Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura piękna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura piękna. Pokaż wszystkie posty

Powrót do korzeni

Tytuł: Cypryjskie meze.

Autorka: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Zaczytani, premiera 26.05.2026

Kategoria: literatura piękna

Ilość stron:264

Moja ocena"10/10

 


Afrodyta miała charakterek i pomysły! Nie jest sztuką przyjść na świat 
w zaciszu sypialni. Wspomniana bogini pojawiła się w mgle piany morskiej. Uwodzicielska i zmysłowa budziła wyobraźnię facetów. Tak ją zapamiętali ludzie, herosi i bogowie. Za jej opaskę wielu  poszło by nie tylko na Cypr.
Jorgos ostrzegał Ewelinę: Nie pij wody z łaźni Afrodyty, uważaj na odyńce, unikaj zemsty greckich bogów.

A ta dzielna dziewczyna wyznaczyła sobie kilka celów, które potrzebowała zrealizować w miarę możliwości swoich i przewodnika. Ostatni punkt przypominał klucz do serca i rozumu: 6. Spróbować poznać tych ludzi.
Poznać ich od kuchni, zasiąść z nimi do stołu; zrozumieć ich światopoglądy; wsłuchać się we wspomnienia; zrozumieć sens dedykacji w restauracyjnym menu; skosztować Cypryjskie meze, ktore nie jest zwykłym daniem. Jest kompozycją smaków, barw, reakcji i marzeń.

Kiedy się urodziłem, chciałem jak najszybciej zrozumieć świat. Mój Tato mówił, że na wszystko przyjdzie czas. Nie myślałem o tym, co czeka mnie u kresu życia.

Ciężko ranny Nikos z honorem odchodził z tego świata i tak żegnał Dimitriosa:

Odejdę z przekonaniem, że moje życie było dobre, bo zostały mi dane wielka miłość i prawdziwa przyjaźń. Tego nikt mi nie zabierze.

Tureccy agresorzy odebrali poczucie bezpieczeństwa i dachy nad głowami Cypryjczykom zaledwie w ubiegłym wieku. Obraz katastrofy wydawał się beznadziejny.

Zasieki kolczaste zamiast leżaków i parasoli, okna pozbawione szyb, porzucone samochody na ulicach, strzępy prania suszące się na sznurze. Miasto duchów.

Tak wyglądał świat po zamknięciu przez Pandorę podarowanej jej puszki?

Kiedy ją zamknęła, na dnie została tylko nadzieja, która ma pomóc przetrwać wszystkie troski.

A co ze świadomością posiadania swojego miejsca na Ziemi? Miejsca dokąd można wrócić mimo dziejowych zawirowań? Jak zachować 
w sercu i umyśle swoje życiowe korzenie i cudowną świadomość, że nie jest się znikąd.

Pani Jolanta Kosowska zabrała czytelników swojej najnowszej powieści na Cypr. Bardzo ważne i piękne jest miejsce, dokąd można wrócić; do miejsca, gdzie czekają na Ciebie ludzie, którzy nie stracili nadziei. To nie musi być odległy kraina. Może ktoś w twoim mieście czeka na ciebie. Na początku lektury zgodziłem się z Autorką w temacie twardego kręgosłupa. Później z rozbawieniem przyjąłem powrót do greckiej mitologii. Na koniec nie zdążyłem powstrzymać samotnej łzy. Trudno powrócić z pięknej krainy uczuć do prozaicznego życia i pisania dla Was recenzji.

 

Powrót do życia

 Tytuł: Piękność z lodu

Autorka: Monika Raspen

Wydawnictwo: Replika 18.11.2025

Kategoria: powieść historyczna, literatura piękna

Ilość stron: 416

Moja ocena: 10/10


Historię tworzą ludzie jak aktorzy swoje kreacje. A Petersburg to teatr. Każdy gra tu swoją rolę.

Widok Petersburga, uchwycony na fotografii, jest urzekający. Sekret kunsztu to efekt wizji projektanta. Nad imponującymi brylantami góruje nieregularny władczy rubin.

Trzeba widzieć świat inaczej niż wszyscy. Kamień to nie tylko kamień, to uśpiona opowieść. Metal to nie cenny kruszec i rusztowanie, to rama dla marzeń.

Marzenia, kierowane próżnością, wybiegają z umysłu. Silna była potrzeba władzy działającej jak narkotyk. I jeszcze ważniejszej prawdy
o życiu: albo można być lalką w cudzych rękach, albo samemu pociągać za sznurki władzy.

Dostrzeganie cierpienia to za mało, kiedy dziecko potrzebuje pomocy, brakuje sił i wiary w cuda. Status rodziców jest wtedy bez znaczenia.

Obraz małych cierpiących dzieci, którym depresja matki łamała życie
i odbierała dzieciństwo, był nie do zniesienia.

