Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryminał historyczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryminał historyczny. Pokaż wszystkie posty

Miłość i śmierć w czasach zaborów.

 Tytuł: Warszawianka

Autorka; Ida Żmiejewska

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska 2019

Kategoria: kryminał historyczny

Ilość stron: 415

Moja ocena: 9/10


Spotykani przeze mnie młodzi ludzie często nie wiedzą, jaki kierunek studiów wybrać. Po zdobyciu dyplomu nie widzą dla siebie perspektyw życiowych w ograniczonej socjologicznie Europie. Robią sobie wdzięczne fotografie na tle nieznanych im budowli. Na moje sugestie dotyczące nauki dodatkowych języków obcych odpowiadają, że to jest zbyteczne. Nie ma tematów tabu i źle widzianych zachowań.

Kiedyś tłumaczono pannom, że studia to zbytek i zagrożenie zepsuciem. W Warszawie, w Kraju Nadwiślańskim Polakom zabraniano myśleć o ich państwie jako Ojczyźnie.

- Bardziej wskazany byłby rosyjski. Zważywszy, że jesteśmy w Rosji… Nie będę się jednak upierał.
- Nie jesteśmy w Rosji – oświadczyła z mocą, milcząca do tej pory panna Leontyna.

W Pawilonie X warszawskiej Cytadeli Aleksandryjskiej osadzano ludzi oskarżanych o działalność wywrotową. W mieszczańskich salonach,
w obecności rosyjskich urzędników rozmawiano po francusku.

„Kłamstwo” – tak brzmiało pierwsze polskie słowo, jakiego się nauczył.

Dyskrecja była bardzo wskazana. Bywanie w lupanarze groziło skandalem towarzyskim, choć przecież każdy musi jakoś zarabiać na utrzymanie.

Rzadko zdarza się tak malowniczy skandal

Kiedy w warszawskim Teatrze Rozmaitości gasły światła, gaz przestał syczeć i kurtyna poszła w górę, myśli zaprzątał inny świat.

Kiedy wziąłem do ręki książkę Pani Idy Żmiejewskiej, uniosłem okładkę „Warszawianki”, przeniosłem się winny świat ograniczony konwenansami, nakazami i zakazami. Po odwróceniu ostatniej kartki nie chciałem wrócić do teraźniejszości.

W domu Państwa Rapackich nie wolno było przekraczać pewnych granic społecznych… oficjalnie. W pewnych miejscach nie wypadało bywać… do śmierci. Panienki nie powinny chodzić same po ulicach i przynosić
w kieszeniach dowody… niesubordynacji. Kochać można było tylko mężczyznę zasobnego i poprawnego politycznie, a nie… Moskala.

Jestem zafascynowany powieścią Pani Żmiejewskiej. Od pewnego czasu poszukiwałem książki, która łączyłaby historię, socjologię, sensację
i romans. Ta powieść jest elegancko napisana. Detale takie jak batystowa chusteczka z żałobną obwódką, woalka, gumy na kołach dryndy – to urocze ozdobniki. „Warszawianka” to książka przenosząca czytelnika w inne realia, jak wehikuł czasu. Tę książkę smakuje się jak bliny z kawiorem. Czasem uwodzi delikatnością, by za chwilę zaskakująco lekko pobudzić zmysły. Kwintesencją smaku jest konkretna przyjemność degustacji ostrości. Ta książka jest wybornym zajmującym historycznym kryminałem, stworzonym przez perfekcyjną pisarkę. 








Życie i śmierć w Paryżu

Tytuł: Człowiek z ołowiem w brzuchu    
Autor: Jean-Fançois Parot
Tytuł oryginalny: L'Homme au ventre de plomb
Tłumaczenie: Elżbieta i Adam Aduszkiewiczowie
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: kryminał historyczny
Ilość stron: 335
Moja ocena: 6/10

Z przyjemnością zasiadłem na tylnej kanapie samochodu. Z wiekiem przysługują przywileje niegodne młodości. W oczekiwaniu na długą podróż do XVIII-wiecznej Francji przygotowałem się wcześniej. Na kolanach położyłem powieść „Człowiek z ołowiem w brzuchu”, pióra Jeana-François Parota. Jakże inne konie wyruszyły sterowane przez kierowcę… Szum opon trących nawierzchnię zdecydowanie nie przypomina szumu adrenaliny krążącej w żyłach. Bark emocji nie powoduje wzburzenia umysłu.

Chyba zacząłem śnić…

Kołysany powolną jazdą dorożki jakże dziwny widzę Paryż za oknem.
W świetle latarń stroje przechodniów wydają się prezentować przepych, który złudzeniem jest zaledwie. Wosk z peruk połączony z pudrem jest jak powab i atrakcyjność markizy de Pompadour – spływa i odsłania prawdę. Oczywistość nas oślepiła. Spomiędzy stronic książki wystaje niczym zakładka, bilet do Comédie-Italienne. Wszak życie jest teatrem, w którym każdy ma do zagrania swoją rolę.

Wiele było niewiadomych w tym wątku, w którym przeplatały się dwa świat, teatru i dworu.

Los rodziny de Ruissec zakłócony został śmiercią bliskich sobie osób. Trwoga porażała żyjących, bo przecież samobójcy umierali dwa razy. Jak w tej sytuacji ośmielił się burzyć spokój i żałobę człowiek prawdopodobnie nisko urodzony.

Jest pan urzędniczyną, któremu jeszcze gnój nie obsechł na butach,
a pańskie nazwisko zalatuje sklepikiem spożywczym!

Co ja robię? Czas się obudzić z tego męczącego snu. Autor tejże książki ukazał nam odarty z pozłoty światek arystokracji, gdzie pozory elegancji nie przysłoniły braku dobrych manier. Tylko alegoryczny teatr oszałamiał bogactwem symboli. Jak pochodnie zapalane lontem, tak powoli naświetlane są nowe fakty, które giną w szczegółach. Fabuła toczy się
w tempie powozu jadącego piaszczystą drogą. Kolejne tragiczne wydarzenia są dowodem na to, że czytamy kryminał historyczny. „Człowiek z ołowiem w brzuchu” to książka napisana dla znawców historii i prozy francuskiej. Mnie ta opowieść nie zachwyciła.
 

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca