Pokazywanie postów oznaczonych etykietą II Wojna Światowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą II Wojna Światowa. Pokaż wszystkie posty

Wojenny obłęd

Autorka: Maria Kocot

Tytuł: Maska 

Premiera: 26.09.2025

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 344

Moja ocena: 10/10


Świat oszalał. Przekonanie o wzajemnym zaufaniu prawie zupełnie znikło. Niemiecki Mefistofeles oszołomił ludzi, przekonanych o jego charyzmie. A przecież charyzma nie zawsze oznacza autorytet.

Nawet w nieprzeciętnym blasku świateł , odbijających się w złoceniach, można zaobserwować maskaradę. Z wysokiego poziomu schodów wuj Teodor widział fałsz na obliczach gości. Jego krzyk: „- Maski! Wybawcy! Zawsze za późno!- krzyczał, a jego słowa odbijały się echem po całym holu” Echo nie ma dostępu do serc.

A z resztą kto by słuchał starego mężczyzny… Słabsza pamięć to nie choroba. Ten świadomy swoich słów człowiek już nie bał się przyszłości. Dotarł do mety życia i nie liczył na laur. Brakowało mu tylko szacunku.

Wuj Teodor uniósł głowę, a jego oczy przybrały wyraz, którego nie potrafiłam zrozumieć. Była to mieszanina spokoju i jakiejś dziwnej, niezłomności, gotowości.

Zdarzają się sytuacje, kiedy głos rozmówcy ocieka sztucznym miodem,
a w oczach widać zawiść, perfidię. Irena czuła się oszołomiona
i otoczona ludźmi, którzy nie potrafili zachować pozorów serdeczności. Słowa Mariki wirowały w mojej głowie, mieszając się z nieznośnym pulsowaniem.

Kiedy teraźniejszość wydawała się już być ustabilizowaną, nastąpiła eksplozja uczuć.

Czas się zatrzymał, a świat wokół mnie zniknął. Jedynym dźwiękiem, który docierał do moich uszu, był głośny, natarczywy rytm mojego własnego serca.

Wszystko może okazać się niespełnioną obietnicą, kiedy wymarzony mężczyzna zdecydował się zagrać życiową rolę doktora Fausta. Wystarczy złudna perspektywa, inna kobieta u boku, podpisany cyrograf…

Kiedy Irena stanęła przed Górą Miłości, zrozumiała jak niebezpieczny szczyt jest przed nią. Wystarczy chwila nieuwagi i można skręcić nogę, upaść tak boleśnie, że piękna kreacja będzie zdarta i zamieniona na zbrukany łachman.

I tylko Chrystus pozostał niezmienny i wyrozumiały.

Chrystus spoglądał na nas z ołtarza. Jedyny świadek naszej rozmowy. Czułam jego spojrzenie. Czy osądzał? A może wybaczał?

Właśnie przeżyłem książkę „Maska”, którą napisała Pani Maria Kocot. Określenie „przeczytałem” nie byłoby adekwatne, biorąc pod uwagę moje  reakcje. Autorka wspięła się na szczyt możliwości emocjonalnych. Jednakowo silne uczucia są udziałem doświadczonej przez los dziewczynki, aktorki dramatycznej i kobiety przerażonej sytuacją. Odkryć „Maskę” trzeba koniecznie, a potem zmęczyć się w ciągu dnia, żeby sceny z powieści nie wracały w snach. 

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Autorce, Pani Marii Kocot

Tylko przeżyć to za mało.

 Tytuł: Nocny portret

Tytuł oryginalny: The Night Portrait

Autor: Laura Morelli

Tłumaczenie: Anna Cichowicz

Wydawnictwo: LeTra 24.05.2023

Kategoria: literatura piękna / powieść historyczna

Ilość stron: 400

Moje ocena: 10/10


Nie wystarczy żyć. Trzeba mieć dla czego żyć – motto człowieka spełnionego uczuciowo i intelektualnie. Tworzyć, kochać, budzić wyobraźnię, zostawić po sobie ślad w pamięci i sercach ludzi.

