Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szpiegostwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szpiegostwo. Pokaż wszystkie posty

„Gambit” to rozgrywka, w której warto zaryzykować.

Tytuł: Gambit   
Autor: Maciej Siembieda
Wydawnictwo: Agora 2019
Kategoria: powieść historyczna / thriller
Ilość stron: 415
Moja ocena: 10/10

Życie niektórych ludzi obfituje w niespodzianki. Przyjemne wydarzenia zapisują się mniej lub bardziej trwale we wspomnieniach. Bardzo głęboko zapadają w pamięć porażki. One są jak walki, potyczki z losem. Przypominają rozgrywki szachowe. Warto jest zaryzykować. Trzeba pójść na całość.

Czasami, żeby osiągnąć cel i zdobyć lepszą pozycję na planszy, z rozmysłem poświęca się pionki, a nawet figury. Kiedyś pojmiesz sens tego manewru. Nazywa się gambit.

W tej grze z reguły biorą udział figury białe i czarne… Nie zawsze to jest tak oczywiste. W życiowej partii kolory się zmieniają. Gdzieś na czarno-białym tle razi wzrok czerwień, a kiedy indziej złoto imponuje niezwykłością.
Kiedy Muszka musiała wybrać się w nową drogę niebezpiecznego życia, brała przykład z ojca i brata. Oni byli patriotami, a nie tylko mówili
o tym. Szli przed siebie jak legioniści.
 Maszeruj albo giń.
Kiedy razem z Rysiem zapragnęli iść razem z miłością w sercach, wierzyli, że zwyciężą i przeżyją. Takie jest prawo młodości.

Bo żyli na niby. Jak turyści w podróży poślubnej dookoła świata, którzy niechcący zabłądzili do krainy zła i wojny.

Zaskoczyły ich zdrada, kłamstwa, cierpienie, ból i śmierć.
Pan Maciej Siembieda opowiedział fascynującą historię, osadzoną
w realiach II Wojny światowej i dotarł do czasów prawie nam współczesnych. Jego powieść „Gambit” określono mianem thrillera, a to po prostu jest rewelacyjna powieść historyczna. Jestem pewien, że nawet czytelnicy dystansujący się do historii mogą ją zrozumieć. Rzeczywiście fabuła tej książki jest sensacyjna, ale takie były losy ludzi tworzących historię. Wielu bohaterów „Gambitu” to postacie autentyczne. Przypomnienie historii to pełna zasługa historyka i dziennikarza, Pana Siembiedy. Biorąc do ręki tę powieść wiedziałem, że jest bardzo dobra, a okazała świetną.

Wojna jest jedną z najgorszych chorób. W tym miejscu i czasie polecam również dowcipną metodę walki z wirusem, tzw. „terapię dwóch kapeluszy”. Zapiszcie sobie tytuł tej powieści, którą trzeba przeczytać. 

Kurier z Toledo, Wojciech Dutka

Tytuł: Kurier z Toledo                      
Autor: Wojciech Dutka
Wydawnictwo: Lira 2019
Kategoria: powieść sensacujno- szpiegowska/
powieść historyczna

Ilość stron: 349
Moja ocena: 9/10

Są bohaterowie, którzy w imię swoich przekonań dokonują rzeczy niewyobrażalnych. Są ludzie, którzy stawiają wszystko na jedną kartę –honor, szczęście, miłość. Dla nich "Noszenie czapki niewidki jest czasem ciężarem ponad siły, warto by ktoś pomógł dźwigać to brzemię"

Żyją ludzie, dla których dyskrecja, dyplomatyczne postępowania nie są tylko pojęciami słownikowymi. Żyły osoby, o których pisze się i mówi, wymieniając generalnie tylko ich pozytywne dokonania. Ich życie nie było kontrastowe - „czarne” lub „białe”. „Między bielą a czernią znajdowało się jeszcze tysiąc odcieni szarości”.