A może być i tak, że powrót do przeszłości sprzed cierpienia nie przynosi ulgi. – Ona żyje – powiedział wreszcie. Jego słowa brzmiały bardziej jak wyrok, nie jak radość.

Powrót do żywych zawsze jest szokujący i zaskakujący, bo niespodziewany. Skoro spędziłam pół nocy między trumnami i wylazłam z krypty jak słowiański upiór, co prawda nie o własnych siłach, to chyba jeszcze coś dobrego mnie w życiu czeka. Zawsze warto mieć nadzieję…
…dopóki anioł jest jeszcze poza zasięgiem wzroku. Bo przecież aniołów nie słychać.

Bywały chwile w życiu carycy, kiedy z pokorą odkłada na bok diadem
i składała ręce do modlitwy. Daj mi łaskę, bym nie zgubiła się wśród kadzideł i koron, bym widziała ludzi.  

Talent to dar utrwalania wizji. Maria Dagmar natychmiast utrwalała na papierze swoje pomysły. Widziała życie, otwierające się płatki kwiatów, cierpienie, przyszłość…

Że te obrazy to nie tylko zwykłe wizje. To okruchy przyszłości, która miała nadejść. Przyszłości, w której nie było już miejsca dla świata, jaki znała.

Kiedy przyszłość bywała coraz bardziej niepewna, taniec Umierającego łabędzia w wykonaniu Anny Pawłowej nabierał wieszczego znaczenia.

Rosja tańczy na wulkanie – szepnął do sekretarza. – A oni wszyscy udają, że nie widzą dymu i nie czują zapachu siarki.

W otoczeniu „Piękności z lodu” coraz więcej pojawiało się aniołów niż demonów. Diabły ukazywały się zdecydowanie w postaciach, które niewątpliwie budziły trwogę. Kobiety dobre i skuteczne jak anioły zawracały ludzi z ostatniej drogi, imponując umiejętnościami medycznymi   i lingwistycznymi. Pani Monika Raspen stworzyła wybitne dzieło, które jest wszechstronne. Zbliżyła do siebie klasykę literatury heroicznej i współczesną prozę urzekającą symboliką. Obraz świata z przeszłości, widziany przez szybę samochodu, sprawił, że nie chciałem powrócić z literackiej podróży.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Autorce pani Monice Raspen
i Wydawnictwu Replika

Czas płynie bez przerw

 Tytuł: Przyjaciele muzeum

Autorka: Heather McGowan

Tytuł oryginalny: Friends of the Museum

Tłumaczenie: Tomasz Bieroń

Wydawnictwo Literackie: premiera 23.07.2025

Kategoria: literatura piękna

Ilość stron: 520

Moja ocena: 9/10


Tylko. Jedna. Doba.

Tak mało czasu, żeby załatwić najważniejsze sprawy. Czy to wystarczy, żeby naprawić błędy? A przecież trzeba jeszcze po prostu żyć…

Zegar nad drzwiami tyka. Głośno. Powoli. Natarczywie. Symbolicznie.

Czasomierze mamy takie same bez względu na wiek. Człowiek jeszcze nie stary, bo w wieku zaawansowanym, planuje czas, który mu pozostał. Młody człowiek ściga się z czasem.

Ale młodzian pozostaje przyklejony do swojego telefonu, przesuwając palcem po jego powierzchni z mrożącą krew w żyłach prędkością.

Diane Schwebe kombinuje, co zrobić, by uratować muzeum. Jak to możliwe, że pewne drobiazgi niespodziewanie i wbrew rozsądkowi pojawiły się nie wiadomo jakim prawem.
Szefowa ochrony wspominała drobne artefakty, które powinny spoczywać w ciszy, otulone tajemnicą.

Wyobrażałam sobie, że ktoś poświęcił tyle czasu na zbudowanie jednego okręcika tylko po to, żeby go pogrzebać. – Grzebienie, pachnidła
i monety na opłacenie przewoźnika.

Mówi się, że tylko przyjaciel dostrzega wszystkie drobiazgi i je analizuje. Gotycki mistrz, Hieronim Bosch nie wymagał, żeby wszystkie detale na jego obrazach były oglądane przez lupę. Ważne było ich znaczenie.

Wylądowała w samym środku piekielnego obrazu Boscha: dymiąca ziemia, stosy pogrzebowe, poszarpane czarne wieże sterczą jak spalone drzewa, płomienie wyskakują z czeluści, kiedy Diane leci w dół, błędnik szaleje i żołądek podchodzi do góry.

A może przydałaby się jakaś prosta w obce w obsłudze aplikacja? Przecież mamy dwudziesty pierwszy wiek.

- Ładuję piekło, chwilę trzeba zaczekać.
- Jest bardzo ciemno. – A potem: - O. Mój. Boże.