…nie wystarczy realizować powierzone zlecenia. Trzeba realizować własne marzenia i pomysły. Sława bywa ulotna. Laur mistrza, wpisanego do kronik, to jedynie kwestia uznania jego talentu. Leonardo da Vinci nie malował tylko dla usatysfakcjonowania zleceniodawcy. Wszechstronnie utalentowany twórca pragnął zaprezentować władcy swoje nowatorskie rysunki. A wystarczył projekt lutni. Jakież to wydawało się banalne… Gotów był zaproponować władcy swoje projekty maszyn wojennych. Nudziło go spełnianie oczekiwań klienta, choć nie bez znaczenia był materialny zysk. Ostatecznie nikt nie żywi się uznaniem widzów.

Nie mam do tego serca, szczerze przyznaję, ale też nie mam nic przeciwko wynagrodzeniu.

…nie wystarczy powiedzieć kobiecie: Jesteś piękna. Dobrze byłoby uwiecznić jej urodę. Tymczasem Leonardo dostrzegł piękno Cecilii Gallerani. Zaprezentował ją inaczej, niż to było praktykowane. Ukazał urodę modelki i powierzył jej opiece symbol czystości. Tym uszlachetnił młodą damę i taką ją widziano, nie znając opinii matki skoncentrowanej na dobrej opinii córki.

- Ja się nie zgadzam na pozostawienie mojej córki, z tym… z tym małym, nadętym osłem – zrobiła ruch ręką, jakby mierzyła posturę Ludovica il Moro.

…nie wystarczy kogoś podziwiać. Trzeba odkryć w nim piękno niewidoczne z daleka. Obraz Mistrza nie wyidealizował ją, ale uszlachetnił.

Mijają wieki, a uczucia nie dewaluują się. Zbrukana czuła się znana konserwatorka zabytków, gdy przyszło jej przekazać najznamienitsze  dzieła w ręce krakowskiego, nazistowskiego kata. Poczuć jego oddech na własnym karku to koszmar. Edith była zszokowana każdego dnia, gdy odsłaniała pokryte kurzem, wcale nie bitewnym, dobra odebrane prawowitym właścicielom. Tylko szczęśliwcy przeżyli… Po Wielkiej Wojnie został krwawy ślad, który prowadził między innymi do Dachau. Kiedy szczęścia potrzeba, żeby przeżyć, warto zachować coś dla potomnych.

Te wagony. Te wynędzniałe ciała pozbawione wszystkiego – godności, miejsca w społeczeństwie, dobytku, tożsamości.

…nie wystarczy tęsknić. O miłość trzeba dbać, żeby pomogła przetrwać. Jedynie pamięć nadawała sens życiu Dominica. Na każdym skrawku papieru rysował wizerunek ukochanej żony.

Często myślał, żeby narysować pejzaż albo martwą naturę, ale co wieczór kończyło się na szkicowaniu linii jej włosów i kształtów jej ciała.

Pani Laura Morelli oddała w ręce czytelników „Nocny portret”, malowany żywymi barwami emocji. Detale, widziane z perspektywy, wyeksponowane na tle ciemnego obrazu historii, niezwykle wyraźne atakują naszą wyobraźnię. Nazizm przede wszystkim kojarzy się
z dehumanizacją, żądzą władzy i majątku. Niejeden drapieżny jastrząb
w czarnym mundurze polował na swoje ofiary. „Nocny portret” nie jest dokumentem, ale dzięki bardzo bogatej wyobraźni Autorki niecierpliwie odkrywałem kolejne fragmenty tego utworu. Gorąco polecam dzieje ludzi i artefaktów, które bardzo umiejętnie łączą wydarzenia na przestrzeni pięciu wieków.

Z egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu LeTra




Życie kuriera to pasja, miłość i poświęcenie.

Tytuł: Kurier z Teheranu
Autor: Wojciech Dutka
Wydawnictwo: Lira 2020
Kategoria: powieść historyczna / sensacja
Ilość stron: 544
Moja ocena; 10/10

Wojna nie jest potyczką na drewniane miecze, ani strategiczną grą planszową. Dla taktyków to okazja, żeby zaistnieć i zyskać dominację.