W historii świata miały miejsce wydarzenia, o których trzeba pamiętać.  ¡No pasarán! One NIE PRZEJDĄ w mroki niepamięci. Nic nie działo się bez udziału ludzi, którzy kierowali się pasją, ideami, przekonaniami, miłością. "Życie jest snem i należy go śnić, dopóki śmierć nas nie obudzi" Sen jest bratem śmierci.
Młody polski arystokrata był rozczarowany prostotą duchową
i emocjonalną swojej narzeczonej. No przecież nie można spać na Mahlerze :). Hrabia Mokrzycki bez wahania skorzystał z rządowej propozycji i wyjechał do Hiszpanii z misją szpiegowską. Wszystko jest lepsze niż nuda! Na miejscu przekonał się, że nie wszystko jest łatwe
i bezproblemowe. 


Niewielu pisarzy łączy historię z sensacją, tworząc fascynujące powieści. Wojciech Dutka napisał książkę bardzo dynamiczną. Na stronach opowieści o „Kurierze z Toledo” podziwiałem liczne sprzeczności. Obraz katedry, gdzie milczący kamień zamieniony jest w arcydzieło. Płomień ognia i miłości, która budzi uczucie rozkoszy podobne do pierwszego łyku wytrawnego wina. Figura Matki Boskiej zalana krwią rozstrzelanego zdrajcy. Smak wybornych potraw, który przypominał ciało i krew zamordowanych ludzi.

Lekturze tej powieści towarzyszył pełen wachlarz odczuć od niesmaku przez podziw do lekkiego rozbawienia. Jej siła jest oparta jest na świetnych dialogach, grze słów i skomplikowanych charakterach postaci. Fikcja literacka przeplata się z prawdą historyczną, tworząc bogaty obraz Hiszpanii tuż przed wybuchem II Wojny Światowej. Pan Dutka napisał książkę, którą koniecznie trzeba przeczytać. 

"- A ja myślałem, że jeździcie wyłącznie w niemieckich samochodach.
-
 Nie, kiedy trzeba, możemy zmienić pojazdy, na przykład na angielskiego Rovera albo francuskie Renault".

















Wielki skok, Daniel Silva

Tytuł: Wielki skok.
Autor: Daniel Silva
Tytuł oryginalny: The Heist
Wydawnictwo: Muza SA 2015
Kategoria: kryminał
Ilość stron: 511
Moja ocena; 10/10

Z okruchów wspomnień składam w pamięci obraz Wenecji. Na szczęście acqua alta nie zalała wszystkich miejsc w zasięgu wzroku. Ocalało Górne Miasto. Po nieprawdopodobnie wąskich uliczkach i mostach szedł do pracy dociekliwy konserwator sztuki, a zarazem bystry, odważny i pomysłowy szpieg. W jego otoczeniu wszystko nabierało innej barwy i znaczenia.

To była beretta 9 mm, a jej orzechowa rękojeść miała plamy z farby: odrobina Tycjana, trochę Belliniego, kleks Rafaela i Tintoretta.

Odzyskiwanie starego malowidła przypomina odkrywanie metodą okienek arcydzieła ukrytego pod falsyfikatem. Widz jest zawsze zaskoczony efektem działań.

Trzy holenderskie praczki wciąż pracowały w pocie czoła, niepomne jego obecności.

Równie zadziwiające skutki przynosiły dociekania szpiegów. Są one o tyle łatwiejsze, że w dobie internetu i mediów społecznościowych wiele osób beztrosko dokumentuje swoje życie. Wyśledzenie przesyłanych kwot pieniędzy również jest możliwe. Artefakty to idealna lokata kapitału,
a ich kradzieże na zlecenie są prostsze, niż nam się wydaje. 


To jest właśnie cudowne, jeśli chodzi o kradzież arcydzieł. To wcale nie jest takie trudne.