Resztę opowieści, napisaną przez Heather McGowan, poznajcie sami. Książka o „Przyjaciołach muzeum” ma w sobie coś tajemniczego. Zawsze, kiedy chciałem zrobić sobie przerwę na odpoczynek oczu, słyszałem cichutkie upomnienie: Jesteś pewien, że nie chcesz dalej czytać? Uczestnicząc w gorących przygotowaniach do gali, dowiedziałem się że moje niektóre zdjęcia robiłem z „perspektywy podglądacza”. Trzeba utrwalać dzieła i je odwiedzać. Wszyscy po pewnym czasie znikają, z wyjątkiem kogoś takiego jak Picasso. Zafascynowany szukałem w sieci dzieł mistrzów, uzupełniając lekturę. Nie czekam na to, co podpowie mi sztuczna inteligencja.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu

Nudne życie bez problemów

Tytuł: Wyspa luzu

Autorka: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Zaczytani 5.02.2025

Kategoria: literatura piękna / romans

Ilość stron: 266

Moja ocena: 7/10


Natalia w blasku świec, Natalia na uczelni, Natalia tańcząca
w strumieniach deszczu, Natalia pływająca w jeziorze.

Czy od takiej kobiety można oddzielić się murem, utwardzonym egoizmem?

Można…

Mięczak, który opuścił bezpieczną skorupę rodzinnego domu, jest niereformowalny. Nie na próżno wbito mu do głowy zasadę, że w konsekwencji niesprawiedliwości jedni się zaharowują, a inni ciągle  chorują.

Michał bezpiecznie przekształcił się z denerwującego skorupiaka
w konfliktowego sztywniaka. Nietolerancyjni ludzie zapomnieli usypać przed nim dywan z czerwonych kwiatów. Ten kolor będzie mi się kojarzył z odlotową sukienką Natalii.

- Pięknie wyglądasz! Idziesz komuś dokopać czy kogoś zdobyć?

Wcześniej warto byłoby przypomnieć sobie, że trzeba patrzeć pod nogi. Grunt może być niepewny nawet na uroczej Wyspie luzu.

Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki ani w to samo gówno.

Ja pierniczę! Jak można być takim sztywniakiem jak Michał? Można, bo przecież tak jest wygodniej. Nikt nie zrani kamienia, a najwyżej spowoduje jego pękniecie jak szmaragdu.

Człowieku, to jest życie, a w życiu trzeba trochę być trochę elastycznym – zaatakowała mnie niespodziewanie. Nikt nie lubi drętwych facetów.

Kobieta jest jak grecka wyspa: zachwycająca, olśniewająca, budzi wyobraźnię. Facet, którego przeszłe uczucia miały wartość tandetnej kłódki, teraz postanowił zaistnieć w życiu Natalii.

Twoja bliskość odurza bardziej niż prochy.

No, nie błysnął.

Pani Jolanta Kosowska zaprosiła mnie innych czytelników na „Wyspę luzu”. Miałem okazję wyobrazić sobie niesamowitą wyspę Kos z jej atrakcjami. W pełni doceniam wysiłek twórczy Autorki, ale jedyne moje uczucie po tej lekturze to zmęczenie. Potrzebny jest mi reset.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Zaczytani 

W poszukiwaniu sensu życia

Tytuł: Obca kobieta

Autorka: Katarzyna Kielecka

Wydawnictwo: Szara Godzina 2024

Kategoria: literatura piękna

Ilość stron: 312

Moja ocena: 9/10

Może nastać w życiu taki czas, kiedy nagle potrzeba zmienić prawie wszystko i nie na zawsze zamknąć za sobą drzwi. Wtedy każde wyjście
z sytuacji wydaje się być najlepszym. Życie jest jak rejs w nieznane. Kto by zwracał uwagę na bałwany tak złudnie ładne… Dlaczego wcześniej nie pojawił się w życiu nauczyciel, uczący emocjonalnej nawigacji?

Bo w nauczaniu nie chodzi o to, by zbudować człowiekowi łódź
i wypuścić go w niej na morze, lecz o to, by dać mu wskazówki, wsparcie i czas, a gdy łajba stanie na wodzie, co najwyżej lekko dmuchnąć
w żagle.

Łatwo jest wymagać od rodziców, żeby robili, co do nich należy. Na wiele sytuacji może być za późno. Bezradnie patrzeć z boku, to nie sztuka życia.

Dziwił się, że nie stoi nad córką, nie tłumaczy, nie próbuje jej odwieść od wyjazdu.

Kiedy spakowana walizka stoi u drzwi, telefon już wyłączony, trzeba obejrzeć się za siebie, żeby później wstyd nie dokuczał jak uporczywa zgaga.

- Ja też się wstydzę.
- Rozumiem. Wstyd to naturalne uczucie, chociaż nie zawsze ma uzasadnienie. Trzeba je oswoić, obłaskawić, a potem nauczyć się kontrolować.

Dziewczyna, zapatrzona w urzekające bursztynowe oczy chłopaka, może zapomnieć o całym świecie. Nie liczy się świat dookoła nich.

Powietrze wokół nas zgęstniało, wiatr ucichł w szuwarach, jakby nie śmiał zaburzać nam tej chwili. Która na zawsze będzie pierwsza.

A co tam! Niech się dzieje teraz co chce, nawet gdyby Było żenująco, zabawnie, wstydliwie, gorsząco, romantycznie, frywolnie i błogo.

Wyznanie miłości nie wystarczy, kiedy realia życia są tak kłopotliwe. Dopiero Stare Dobre Małżeństwo okazuje się prawdomówne?

„I lampą ci jestem, która oświetla
gościniec mroczny i wyboisty,
bo trzeba krok za krokiem iść,
by być dla siebie jeszcze bliższym”

Czy refleksja dopiero budzi się na widok żalu w oczach nieznajomego mężczyzny, bo Tkwił w nich głęboki smutek, jaki się czuje, gdy ktoś bliski zawiedzie.

Wtedy rodzi się pytanie, kim i jaka jest ta Obca kobieta.

Najnowsza powieść, którą napisała pani Katarzyna Kielecka, jest wręcz gęsta od emocji. Od pierwszej do ostatniej strony uczucia szaleją jak hormony. Kim jest „Obca kobieta”, o której inni ludzie woleli milczeć? Przecież nie każda prawda jest bolesna. Nie jestem już młody i dlatego tym bardziej jestem przekonany o głębokim przesłaniu, skierowanym przez Autorkę do ludzi, którzy jeszcze mogą począć dzieci. Ta powieść, stworzona na bazie wrażliwych przemyśleń, doskonale celnie trafia w serce.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Autorce Katarzynie Kieleckiej

Wiosna w sercach, zima za oknem

 Tytuł: Kalendarz adwentowy

Autorki: Jolanta Kosowska, Marta Jednachowska

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 08.11.2024

Kategoria: literatura piękna

Ilość stron: 264

Moja ocena: 10/10


Jest taki czas adwentu, kiedy z emocjonalnej perspektywy szacujemy nasze dokonania. Jak z lotu ptaka spoglądamy na miejsce, gdzie żyjemy, i na ludzi nadzwyczaj nam bliskich.

Kiedyś pewien mężczyzna, mój znajomy, zmuszony do czasowego osamotnienia, zobaczył na zewnątrz za oknem ptaka. Pomyślał: Tobie jest zimno, ale jesteś wolny. Ja muszę tu siedzieć w cieple. Jednak ty chyba masz lepiej…

Dzieci w domu dziecka przy ulicy Zimowej zaakceptowały swoją codzienność. Nie narzekały na to, jak na wygnanie. W okienkach kalendarza adwentowego szukali choćby drobiny szczęścia. Czasem było go tak wiele, że trudno było sobie to nawet wyobrazić.

Można komuś dać zaskakująco dużo, ale najważniejsze jest ukryte
w sercu. To umiejętność pocieszenia, wybaczenia, otarcia łzy. Nikt nie wystawi paragonu z ceną miłości.

Jest czas dziękowania za spokój i miłość. Przede wszystkim muszę podziękować, że nie jestem w rodzinnym domu, nie muszę słuchać krzyków ojca.

Zmartwiona swoim niedostatkiem dziesięcioletnia Oliwka żaliła się, że na szkolnym balu może być tylko Dziewczynką z zapałkami bez przebrania. Młodszy od niej równie biedny Maurycy nie miał nawet komórki… żadnej. Nad nienapisanym wypracowaniem pomyślał: W pierwszej chwili zrobiło mi się smutno, pomyślałem, że nie mam za co dziękować, ale po chwili poczułem się zupełnie inaczej. Jak bogacz!

Jak nieszczęśliwa i odrzucona czuła się mama egoistycznej Justyny, przekonanej o swojej wyłącznej krzywdzie. Dziecko jest skarbem, ale nie jedynym… Nie mam ochoty na takie rozmowy. Żadnego grania na emocjach. Żadnego współczucia, a już na pewno żadnego wzbudzania we mnie poczucia winy.

A przecież adwent to też czas wybaczania, porozumienia. To doskonała okazja, żeby realizować swoje marzenia i pasje? A może nawet przewartościować swoje życie? Wszystko ma inny sens, kiedy potrafimy otworzyć się na wyzwania. Intuicja bywa cenniejsza od doświadczenia. Maria dołożyła do zamówionego ślubnego bukietu symboliczne liście palmowe i gałązkę oliwną. Zyskała tym uznanie florystki.