Sokrates miał powiedzieć, że nie jest trudno uniknąć śmierci, znacznie trudniej jest nie popełnić zbrodni.

Zbrodnia popełniana na co dzień to przejście przez kolejne kręgi piekła. Tylko ci najbardziej twardzi przechodzą dalej, bo szczęśliwych tu nie ma. Pragnienie wolności zmusza do wielkich czynów.

Wewnątrz musisz znaleźć wolność, żeby tutaj przetrwać. Musisz odnaleźć wolność w sobie, gdy jesteś tutaj, w karagandyjskim łagrze.

Czy w okupowanej Warszawie, w Gułagu, w salonie ambasady czy nad grobem w Kozielsku trzeba zachować człowieczeństwo. Należy zachowywać się godnie, żeby bez wstydu spojrzeć przed siebie.

Ludzie w sytuacji ekstremalnej wiedzą, że nadeszła ta chwila. Jednak tylko nielicznych stać na to, by popatrzeć śmierci w twarz z odwagą.

Nie tylko żołnierz musi mieć swój honor. Warto zaryzykować, wykazać się odwagą, podjąć wyzwanie i spełnić oczekiwania. Kiedy sytuacja tego wymaga, nie należy uciekać. Od patriotów wymaga się wiele. Łatwo jest się ośmieszyć.

- Ja się z was śmieję! – krzyknął. Elito kawalerzystów! Dumo pułkowników rządzących ojczyzną moją! Kwiecie rycerstwa polskiego, gdzie uciekacie? Dokąd? Wróg jest tuż, nie rozumiecie?!K*y!

Pan Wojciech Dutka w tej części swoje trylogii poprowadził hrabiego Mokrzyckiego z rozbrzmiewającej łoskotem niemieckich butów warszawskiej ulicy na europejskie salony. Kiedy nad głową słychać było nadlatujący samolot a ziemia trzęsła się od wybuchów, oazą spokoju wydawał się rodzinny dom. „Kurier z Teheranu” cudem uniknął strzału
w potylicę, żeby doświadczyć cierpienia tortur na Łubiance. Dotarł na Gibraltar, żeby zacząć nowy etap życia. Jego przemiana z ofiarnego żołnierza i szpiega, w cyngla podziemnej organizacji do dowód przemiany charakteru. W tych nowych warunkach nie ma nic pewnego
i stałego.

Wieczna miłość, wieczne pióro i wieczna ondulacja. A z nich najbardziej wieczne jest pióro.

Właśnie to umiejętnie prowadzone „pióro”, perfekcyjne przygotowanie kanwy opowieści pozwoliło Autorowi napisać porywającą historyczną powieść. „Kuriera z Teheranu” czytałem z zapartym tchem, chociaż już teraz znamy większość faktów historycznych związanych z tym okresem. Obraz przedstawiony przez Pana Dutkę tym jest tym bogatszy, że pojawiają się na nim postacie ze świata, literatury, wojskowości
i polityki. Panie Wojciechu, bardzo dziękuję za sugestie i tą fascynującą powieść. Jest Pan niesamowity.  

„Gambit” to rozgrywka, w której warto zaryzykować.

Tytuł: Gambit   
Autor: Maciej Siembieda
Wydawnictwo: Agora 2019
Kategoria: powieść historyczna / thriller
Ilość stron: 415
Moja ocena: 10/10

Życie niektórych ludzi obfituje w niespodzianki. Przyjemne wydarzenia zapisują się mniej lub bardziej trwale we wspomnieniach. Bardzo głęboko zapadają w pamięć porażki. One są jak walki, potyczki z losem. Przypominają rozgrywki szachowe. Warto jest zaryzykować. Trzeba pójść na całość.

Czasami, żeby osiągnąć cel i zdobyć lepszą pozycję na planszy, z rozmysłem poświęca się pionki, a nawet figury. Kiedyś pojmiesz sens tego manewru. Nazywa się gambit.

W tej grze z reguły biorą udział figury białe i czarne… Nie zawsze to jest tak oczywiste. W życiowej partii kolory się zmieniają. Gdzieś na czarno-białym tle razi wzrok czerwień, a kiedy indziej złoto imponuje niezwykłością.
Kiedy Muszka musiała wybrać się w nową drogę niebezpiecznego życia, brała przykład z ojca i brata. Oni byli patriotami, a nie tylko mówili
o tym. Szli przed siebie jak legioniści.
 Maszeruj albo giń.
Kiedy razem z Rysiem zapragnęli iść razem z miłością w sercach, wierzyli, że zwyciężą i przeżyją. Takie jest prawo młodości.

Bo żyli na niby. Jak turyści w podróży poślubnej dookoła świata, którzy niechcący zabłądzili do krainy zła i wojny.

Zaskoczyły ich zdrada, kłamstwa, cierpienie, ból i śmierć.
Pan Maciej Siembieda opowiedział fascynującą historię, osadzoną
w realiach II Wojny światowej i dotarł do czasów prawie nam współczesnych. Jego powieść „Gambit” określono mianem thrillera, a to po prostu jest rewelacyjna powieść historyczna. Jestem pewien, że nawet czytelnicy dystansujący się do historii mogą ją zrozumieć. Rzeczywiście fabuła tej książki jest sensacyjna, ale takie były losy ludzi tworzących historię. Wielu bohaterów „Gambitu” to postacie autentyczne. Przypomnienie historii to pełna zasługa historyka i dziennikarza, Pana Siembiedy. Biorąc do ręki tę powieść wiedziałem, że jest bardzo dobra, a okazała świetną.

Wojna jest jedną z najgorszych chorób. W tym miejscu i czasie polecam również dowcipną metodę walki z wirusem, tzw. „terapię dwóch kapeluszy”. Zapiszcie sobie tytuł tej powieści, którą trzeba przeczytać. 

Pamięć bywa zawodna, a wtedy portfolio jest bezcenne.

Tytuł: Portfolio ocalonych artystów   

Autor: Jullie Orringer
Tytuł oryginalny: The Flight Portfolio
Tłumaczenie: Elżbieta Smoleńska
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: powieść historyczna
Ilość stron: 695
Moja ocena: 8/10


Niesienie pomocy ludziom nie jest pojedynczym gestem, ale świadomie podjętą misją. Im większe ryzyko działań, tym intensywniej krąży w żyłach adrenalina.
Varian Fry to człowiek stworzony do takiej działalności. Jest to kulturalny lingwista i świetny organizator.

Zawsze mu się wydawało, że mając wystarczająco dużo czasu, da radę złamać każdy szyfr, rozplątać każdy węzeł, wyprostować każdy labirynt, poskromić każdą bestię, żeby nie wiem jak podstępną czy jadowitą.

Sam nie zdziałałby wiele bez wsparcia majętnych ludzi zaangażowanych w akcje humanitarne trudno byłoby realizować szczytne plany. Jego współpracownicy wiele ryzykowali organizując wyjazd emigrantów. Nie tylko kolaborujący z faszystami rząd Vichy był problematyczny.

Julie Orringer w swojej powieści „Portfolio ocalonych artystów” przypomniała wiele autentycznych postaci łącznie z głównym bohaterem. Ich dzieła zostały zebrane w jednym zbiorze bardziej wymownym niż nazwiska. Niezwykle barwne i szczegółowe opisy pomogły mi wyobrazić sobie konkretne miejsca, sytuacje, obrazy.

[…] wciąż umieli rozpoznać kilkanaście gwiazdozbiorów. Oriona z napiętym łukiem, Kasjopeję rozciągniętą na skale, ogromnego Wieloryba odsuwającego się od Perseusza i wężową Hydrę gotową zadać cios Rakowi.

Autorka poświęciła wiele uwagi miłosnym przeżyciom Variana. Nie były to uczucia uskrzydlające, ale najwidoczniej Pani Orringer uznała je za atrakcyjne. Wiele osób świadomie wybiera swoją drogę życiową.

Nie chciał się zastanawiać, czy osiągnął to, po co tu przyjechał, czy udało mu się wykonać zadanie pozornie niemożliwe.

„Portfolio…” przeczytałem z dużym zainteresowaniem. Historia opisana przez Panią Orringer nie jest zbyt odległa w czasie, ale inaczej odbiera się ją przez pryzmat sztuki. Specyficzny nastrój Marsylii z jej architektonicznymi  tajemnicami jest wyjątkowym uzupełnieniem tej opowieści. Proponuję niektóre intymne opisy potraktować jako specyficzny erotyk, szczególnie przez czytelników mniej tolerancyjnych.

Tę książkę polecam jako kolejną lekcję historii obejmującej czas
II Wojny Światowej. Warto ją przeczytać i docenić kunszt literacki pisarki.

Głos przeszłości, Zbigniew Zborowski

Tytuł: Głos przeszłości
Autor: Zbigniew Zborowski
Wydawnictwo: Czarna Owca 2019
Kategoria: kryminał / historia
ILość stron: 376
Moja ocena: 10/10


Jaki był los Żydów za murami getta? Starali się przetrwać, wykorzystując każdy sposób.

Aha. A ja nie jestem szmugler! Po murze getta wspinam się dla sportu, a przed żandarmami daję dyla z wrodzonej przekory.

Czy za tym murem był normalny świat? Jak wyobraźnią ogarnąć zapomnianą rzeczywistość?


Jak toczy się życie ludzie wyeksmitowanych z własnych mieszkań teraz, w XXI w.? To nie wyrok sądowy skazał ich na wygnanie, a tylko potrzeba „czyszczenia kamienic”. To też jest forma przesiedlenia – nie za mury getta, a do mieszkań socjalnych.

Ludzie bez względu na narodowość chronią prawdę o sobie. Maska. Wszyscy je przywdziewamy, żeby świat nie ujrzał naszego oblicza. Naszych słabości i wstydliwych niedoskonałości. Żeby ich nie wykorzystał przeciwko nam.
Tak filozofia życiowa albo przymus skłaniają do radykalnych zmian.

W okupowanej Warszawie młodzież nie czekała, aż ktoś za nich wyzwoli obywateli z jarzma faszyzmu. Teraz zdesperowani ludzie robią rzeczy, o które sami wcześniej nie podejrzewaliby siebie. Były recydywista opiekuje się dziewczyną z glejakiem w głowie. Ona wspomina regaty, w których się ścigała. Teraz też się nie poddaje.

W getcie pojawił się przystojny młodzieniec tak żądny działania, że aż robił głupstwa. Zakochany chłopak tropił Golema, sadystycznego mordercę. Ten poszukiwany potwór bez duszy przetrwał w różnych wcieleniach.
Pan Zbigniew Zborowski pozwolił mi usłyszeć „Głos przeszłości”. Napisał powieść, którą ujął mnie od pierwszych stron. Rewelacyjnie połączył fakty historyczne z brutalną teraźniejszością. Zestawił ze sobą mocne kontrasty: w lombardzie staruszka żebrała o kilkadziesiąt złotych, a na ulicy stał zaparkowany Cayenne, porsche dla ubogich. Historię tworzą ludzie, a tych autor sportretował bardzo sugestywnie. Polubiłem ich na tyle, że z żalem skończyłem lekturę. Fabuła powieści nie zwalnia tempa ani na chwilę. Koniecznie przeczytajcie tę powieść, która mnie zaskoczyła i zauroczyła.

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca











Tytuł: Operacja Rafael
Autorzy:  Marcin Faliński, Marek Kozubal
Wydawnictwo:  Czarna Owca 2019
Kategoria:  powieść szpiegowsko-historyczna
Ilość stron: 568
Moja ocena: 10/10

Jak tu trafiłeś, kolego? Kim jesteś?  Rozpalasz wyobraźnię i budzisz emocje, podobnie jak te towarzyszące poszukiwaniom Bursztynowej Komnaty. Dokąd nas zaprowadzisz, kolego?

Ładnie i enigmatycznie miało brzmieć twierdzenie okupantów w Polsce, że chronią dzieła sztuki będące naszym bogactwem narodowym. Prawda okazała się brutalna, bo była to zwykła kradzież. Ze wspaniałych zbiorów należących do arystokratycznego polskiego rodu zginęło bardzo dużo arcydzieł. Część z nich była przechowywana na Wawelu. Co kryła
w swoim wnętrzu skrzynia opatrzona zaledwie trzema literami LRR?