Daniel Silva zachwycił mnie swoją powieścią „Wielki skok”. Pracownie mistrzów i ich dokonania wręcz wizualizują się. Historia nowożytnego cara i prezydenta, który błyskawicznie pokonał drogę z chaty wieśniaka do pałacu, pozornie są powszechnie znane. Imię zapisane na wodzie
i towarzyszący temu Rosenwind to sytuacje ozdabiające fabułę i tak już bardzo bogatą. Interesujący i sympatyczni bohaterowie zapadają
w pamięć czytelnika. Autor zaskoczył mnie pomysłowością
i perfekcyjnym przygotowaniem merytorycznym. Bardzo ładny język przypomina klasyków literatury. „Wielki skok” to rewelacyjna powieść, której nawet okładka jest obiecująca.  













Tytuł: Krótki kurs szpiegowania
Autorzy: Piotr Niemczyk, Jaś Kapela
Wydawnictwo: Czarna Owca 2019
Kategoria: literatura faktu
Ilość stron: 336
Moja ocena: 6/10

Nikt z nas nie jest anonimowy. Beztrosko publikujemy nasze fotografie. Mamy swoje przyzwyczajenia, niezmienny styl życia. Mamy też szczęście, jeśli jesteśmy szarymi, przeciętnymi obywatelami. Tylko osoby publiczne i szpiedzy są kontrolowani. Zamiast „Wielkiego brata” działa SIGINT – Sojusz Pięciorga Oczu.

Inwigilowany osobnik jest tym bezpieczniejszy im bardziej jest nieuporządkowany. Zapiski robione na papierze, tradycyjne bilety
w komunikacji miejskiej, telefon z miedzianym drutem, bałagan
w mieszkaniu – to niezawodne metody funkcjonowania przebiegłego 
i dyskretnego szpiega. 


Kiedy otworzyłem drzwi, zorientowałem się, że mój pokój przeszukano: ja nigdy nie zostawiłem go w takim porządku.

Zapewne wywiadowcy byli bardziej niedoświadczeni od szpiega, bo zapomnieli o fotografowaniu wszystkich miejsc i kurzu w aerozolu. Być może ów mężczyzna miał szansę zostać podwójnym szpiegiem, który potrafi wykorzystać martwą skrzynkę kontaktową. Najlepszym miejscem takiej instalacji są szatnia, toaleta czy cmentarz. Tam po prostu nie ma kamer. Taki agent czasem bywa wykorzystywany w akcjach dezinformacyjnych. Nie zawsze wystarczy podważanie autorytetu państwa lub grupy społecznej.

Przez całą zimną wojnę Rosjanie wymyślali kawały o Amerykanach, żeby ich ośmieszyć i zdyskredytować, a Amerykanie o Rosjanach. W Polsce kawały o księżach wymyślano w IV Departamencie Służby Bezpieczeństwa.

Zdecydowanie bardziej wnikliwie ode mnie opowiedzieli o szpiegach i ich działalności Piotr Niemczyk i Jaś Kapela. Swoją rozmowę podsumowali intrygująco brzmiącym tytułem „Krótki kurs szpiegowania”. Nie wiem tylko, do kogo adresowali swoją książkę. Jeśli czytelnikami mieli być szpiedzy, to na ich ostrzeżenia już jest za późno. Przeczytałem dotychczas niejedną powieść szpiegowską i tę publikację wypada potraktować jedynie jako przewodnik po tym gatunku literackim. Autorzy pisali o problemach znanych większości ludzi i może tylko wyłącznie fani romansów nie zetknęli się z tymi zagadnieniami. Wiem, że thrillery
i kryminały mogą nieść podpowiedź dla psychopatów i morderców, ale chyba nie tędy wiedzie droga na szpiegowskie szczyty. Nie zaskoczyła mnie ta książka i nie porwała. To była po prosta lekka rozrywka, którą jeden z autorów w pewnym sensie podsumował stwierdzając: Ja też bym sobie żadnych tajemnic państwowych nie powierzył. 