Są ludzie gotowi na poświęcenia i małe, i wielkie. Nie ma znaczenia, czy potrzebny jest w środku nocy sok malinowy do herbaty, czy teleskop astronomiczny.

Telemach, geniusz pozbawiony empatii, jak intruz chciał wkroczyć do intymnej strefy milczenia pani Grażyny. Nie bądź tak wścibski i nie wchodź z butami w cudze życie.

Pamiętam moje Kalendarze adwentowe, śliczne i obiecujące. Powieść tak zatytułowana wzruszyła mnie jak rzadko która historia. Duet autorski mamy i córki to złoty środek na stworzenie tak pięknej opowieści. Jolanta Kosowska i Marta Jednachowska opowiedziały o podopiecznych domu dziecka, w którym urzeka rodzinna atmosfera, a okna ozdobione są ptaszkami wydzierganymi na szydełkach. Ta książka jest po prostu piękna i już dziś zachęcam dorosłych i młodzież do lektury tej książki. Już za dwa tygodnie „Kalendarz adwentowy” pojawi się na księgarskich półkach. To będzie perfekcyjnie trafiony zakup na czas Adwentu i Bożego Narodzenia.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res


Tajemnica tkwi w detalach.

 Tytuł: Oczy Mony

Autor: Thomas Schlesser

Tytuł oryginalny: Les Yeux de Mona

Tłumaczenie: Magdalena Kamińska-Maurugeon

Wydawnictwo: Literackie 24.04.2024

Kategoria: literatura piękna

Ilość stron: 496

Moja ocena: 10/10

Pantha rhei!

Wszystko mknie w zadziwiającym tempie i stylu. Ptaki na obrazie Caspara Davida Friedricha, marzenia, wspomnienia, radości, smutki, Błękitny jeździec Kandinsky’ego, sny, życie…

Piękna Fortuna obraca koło ślepego losu. Wszyscy liczą na łut szczęścia bez względu na status. Kochankowie, poeci, władcy, niewolnicy uczuć: wszyscy liczą na szczęście.

Fortuna to nie tylko majątek. Nie każdego stać na zapłacenie tysiąca franków za jednego szparaga. 

Natomiast artysta w przypływie natchnienia, pomysłowości i hojności, namalował na osobnym płótnie tego dodatkowego szparaga, by podarować go kolekcjonerowi z następującym komentarzem: „Jednego zabrakło w pańskim pęczku”.

Sugestywność obrazów i ich piękno, szpetota, bajeczne lub ascetyczne barwy są odbierane przez naturalne receptory.
Obraz radiologiczny mózgu nastoletniej Mony zachwycił lekarkę.

Zazwyczaj mózg jest jak duży orzech; ten wygląda raczej jak wielki kamień szlachetny.

Świadomość roli genetyki to efekt analiz naukowych. Mona być może została obdarowana przez jedną z trzech Gracji wyjątkowym darem dostrzegania i właściwej interpretacji detali. Wrażliwość dziewczynki
w obliczu krzywdy innego przestraszonego dziecka była ujmująca.

- Wyjdź stamtąd, kretynie! – krzyknęła. – Mówiłyśmy, że boisko jest dla wszystkich. Dla ciebie też.

Percepcja wzrokowa pozwala dojrzeć lokomotywy na Dworcu Saint-Lazare, buty na obrazie René Magritte’a. Na pewno przypadkowy widz nie odnajdzie trolla w otoczeniu odpoczywającej kobiety, namalowanej przez Vilhelma Hammershøi.

Współczucie osobie źle doświadczonej przez los nabierze mocy, kiedy przypomnimy sobie słowa dzielnej Mony:

Idź! Walcz! Zostaw ślad! I przetrwaj!

Czytanie „Oczu Mony” to fascynująca podróż do trzech muzeów, gdzie zaprezentowano wyjątkowe, nie zawsze piękne, dzieła sztuki. Szczególnie przydatna jest wyjątkowa obwoluta, która wspomaga niedostateczną wyobraźnię. Thomas Schlesser opowiedział
o uczuciowych przeżyciach z pasją miłośnika sztuki. Pomysł wybrania na główną Bohaterkę dziewczynki nastoletniej to doskonały pomysł literacki. Jej dziadek okazał świetnym przewodnikiem.
Zdarzało się, że w czasie lektury zrobiłem sobie kawę. Niestety nie zdążyłem jej wypić, bo o niej zapomniałem.
Cieszę się bardzo, że Wydawnictwo Literackie umożliwiło mi przeczytanie tej książki.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu

Nie ma dobrego czasu na starość.

Tytuł: Cicha noc

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Zaczytani 8.11.2023

Kategoria: literatura obyczajowa 

Ilość stron: 252

Moja ocena: 10/10


Dzisiejszy świat jest bardzo zakłamany i popierniczony.