Już wtedy ludzie czuli potrzebę działania, pragnienie ocalenia skarbu. Spryt, pomysłowość, takt i desperacja to cechy niezbędne
u wywiadowców. W odniesieniu do ich standardowych działań powiedziano między innymi: Krótko mówiąc, nie pistolet decyduje
o sukcesie wywiadu
. Kiedy wyznaczonym celem jest odnalezienie artefaktu, bardziej trafnym jest stwierdzenie: Oficer wywiadu powinien być jak człowiek renesansu. Ma to głęboki sens bez względu na czas
i miejsce akcji.


Czytając „Operację Rafael” autorstwa Marcina Falińskiego i Marka Kozubala, miałem okazję przebywać w towarzystwie pięknych, bystrych kobiet oraz inteligentnych, dowcipnych i dociekliwych mężczyzn. Świetnie się czułem w tym towarzystwie i z zapartym tchem śledziłem akcję. W tej powieści przeplatają się miłość i nieufność. Strach może zmącić umysł roztropnego człowieka, ale nie boi się tylko łobuz i szpieg. Jak w naszym prawdziwym życiu, bohaterowie tej powieści nie zawsze wiedzieli, czy piją wódkę ze zdrajcą. Czasem zwykły ulicznik potrafi nieść pomoc i narażać swoje życie kierując się intuicją. 

Wyżej wymienieni Panowie napisali książkę chyba najlepszą, przeczytaną przeze mnie w tym roku. Przedstawili brawurowe akcje wywiadowców, które całkowicie koncentrowały moją uwagę. Podtytuł „Powieść szpiegowsko-historyczna” w pełni oddaje wartościowe nastroje i prawdę o dziejach nie tylko Polaków. Autorzy wspomnieli o tak bolesnych wydarzeniach jak obydwie katastrofy smoleńskie, niewyjaśniona tragedia lotnicza w Gibraltarze, II wojna światowa, Holocuast. „Operacja Rafael” nie jest dokumentem, ale jednocześnie nie ma tu plotek czy dziwnych sugestii. Obawiam się, że kilka kolejnych przeczytanych przeze mnie książek może wydawać się przeciętnymi w porównaniu z „Akcją…”


Wydaje się, że najważniejsze jest być wiernym pewnym fundamentalnym wartościom, być uczciwym wobec siebie i innych.

Za egzemplarz dziękuję bardzo wydawnictwu Czarna Owca











Tytuł: Moje przyjaciółki z Ravensbrück  
Autor: Magda Knedler
Wydawnictwo: Mando 2019
Kategoria: dramat
Ilość stron: 432
Moja ocena: 9/10

Maleńkie figurki z czekolady, wosku, drewna, wosku, z trzonka szczoteczki do zębów. Malutka pieta,
w której jedna z postaci mam dziurkę zamiast serca. Takie drobiazgi, małe dzieła sztuki są trwalsze od wspomnień. Szły kobiety do bramy obozu w Ravensbrück: dziewczęta, matki, Panie Jeziora. Szły niepewne obozowej przyszłości, a za bramą stawały się wyłącznie numerami i trójkątami. 


Oby tylko ktoś ją zapamiętał, bo jeśli nie zapamięta nikt, to tak jakby nie istniała. 

Mimo różnic wieku, narodowości prawie wszystkie kobiety za drutami potrafiły się porozumieć. Dla niektórych  z nich, da Króli, które już na nic dobrego nie mogły liczyć, ta bliskość z przyjaciółkami była bezcenna.

Helvede har mange navnen. Piekło ma wiele imion.

Są osoby, które boją się własnej starości. Przerażone tą wizją zapewne nie wiedzą, że w bunkrze obozowym więźniarki umierały kilka razy. Ludzie podobni do znanego aktora i reżysera z własnego wyboru są niewolnikami wódki, bimbru. Niewolnik w obozie koncentracyjnym był niczym. Kobiety, które się tam znalazły, godziły się z agresją, bo nie miały alternatywy. Teraz matka na ulicy potrafi uderzyć swoje dziecko, kiedy ono buntuje się przeciwno nielubianej bluzeczce lub pluszakowi. Nie potrafimy się porozumieć, jakbyśmy nie rozumieli własnego języka. W Ravensbrück posługiwano się językami zrozumiałymi dla wszystkich. Artystki, pisarki, arystokratki, złodziejki tworzyły jedną wspólnotę. Nie wolno im było płakać. 

