Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Szelest. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Szelest. Pokaż wszystkie posty

Są granice, które trzeba przekroczyć, aby dojrzeć do dorosłości.

Tytuł: Rodzeństwo

Autor: Monika Wojciechowska

Wydawnictwo: Szelest 2022

Kategoria: erotyk

Ilość stron: 636

Moja ocena: 9/10



Szanowni przyszli rodzice, pamiętajcie, że między prokreacją a kreacją  jest odległa czasoprzestrzeń. Zanim wasze niewątpliwie genialne dzieci zabłysną intelektem, będą potrzebowały waszego ciepła. Wyjątkowe dziecko lubi mieć świadomość Że za oryginalność, nietuzinkowość, awangardowość zawsze mnie nagradzają. Swoją uwagą.

Rodzice Sandry i Alberta byli przekonani, że posiadanie dwóch egzemplarzy dzieci jest fajne. Dzieci z założenia niezwykłe Które nie zostaną wlane do sztampowej formy oczekiwanej przez społeczeństwo, państwo, religię, czy co tam jeszcze.

O jednym zapomnieli: Ich podziwiane Rodzeństwo potrzebowało świeżego posiłku w domu, w którym nie snuje się zapach odkorkowanego alkoholu i palonej trawy. W rozmowach przy stole nie było tematów tabu.

Chociaż wtedy wolność seksualna czy pornografia były dla nas równie interesujące jak racjonalizm, antropocentryzm, demokracja czy sprawiedliwość.

Akty wyeksponowane na ścianach były czymś ciekawym. Szybko dorastające dzieci potrzebowały swojej bliskości, ciepła, dotyku, smaku. Nie zauważali granicy moralności. To wszystko było przecież naturalne.

Normalna, normalna, normalna. Ale przecież ja nie miałam pojęcia,
o jaką normalność mi chodzi. Znałam tylko swoją normalność i to ona była moją normalnością.

W atmosferze uzależnień jest tak, że kiedy upadnie się na dno, dopiero wtedy można odbić się od niego i wypłynąć na powierzchnię. A tam można wszystko zacząć na nowo, na swoich zasadach.

Istnieje umowna granica między pragnieniami a uzależnieniami.

Jest granica między pornografią a erotyką. To granica dojrzewania.

Sandra całą duszą pokochała pracę dziennikarki. Znalazła mentora, który Pokazał jej piękno natury, rysunku.

Łany bylin czy pnie drzew w zawoalowany sposób przypominały kobiece ciało.

Albert pozostał przyziemnie wrażliwy na smak warzyw, ziół i kobiety.
I na alkohol. Uciekał przed dorosłością. Według niego kobieta miała konkretne zadania do wykonania.

Pani Monika Wojciechowska stworzyła powieść odurzającą, zadziwiającą, odważną – można powiedzieć: doskonałą. Autorka napisała
o uprzedmiotowianiu kobiet, o „towarze”, który można kupić lub wypożyczyć. I nie ma znaczenia, czy jest wystawianie się na sprzedaż dla przyjemności, czy z przymusu. Temat terapii posttraumatycznej dowodzi  umiejętności przejścia pani Wojciechowskiej na poziom wyższy i trudniejszy niż tylko współczucie z powodu powojennego stresu pourazowego. „Rodzeństwo” to powieść nie tylko kontrowersyjna. To bardzo ważna książka, która pomaga zrozumieć psychikę młodych ludzi zranionych uczuciowo i emocjonalnie. Historia Rodzeństwa jest napisana tak umiejętnie, że seks w żadnej odsłonie nie budzi niesmaku.

Dziękuję bardzo za egzemplarz książki z dedykacją autorki,
pani Monice Wojciechowskiej i Wydawnictwu Szelest

Zagadka rozwiązywana przez ducha.

 Tytuł: Dlaczego mnie zabiłaś?

Autor: Andrzej Marek Grabowski

Wydawnictwo: Szelest 2022

Kategoria: kryminał

Ilość stron: 528

Moja ocena: 8/10


Między ziemią a niebem jest strefa tajemna. Tutaj powierzane są sekrety i opowiadane są historie. W takim miejscu czułość jest odbierana po prostu jako dobry gest.

Odczuwam obecność kogoś życzliwego. Chociaż nie mam ciała, głaszcze mnie ciepła dłoń, jakby po głowie. Jak to możliwe?

Tu wszystko jest możliwe.  Wystarczy zachować spokój. Tutaj i teraz jest czas wzajemnego zrozumienia. Co prawda nie dla wszystkich bywa  nieograniczony, ale nie można mieć wszystkiego. Pozostaje nadzieja, że kiedyś przyjdzie czas odejścia i radosnych spotkań na Górze.

Słyszę jej cichy głos: „Jeszcze się zobaczymy, będziemy miały dla siebie całą wieczność, nie musisz za mną tęsknić”.