W naszej rzeczywistości wszystko biegnie swoimi pokrętnymi drogami
w zawrotnym tempie. Próbujemy odnaleźć się we mgle uczuć, w której oślepia nas błysk bezsensu.

Zdrowi ludzie udają chorych. Odegranie roli humorzastej staruszki nawet mnie bawiło – powiedziała starsza pani, prostując się po wstaniu
z wózka inwalidzkiego.

Pensjonariusze domu seniora, przytłoczeni starością i chorobami, tęsknią za najbliższymi.

Nic jej jeszcze nie zobojętniało, tęskni za nim. Targają nią uczucia, których już do końca nie rozumie.

Jak można zrozumieć kobietę, dawniej pozornie zakochaną, która nie ma czasu dla chorego mężczyzny. Taka miłość jest warta garść klejnotów czy  srebrników, wpisanych w angaż?

Każdy ma tylko jedno życie. Nie mam ochoty poświęcić go tobie.

Zbyt młody na bezwład Robert nie potrafił sam stanąć na nogi. A życie jest tak pięknie obiecujące. Jego dziadek też tak uważał. Miał fantazję, wyobraźnię, brawurę. Chciał prosto przeżyć swój czas aż do końca.

Słyszałem, jak mówił kiedyś do mojego dziadka, że chce umrzeć tak, jak żyje, że nie wyobraża sobie umierać w swoim łóżku.

Wszyscy chcą kolejny raz wysłuchać, zaśpiewać „Cichą noc”. Nie ważne, co bardziej lśni: łza w oku czy pierwsza gwiazdka…

Za to blask w oczach i serce wrażliwe pomogły Ewie odnaleźć się
w trudnej pracy. Jak iskra zawirowała wokół pani Rity, która zadziwiająco wyglądała w błękitnej sukience. Bo przecież nie wypada kobiecie, damie zjechać na posiłek w spodniach.

Tak, jeszcze może być wspaniale, kiedy uśmiech losu objawi  się
w drezdeńskim domu starców.

Może być i intrygująco, kiedy weźmiecie do ręki książkę „Cicha noc”. Pani Jolanta Kosowska tak namieszała w moim sercu, że łzę wzruszenia starszego faceta osuszał niespodziewany uśmiech. Zapewne doskonale wiecie, jak smakuje miłość, ale na kolejną lekcję wrażliwości nigdy nie jest za późno. Cała ta powieść jest wytworna i elegancka, jak wieczór
w Semperoper z panią Elke na scenie. Nawet paginy w tej książce są stylowe, starannie dobrane. Dbałość Autorki o piękne szczegóły sprawia, że sny po lekturze „Cichej nocy” nie chcą zniknąć spod powiek po dźwięku budzika. Brawo Maestra Kosowska!

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Zaczytani

Sny spełniające marzenia

Tytuł: Spotkamy się we śnie

Autorki: Jolanta Kosowska, Marta Jednachowska

Wydawnictwo: Novae Res 20.10.2023

Kategoria: literatura piękna \ romans

Ilość stron: 398

Moja ocena: 10\10


Między jawą i snami rodzą się oczekiwania. Wirują w umyśle jak motyle zwiastujące przyjemność. Łaskoczą zmysły, wzbogacają kolory. Wciąż nowe marzenia usuwają w cień niespełnioną nadzieję, obawy, rozczarowania. Ręka kiedyś pomocna, zaciska się w geście protestu. Niespodziewanie pojawiają się wątpliwości.

Był kimś, kto intrygował i fascynował mnie coraz bardziej. Kimś, kto drażnił, rozbudzał uśpione marzenia, moje tajemnice.

Kiedy w sypialni wieje chłodem, a odwrócone plecy są nieprzytulne, sny pokazują nową drogę. Drogę zadziwiającą swoją niezwykłością. Nieziemska katedra wali się w gruzy jak rodzinny dom, w którym brakuje zrozumienia. Błędne światełko nadziei tworzy życiowe złudzenia.

Gdzieś w pamięci kołatała mi się przestroga, że nie należy iść w kierunku światła, że nie każde światło jest dobre.

Kiedy dreszcze, zbyt realne we śnie, drażnią psychikę, najmniejszy przykry incydent odbiera nadzieję. W mroku czai się przerażający stwór, podobny do najbliższej osoby.

Obudziłam się zlana potem, kiedy postać mojej matki zamieniła się
w ogromnego nietoperza, który leciał w moją stronę, wydając przeraźliwe dźwięki.

Sny nie dają ukojenia. Wytchnienie jest nierealne, a przyszłość autorki książek jest niepewna. Nie wystarczy zainwestować w promocję. Tomek wspiera swoim doświadczeniem. Trzeba uwierzyć w siebie. Oliwka była przekonana, że wszystko w życiu jest realne dzięki wsparciu Czarka. Nagle okazało się, że tylko przybysz znikąd potrafi zrobić rzecz nieprawdopodobną.