Chłód, upór, by nie płakać, bo może do płaczu też nie ma się prawa.
Dzięki Adzie.
Oswojenie ze śmiercią i patrzenie, jak ktoś odchodzi.
Dzięki Adzie. 


„Moje przyjaciółki z Ravensbrück” to książka napisana przez kobiety,
o kobietach, ale nie tylko dla kobiet. Pani Magda Knedler utkała z myśli
i emocji portrety kobiet, których głosy nie mogą być zapomniane. Autorka spisała wspomnienia tych zniewolonych istot, a także bardzo osobiste rozważania autorki i redaktorki, która je zebrała. Nie jest bardzo istotne, która z nich była faktycznie autorką Przyjaciółek. najważniejsza jest pamięć zapisana w ludzkich sercach. Pani Magdo, rzuciłą mnie na Pani na kolana tą powieścią. Bardzo dziękuję



Tytuł: Hanka Pierwsza powieść o Ordonównie
Autor: Katarzyna Droga
Wydawnictwo: Znak Literanova, premiera wydawnicza 03.06.2019
Kategoria: powieść biograficzna

Ilość stron: 381
Moja ocena: 8/10

Smutne, biedne i szare było życie dziewczyny, która na kuchennej polówce spoglądała co noc przez wąskie okno na lampę świata, Księżyc. Święty Antoni... noce takie są upalne... ty tego nie rozumiesz, ale pomóż mi, proszę!



Szansą dla Marysi Pietrusińskiej, przepraszam - Pietruszyńskiej, stał się angaż do Sfinksa. Wszak to jeden z bardziej znanych warszawskich kabaretów. Tak zaczęła się przemiana skromnej tancerki w sławną Hannę Ordonównę, primadonnę scen polskich. Marzenia miała proste: obfity posiłek, ufundowany przez dyrektora, może "Miraż" - zaczarowane drzwi do innego świata na Nowym Świecie. Czy Na pierwszy znak serce drgnie, kiedy tajemniczy wielbiciel przysyła bukiety róż do garderoby? Kiedy innych uskrzydlała miłość, ją przemieniał dramat. Czy kiedyś zatańczy
z nim tango Destin
ée? Jeszcze nie wiedziała, Jak Trudno i fantastycznie będzie zaśpiewać, zaczynając szeptem od melorecytacji i wznosząc głos w operetkowym śpiewie. To właśnie ona, Ordonka, pierwsza zaczeła interpretować piosenki, co teraz określa się mianem piosenki autorskiej. 

Uzyskała to nieuchwytne teatralne coś, chwilową więź, współodczuwanie ludzi zatopionych w cieniu widowni... i poczuła się doskonale.

Kiedu u jej boku pojawił się hrabia Michał Tyszkiewicz, jeszcze wtedy nikt nie chciał wierzyć w zbliżającą sie wojnę. Czy to możliwe, żeby cały nasz świat rozprysł się tak jak kryształowa karafka? Niestety wkrótce otoczyła ich noc okupacji.



Tak opowiedziała dzieje Ordonówny Katarzyna Doga w "Hance Pierwszej powieści o Ordonównie". Ta prosta książka przypominała życie prostej kobiety, która pragnęła coraz więcej: sławy, majątku, miłości. 50 lat wystarczy, żeby zrobić karierę, ale za mało, żeby zmienić charakter tej kobiety. Autorka opisała jej życie, strząsając ulotny, złoty pył
z  wizerunku gwiazdy estrady, filmy i... reklamy. W pamięci czytelnika pozostanie obraz chorej, kochliwej i ambitnej kobiety. Na stronach powieści pojawiła się plejada artystów, poetów, arystokratów. 


Przeczytajcie koniecznie tę książkę, żeby samemu ocenić osiągnięcia Hanny Ordonówny hrabiny Tyszkiewiczowej.