Życzę przyjemnej lektury :)


Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca     
Tytuł: Operacja Rafael
Autorzy:  Marcin Faliński, Marek Kozubal
Wydawnictwo:  Czarna Owca 2019
Kategoria:  powieść szpiegowsko-historyczna
Ilość stron: 568
Moja ocena: 10/10

Jak tu trafiłeś, kolego? Kim jesteś?  Rozpalasz wyobraźnię i budzisz emocje, podobnie jak te towarzyszące poszukiwaniom Bursztynowej Komnaty. Dokąd nas zaprowadzisz, kolego?

Ładnie i enigmatycznie miało brzmieć twierdzenie okupantów w Polsce, że chronią dzieła sztuki będące naszym bogactwem narodowym. Prawda okazała się brutalna, bo była to zwykła kradzież. Ze wspaniałych zbiorów należących do arystokratycznego polskiego rodu zginęło bardzo dużo arcydzieł. Część z nich była przechowywana na Wawelu. Co kryła
w swoim wnętrzu skrzynia opatrzona zaledwie trzema literami LRR?


Już wtedy ludzie czuli potrzebę działania, pragnienie ocalenia skarbu. Spryt, pomysłowość, takt i desperacja to cechy niezbędne
u wywiadowców. W odniesieniu do ich standardowych działań powiedziano między innymi: Krótko mówiąc, nie pistolet decyduje
o sukcesie wywiadu
. Kiedy wyznaczonym celem jest odnalezienie artefaktu, bardziej trafnym jest stwierdzenie: Oficer wywiadu powinien być jak człowiek renesansu. Ma to głęboki sens bez względu na czas
i miejsce akcji.


Czytając „Operację Rafael” autorstwa Marcina Falińskiego i Marka Kozubala, miałem okazję przebywać w towarzystwie pięknych, bystrych kobiet oraz inteligentnych, dowcipnych i dociekliwych mężczyzn. Świetnie się czułem w tym towarzystwie i z zapartym tchem śledziłem akcję. W tej powieści przeplatają się miłość i nieufność. Strach może zmącić umysł roztropnego człowieka, ale nie boi się tylko łobuz i szpieg. Jak w naszym prawdziwym życiu, bohaterowie tej powieści nie zawsze wiedzieli, czy piją wódkę ze zdrajcą. Czasem zwykły ulicznik potrafi nieść pomoc i narażać swoje życie kierując się intuicją. 

Wyżej wymienieni Panowie napisali książkę chyba najlepszą, przeczytaną przeze mnie w tym roku. Przedstawili brawurowe akcje wywiadowców, które całkowicie koncentrowały moją uwagę. Podtytuł „Powieść szpiegowsko-historyczna” w pełni oddaje wartościowe nastroje i prawdę o dziejach nie tylko Polaków. Autorzy wspomnieli o tak bolesnych wydarzeniach jak obydwie katastrofy smoleńskie, niewyjaśniona tragedia lotnicza w Gibraltarze, II wojna światowa, Holocuast. „Operacja Rafael” nie jest dokumentem, ale jednocześnie nie ma tu plotek czy dziwnych sugestii. Obawiam się, że kilka kolejnych przeczytanych przeze mnie książek może wydawać się przeciętnymi w porównaniu z „Akcją…”


Wydaje się, że najważniejsze jest być wiernym pewnym fundamentalnym wartościom, być uczciwym wobec siebie i innych.

Za egzemplarz dziękuję bardzo wydawnictwu Czarna Owca












Tytuł:Odwet
Autor: Vicent V. Severski
Wydawnictwo: Czarna Owca, pemiera wydawnicza 19.06.2019 r.
Kategoria: sensacja
Ilość stron: 636
Moja ocena: 9/10

W życiu spotykamy różnych ludzi, z których wielu zapominamy. Są jednak osoby, które z różnych powodów  zapamiętujemy. Pamięć ludzka jest cenniejsza od fotografii, bo nie można jej wyretuszować.