Nie była Mironem, który groźnego lwa potrafił zmienić w kociątko.

Wszelkie wysiłki mogą okazać się nie dość owocne, kiedy niedomówienia stają się codziennością.

Niewyartykułowane problemy nie znikają, gromadzą się i namnażają, żeby w przyszłości stać się ścianą oddzielającą dwoje ludzi.

Kiedy świadome sny przenikają przez kurtynę niewiary, w życiu może pojawić się ktoś, kto tworzy piękną iluzję. Miron wydają się być na wyciągnięcie ręki, a cuda czasem się zdarzają.

Czy my kiedyś „Spotkamy się we śnie” z osobą najbardziej kochaną?
W takie spotkanie wierzą też mama i córka – Jolanta Kosowska i Marta Jednachowska. W sensorycznych snach, w bajecznych miejscach pojawiają się ludzie i stwory, które przeważnie nie budzą lęku. Przejście na drugą stronę magicznego lustra jest jak wkroczenie w inny świat. Tam wszystko jest możliwe. Powieść napisana przez Autorki zachwyca nastrojem, urzeka wrażliwością. Pozornie częściowo nierealna fabuła jest nasycona emocjami. Fantastyczna symbolika czasem przywodzi na myśl trudną rzeczywistość. Na wyciągnięcie ręki jest… kolejna, choć wyjątkowa powieść. Teraz nawet sny mają swoją piękną zaskakującą wymowę.

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res

  


Biała książka życia

 Tytuł: Moje głupie pomysły

Autor: Bernardo Zannoni

Tytuł oryginalny: I miei stupidi intenti

Tłumaczenie: Katarzyna Skórska

Wydawnictwo: Literackie 27.09.2023

Ilość stron: 264

Moja ocena: 10/10


Przekonani o naszej pomysłowości, zręczności popełniamy przeróżne błędy. Tak rodzą się nasze głupie pomysły. Im młodsi, tym bardziej jesteśmy przekonani o naszej sprawności i błyskotliwości. Nie zwracamy uwagi na małe ranki. To tylko ciało, a ono przecież się zagoi.

Żeby odpędzić strach, wyobraziłem sobie, że zabierają mnie do doktora, wyleczą mnie, żebym znów był jak nowy.

Słoneczna polana to chwilowe wrażenie. Nie wystarczy widzieć błysk. Pierś unosi się jak liść. A co z duszą i umysłem? Teraz trzeba spojrzeć
z innej perspektywy.

Miała zmierzwioną sierść i łapy zgrabiałe od mrozu, lecz z jej wnętrza emanowało piękne światło.

To jest miłość. Jest cudownie. Młodość to za mało. Pierwszy kropla goryczy to odrzucenie.  Najsłabsze ogniwo jest niepotrzebne. To zbędne ograniczenie swobody.

Nikt nie poświęcał mu uwagi, istniał, żeby nie istnieć, w cieniu naszego życia.

Czym jest życie? Tylko drogą czasem bardziej wyboistą? Żeby znaleźć właściwą ścieżkę, trzeba komuś zaufać. I chociaż boli uderzenie, obelga, głód – warto wytrzymać. Warto uwierzyć. Warto zrozumieć, że być może  jeśli coś jest najbardziej niezrozumiałe i skomplikowane, to jest to CZŁOWIEK.

Narodziny są jak przyjęcie daru, który wymaga naszego wysiłku. Istnienie  to książka życia, w której wszystkie kartki są białe. To my mamy je zapisać. Tam umieścimy słowa.

Chcę, żebyś napisał od nowa moje życie, przybliżył je do Boga.

Nie każ mi czekać zbyt długo jak porzucony, niepotrzebny już osobnik. Wielki Pień to nie hospicjum. To jest ostatni etap przed odejściem.

Starcy, chorzy, kalecy, ślepi. Porzuceni przez innych, lecz uparcie uczepieni życia jak każde zwierzę.

Tak właśnie: zwierzę. Główny bohater tej opowieści, Archy to kuna.
I choć urodzony w jamie, przecież odczuwający ból i żal. Pokierowany przez odkrywczego mentora, odkrywa wiarę, szuka Boga, chciałby Go napisać od nowa i poznać, jeśli jego Pan będzie tego chciał, pozwoli mu na to. To poznawanie jest misterium, zasłuchaniem, podziwem…

- To sekret! To nabożeństwo! To człowiek! – wykrzyknął.

