą każdego udanego związku partnerskiego są zaufanie, lojalność. Trudno opanować emocje i działać rozważnie, kiedy w żyłach buzują adrenalina, estrogeny, testosteron. Ludzie narażeni na stres związany z wykonywanym zawodem powinni mieć wyjątkowe predyspozycje oparte na silnych cechach charakteru. Tego wymaga między innymi praca policjanta, detektywa. O takim  środowisku opowiedział Robert Crais w swojej powieści „Requiem dla Miasta Aniołów”.


Dwaj mężczyźni prowadzą agencję detektywistyczną. Jeden z nich ma za sobą mroczną przeszłość mającą źródła w domu rodzinnym, później zahartowaną w pracy policjanta z partnerem łamiącym prawo. Drugi z nich stara się zrozumieć przyjaciela, chronić jego tajemnice, uszanować prywatność. Przeszkodą w tym jest małomówność. Ta niejasna i mętna  historia życia przewija się przez całą treść książki.
Od kandydatów na policjantów wymagane są: odwaga, szybki refleks, brawura, ale też wstyd przed okazywaniem strachu. W życiu prywatnym takie cechy rzutują na bliskość i uczuciową więź, gdzie miłość, wrażliwość, odpowiedzialność i poczucie bezpieczeństwa są bezcenne. 


„Requiem dla Miasta Aniołów” to kryminał, więc jest i wątek zbrodni, zemsty, tajemnicy opisanej w nietypowy sposób. Autor umieścił w swojej powieści kilka „mocnych” scen przemocy; odczucia podczas wstrzykiwania sobie sterydów. Robią duże wrażenie sytuacje, w których alkohol wyzwala skrywane emocje i burzy granice podświadomości. Wszystko to sprawia, że lektura jest wciągająca i angażująca emocjonalnie.

Długo będę pamiętał refleksję jednego z bohaterów na temat rozpadającego się związku. Stwierdził, że jednej osobie niewiele potrzeba, aby wyjść trzaskając drzwiami; osobie porzuconej brakuje dużo, aby przejść przez te drzwi i zawrócić partnera.

Gorąco polecam tę książkę. Sympatycy kryminałów znajdą tu silną dawkę sensacji. Świetnym walorem tej powieści jest wnikliwa analiza różnych czynów oraz portrety psychologiczne bohaterów zarówno pozytywnych, jak i negatywnych.





Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-podwojna-cisza-autor-mari.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-siodma-funkcja-jezyka.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-mezczyzna-ktory-goni-swoj-cien.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/04/tytu-sekret-ktorego-nie-zdradze.html#more
https://krainslowa.blogspot.com/2018/01/daniel-suarez-demon.html