Rzeczywistość została na ziemi. Każdy inaczej żyje, pokazuje siebie takim, jakim chce być postrzeganym. Nagrania z monitoringu pokazałyby bardzo ciekawe osoby. Niepozorna dziewczyna atakuje worek treningowy. Zakompleksiona młoda kobieta potrzebuje dopalacza, żeby uwierzyć w siebie. Kiedyś kochany mąż okazuje się być neandertalczykiem, wychowanym na grach komputerowych. Facet
z liściem na głowie, który ma duże wymagania. Nieprzeciętny policjant stawia na głowie czub, wciska się w rurki, bierze gitarę i śpiewa:

Znalazłeś się tutaj przypadkiem
Jesteś przypadkowym świadkiem.

A co na Ziemi zostało po Marceli? Cielesna powłoka porzucona na parkowej ławce, i dziurka w czole. Coś się skończyło, a coś się zacznie. Duchowi łatwiej wniknąć w niedostępne miejsca. Szkoda tylko, że
sms-ów nie może wysyłać. Zjawa wpada z lekkim powiewem i zmieści się w każdym miejscu.

No tak – śmierć to najlepsza kuracja odchudzająca.

Udział ducha w takim osobistym śledztwie to bardzo oryginalny pomysł. Pan Andrzej Marek Grabowski zrealizował go z ogromnym wdziękiem literackim. Akcja miga jak dusza w przestworzach, i skrzy się humorem. Odniosłem wrażenie, że Autor świetnie bawi się słowem. Nieziemskie działania zespołu śledczego skłaniają do snucia własnych pomysłów. Nie ulegajcie sugestywnemu tytułowi, bo nie jest to spoiler. „Dlaczego mnie zabiłaś?” to tylko pytanie. Zapewniam wszystkich, że z przyjemnością czyta się kryminał bez wulgaryzmów przy minimum drastycznych scen. Gorąco polecam tę powieść dorosłym czytelnikom.

Za egzemplarz książki z autografem dziękuję bardzo Autorowi,
pani Wioletcie Wiśniewskiej i Wydawnictwu Szelest.


Wewnętrzne wibracje, zewnętrzne reakcje.

Tytuł: Podziały nocy

Autor: Eliza Korpalska

Wydawnictwo: Szelest 2022

Kategoria: thriller psychologiczny / kryminał

Ilość stron: 272

Moja ocena: 8/10



Świat mrocznej psychiki człowieka kojarzy się z nocą.
Światło nadziei przypomina bardziej świetlika niż światełko w tunelu.
Noc nierozświetlona blaskiem księżyca wydaje się gęsta i ma swoje fazy. Kontemplowanie nocy nie gwarantuje wyciszenia.

Stawiam czoła kolejnym etapom nocy, coraz straszniejszym, coraz bardziej pustym. Rozdziałom, podziałom, strachom zamkniętym
w metalowych klatkach mózgu, skradającym się krokom.

Tak postrzega świat Aurelia – kobieta niezwykła, inteligentna, spostrzegawcza. Jej samozachwyt bardziej wypływa z egocentryzmu niż narcyzmu. Ona cieszy się z możliwości wyciszenia. Zmęczona codziennością, swój pobyt w szpitalu psychiatrycznym traktuje jak szansę na wyciszenie. Sala, korytarz, ogród tworzą jej miniświat. Obserwuje ludzi, na których towarzystwo jest skazana.

Zwłaszcza tych tutaj, marnych aktorów plączących się po dziurawej scenie ich smutnego, wykrzywionego miniświata.

Aurelia oczekuje tolerancji, ale jednocześnie chce wywołać wewnętrzne wibracje.

Na przykład gniew – wystarczy podejść do kogoś i z kamienną twarzą powiedzieć coś megaobraźliwego, a najlepiej na końcu jeszcze się uśmiechnąć.

Gniew jest specyficznym stymulatorem pobudzającym człowieka. Tragiczne w skutkach może być nadmiar emocji. Widmo tragedii nabiera realnego wymiaru.

Spytacie, czy ta kobieta jest normalna? A czy istnieje definicja normalności?

Bo żeby wykazać odchylenie od normy, musi istnieć norma.

Pani Eliza Korpalska przedstawiła czytelnikom kobietę, która ma wyjątkową umiejętność drażnienia ludzi otaczających ją. Wymaga wiele, dając od siebie bardzo mało. Sami musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak reagowalibyśmy na taką osobę w realnym świecie. A może już poznaliście takich ludzi? Autorka wkroczyła na bardzo wysoki poziom twórczości literackiej i poradziła sobie świetnie. „Podziały nocy” to powieść dwupłaszczyznowa. Z poziomu wysokiej psychoanalizy można bezpiecznie śledzić kryminalną fabułę. Zachęcam gorąco do tej niezwykłej lektury. Brawo, Pani Elizo! 

Za egzemplarz ksiązki dziękuję bardzo pani Violetcie Wiśniewskiej
i Wydawnictwu Szelest