Przed laty w starej, cichej wsi nad jeziorem kilkoro ludzi stworzyło grupę określającą się jako Piątka z Lasu. Mieli kilka cech wspólnych, między innymi dyskrecję, pragnienie zrobienia kariery, czuli smak ryzyka.
I jeszcze jedno - pojawili się na stronach najnowszej powieści Vincenta
V. Severskiego "Odwet".
Ktoś z nich postanowił handlować bronią, a to, jak wiadomo, jest branżą specyficzną. Tu nie są przestrzegane normy etyczne; nie ma miejsca na sentymenty, przyjaźń czy litość. Tu obowiązuje jedna zasada - prawa
i pięści.
Inaczej jest w polityce, na którą zdecydował inny bohater tej opowieści. Tworzył nowy wizerunek pokrzywdzonego przez historię bohatera
z nieodłączną laseczką w dłoni. Taki medialny obraz działa sto razy mocniej niż cała pierś medali i gęba pełna ojczyzny... Nie wszyscy akceptowali jego plany, więc zdecydowano o przeprowadzeniu audytu. Jednak podobnie jak w "Fantazji" Disney'a, pojawił się marsz mioteł, które zamiast ładu wywołały powódź. 
To wszystko sprawdzali młodzi, ambitni, bystrzy ludzie pod dowództwem człowieka łączącego wrażliwość, intuicję i perfekcję. Traktował to jak trening pamięci i doskonalenie umiejętności porządkowania faktów,
a właściwie jako samoobronę przed demencją i alzheimerem.


Jak przystało na powieść sensacyjną, kilka osób zamordowano i kogoś porwano. Zdrada w układach damsko-męskich generalnie nikomu by nie przeszkadzała, gdyby osoby zdradzane potrafiły to przyjąć w ciszy
i z pokorą. Jest też to, co nakręca działania i pachnie specyficznie - pieniądze.


W ubiegłym roku czytałem inną powieść Pana Severskiego
i z przyjemnością muszę przyznać, że autor tym razem zaskoczył mnie pozytywnie. Książka napisana jest klarownie i nie musiałem spisywać listy postaci występujących w "Odwecie". Autor posługuje się językiem prawie czystym od wulgaryzmów, które akurat tu nie raziłyby. Wspomnienia tak ciekawych rzeźb Igora Miroraja, obrazu "Ambasadorowie"" Holbeina czy bardzo "mocna" kompozycja "Wenus wśród szmat" Pistoletta, ciekawie wzbogacają i tak już bardzo dobrą powieść.


Gorąco polecam tę powieść, która ukaże się na rynku wydawniczym już 19 czerwca tego roku.


Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydwnictwu Czarna Owca.

Za możliwość zrobienia zdjęć i wykorzystanie autentycznej broni
jako rekwizytu bardzo dziękuję właścicielowi sklepu Wojskowe.eu
w Łodzi.
Tytuł: Czerwony Pająk
Autor: Katarzyna Bonda
Wydawnictwo: Muza 2018
Kategoria: sensacja
Ilość stron: 810
Moja ocena: 7/10

Kiedy zacząłem czytać tę ksiązkę mialem wrażenie, że oglądam obraz
z zepsutego drona. Tłum osób przemieszczał się bezładnie tworząc jakieś dziwne układy. Ku mojemu zadowoleniu stopniowo obraz się wyostrzał
i z zainteresowaniem zacząłem obserwować działania bohaterów nowej powieści Katarzyny Bondy "Czerwony Pająk".




Gdzie jest TW Calineczka? Kim jest kret? Kto wcielił się w rolę króla elfów? Kto jest kim w świecie byłych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, szpiegów, policjantów, gangsterów i prominentów?