Bernardo Zannoni to młody, niespełna trzydziestoletni młody człowiek, który napisał tę książkę w wieku zaledwie dwudziestu pięciu. To świadczy o jego dojrzałości emocjonalnej, otwarciu na ludzi i Boga. Pan Zannoni napisał prosto, że jest Bóg, a nie jakiś tajemniczy On. Uczy nas, że trzeba iść przed siebie mimo głodu strawy i ciepła. Zanim śmierć, znienacka podchodząca do drzwi załomocze w nie, żyjmy jak najlepiej
i pełniej. Zawsze znajdzie się czas, kiedy zdążę naprawić „Moje głupie pomysły”. Podziwiam tego Autora za jego przekonania, uczciwość, fenomenalny pomysł i doskonałą prozę.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu 

Tylko przeżyć to za mało.

 Tytuł: Nocny portret

Tytuł oryginalny: The Night Portrait

Autor: Laura Morelli

Tłumaczenie: Anna Cichowicz

Wydawnictwo: LeTra 24.05.2023

Kategoria: literatura piękna / powieść historyczna

Ilość stron: 400

Moje ocena: 10/10


Nie wystarczy żyć. Trzeba mieć dla czego żyć – motto człowieka spełnionego uczuciowo i intelektualnie. Tworzyć, kochać, budzić wyobraźnię, zostawić po sobie ślad w pamięci i sercach ludzi.

…nie wystarczy realizować powierzone zlecenia. Trzeba realizować własne marzenia i pomysły. Sława bywa ulotna. Laur mistrza, wpisanego do kronik, to jedynie kwestia uznania jego talentu. Leonardo da Vinci nie malował tylko dla usatysfakcjonowania zleceniodawcy. Wszechstronnie utalentowany twórca pragnął zaprezentować władcy swoje nowatorskie rysunki. A wystarczył projekt lutni. Jakież to wydawało się banalne… Gotów był zaproponować władcy swoje projekty maszyn wojennych. Nudziło go spełnianie oczekiwań klienta, choć nie bez znaczenia był materialny zysk. Ostatecznie nikt nie żywi się uznaniem widzów.

Nie mam do tego serca, szczerze przyznaję, ale też nie mam nic przeciwko wynagrodzeniu.

…nie wystarczy powiedzieć kobiecie: Jesteś piękna. Dobrze byłoby uwiecznić jej urodę. Tymczasem Leonardo dostrzegł piękno Cecilii Gallerani. Zaprezentował ją inaczej, niż to było praktykowane. Ukazał urodę modelki i powierzył jej opiece symbol czystości. Tym uszlachetnił młodą damę i taką ją widziano, nie znając opinii matki skoncentrowanej na dobrej opinii córki.

- Ja się nie zgadzam na pozostawienie mojej córki, z tym… z tym małym, nadętym osłem – zrobiła ruch ręką, jakby mierzyła posturę Ludovica il Moro.

…nie wystarczy kogoś podziwiać. Trzeba odkryć w nim piękno niewidoczne z daleka. Obraz Mistrza nie wyidealizował ją, ale uszlachetnił.

Mijają wieki, a uczucia nie dewaluują się. Zbrukana czuła się znana konserwatorka zabytków, gdy przyszło jej przekazać najznamienitsze  dzieła w ręce krakowskiego, nazistowskiego kata. Poczuć jego oddech na własnym karku to koszmar. Edith była zszokowana każdego dnia, gdy odsłaniała pokryte kurzem, wcale nie bitewnym, dobra odebrane prawowitym właścicielom. Tylko szczęśliwcy przeżyli… Po Wielkiej Wojnie został krwawy ślad, który prowadził między innymi do Dachau. Kiedy szczęścia potrzeba, żeby przeżyć, warto zachować coś dla potomnych.

Te wagony. Te wynędzniałe ciała pozbawione wszystkiego – godności, miejsca w społeczeństwie, dobytku, tożsamości.

…nie wystarczy tęsknić. O miłość trzeba dbać, żeby pomogła przetrwać. Jedynie pamięć nadawała sens życiu Dominica. Na każdym skrawku papieru rysował wizerunek ukochanej żony.

Często myślał, żeby narysować pejzaż albo martwą naturę, ale co wieczór kończyło się na szkicowaniu linii jej włosów i kształtów jej ciała.

Pani Laura Morelli oddała w ręce czytelników „Nocny portret”, malowany żywymi barwami emocji. Detale, widziane z perspektywy, wyeksponowane na tle ciemnego obrazu historii, niezwykle wyraźne atakują naszą wyobraźnię. Nazizm przede wszystkim kojarzy się
z dehumanizacją, żądzą władzy i majątku. Niejeden drapieżny jastrząb
w czarnym mundurze polował na swoje ofiary. „Nocny portret” nie jest dokumentem, ale dzięki bardzo bogatej wyobraźni Autorki niecierpliwie odkrywałem kolejne fragmenty tego utworu. Gorąco polecam dzieje ludzi i artefaktów, które bardzo umiejętnie łączą wydarzenia na przestrzeni pięciu wieków.

Z egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu LeTra