Na stronach tej książki autorka przypomniała kilka głośnych spraw, które były tematem domysłów i spekulacji Polaków. Zabójstwo byłego premiera i jego żony; śledztwo dotyczące śmierci generała policji; nagły zgon polskiego milionera w szwajcarskiej klinice i afera podsłuchowa
w restauracji. Naturalnie jest w tym wiele fikcji literackiej, ale sama fabuła jest zręcznie skonstruowana.



Odwaga to nie brak strachu, ale umiejętność panowania nad nim.

Czas samotnych wojowników minął, ale wzajemne układy pozostały. Dawni mafiosi załatwiają swoje interesy, budując fortuny. Tłem dla wydarzeń jest Trójmiasto, które zna wielu czytelników. Autorka podkreśliła sensacyjną atmosferę wizją ciasta posypanego kryształkami arszeniku, manekinem "nafaszerowanym" dokumentami i biżuterią. Dowiedziałem się, że nie tylko mrozi się warzywa i mięso, ale też broń i... odcięty palec.



"Czerwony Pająk" to kontynuacja wcześniejszych dziejów Saszy Załuskiej, kobiety o wielu obliczach. 


Podsumowując moje wrażenia po tej lekturze mogę z przekonaniem polecić tę książkę, w której akcja rozwija się aż do ostatnich stron.

Tytuł: Baronówna. Na tropie Wandy Kronenberg - najgroźniejszej polskiej agentki.
Autor: Michał Wójcik
Wydawnictwo: Znak Literanova 2018
Kategoria: Śledztwo dziennikarskie
Ocena: 9/10


Warszawa w czasie II wojny światowej w planach niemieckich została przeznaczona do wyniszczenia i degradacji do roli miasta drugiego rzędu. Okupanci zwalczali Armię Krajową, bolszewicy za wszelką cenę chcieli być dobrze poinformowani. Wytworzył się swoisty bałagan, w którym jak w mętnej wodzie szaleli szpiedzy obserwując się wzajemnie. I nagle w tym chaosie zaistniała Wanda Kronenberg „Baronówna”.




Pan Michał Wójcik porównał ją do linoskoczka balansującego na niebezpiecznej granicy życia. Ja postrzegam ją jako niebezpieczną agentkę, która raczej nie była Czarnym Koniem wywiadów. Jej meldunki łączyły informacje
z refleksjami na poziomie nastolatki. Wytrawny, efektywny szpieg najczęściej ma ustalone poglądy polityczne nawet, jeśli nie jest patriotą. Kronenberżanka była bardzo młodą, atrakcyjną kobietą pochodzącą
z arystokratycznej, kosmopolitycznej rodziny. Być może zafascynowana grą gwiazdy polskiego kina postanowiła odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W działalności szpiegowskiej  jej niezawodnym orężem były seksapil i pistolet.


Autor książki postanowił podążyć jej tropem. Na podstawie różnych dokumentów, rozmów przeprowadził rzetelne śledztwo dziennikarskie. Stworzył bardzo klarowny, imponujący opis polskich agentów Podziemia, który mnie szczególnie zainteresował. Mój wielki szacunek wzbudził jeden z dowódców tej organizacji, który powiedział:

Jedynie śmierć może usprawiedliwić niedotrzymanie słowa honoru.
I to jest honorowe wyjście. 

W tej bardzo ciekawej historii zabrakło mi niestety głębszej charakterystyki tytułowej bohaterce, której oczekiwałem. Jest to jedyny minus tej lektury. Wspierając się słownictwem pana Wójcika stwierdzam, że nie szkoda mi tych dupogodzin, które poświęciłem na czytanie „Baronówny”. Bardzo przemyślana okładka przyciąga uwagę.

Polecam tę opowieść mistrzowsko wzbogaconą kilkoma fragmentami fabularyzowanymi. 

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Znak Literanova


Może Cię również zainteresować:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kobieta-ktora-pokocha-marszaek.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/01/tytu-moja-odyseja-autor-adrian-carton.html