Za egzemlarz dziękuję bardzo wydawnictwu Znak Literanova

Tytuł: Słowik
Autor: Kristin Hannah

Tytuł oryginału: The Nightingale
Tłumaczenie: Barbara Górecka
Wydawnictwo: Świat Książki 2016
Kategoria: Literatura kobieca / młodzieżowa / historyczna
Liczba stron:555
Moja ocena: 8/10

Obraz podsuwany przez wyobraźnię, który  na długo pozostanie
w snach: szarzy wychudzeni ludzie jak z obrazów Edwarda Muncha.Przemykają przestraszeni po ulicach francuskich miast.




Miedzy nimi jak cień przemieszcza się Słowik, The Nightingale, La Rossignol. Stara się wtopić w tłum, by w odpowiednim momencie zaśpiewać. Ta kobieta Na zewnątrz to czysta stal, a w środku serce miękkie jak wosk. Tylko taka twarda i zdeterminowana mogła działać
w podziemiu.


Co prawda W czasie wojen stacza się bitwy i potyczki, ale jak zaspokoić GŁÓD wolności, kiedy brakuje CHLEBA?
MACIERZYŃSTWO czasu wojny hartowało się dzięki ODWADZE przenoszonej w genach. NAIWNOŚĆ zmienia się w LOJALNOŚĆ,a to powód do DUMY uskrzydlającej pozornie słabe kobiety. Jeśli już człowiek decyduje się na poświęcenie w imię miłości i humanitaryzmu, to pomaga stwierdzenie I że jeśli skoczy się z wysokiego brzegu, to przed upadkiem przynajmniej się trochę polata. 

Kristin Hannah opowiedziała historię "Słowika" i jej rodziny, przyjaciół na tle głębionej wojną Francji. Obraz Holocaustu jest analogiczny również dla Polski. W historycznej zawierusze zdarzały się zadziwiające spotkania. Czasem wyznanie uczuć zastępowały gesty i spojrzenia, bo nie wszyscy mogli słuchać słów skierowanych nie do nich.



Kiedy na półce w bibliotece zobaczyłem te książkę, natychmiast ją wypożyczyłem. Jestem zauroczony tą opowieścią napisaną prostym językiem, który uwypukla treść. Tu nie potrzeba poezji, aby ukazać prozę życia. Troszkę zabrakło mi historii, ale "Słowik" to właściwie utwór reprezentujący literaturę kobiecą w najlepszym gatunku. 
Gorąco polecam tę powieść, która gwarantuje przyjemność lektury zabarwioną domieszką bohaterstwa i romantyzmu.








Tytuł: Żona lotnika. Kobieta, która podbiła niebo
Autor: Melanie Benjamin
Tytul oryginału: The Aviator's Wife
Tłumaczenie: Jolanta Sawicka
Wydawnictwo: Muza 2013
Ilość stron: 400
Kategoria: beletrystyka
Moja ocena: 10/10

Wznieść się wysoko ponad ziemię, codzienność, prozę życia, małych ludzi w ich domkach jak pudełkach. Szybować w bezkresnym błękicie
i ocierać się o obłoki, poczuć w dłoni drążek, wibracje silnika i słońce na twarzy.




Do malego dwupłatowca wsiadła para ludzi. On to Szczęściarz Lindy, Samotny Orzeł, podziwiany lotnik. Jego towarzyszką była nieśmiała, ale odważna, brunatna myszka. Ktoś nazwał ich Pierwszą Podniebną Parą.

"Charles był wiatrem, który porywał mnie, unosił i utrzymywał wysoko
w powietrzu, który targał mną, jakbym była bezbronnym latawcem, ale również dawał mi skrzydła, pozwalał dotknąć słońca"


Na ziemi otaczali dwoje nieustraszonych pilotów wielbiciele, przyjaciele
i głodni sensacji dziennikarze. Na zdjęciach uwieczniali ich, szczerzących zęby w udawanych uśmiechach. Kim w rzeczywistości byli Anne
i Charles? Młoda, inteligentna dzewczyna z dobrego domu poznała prostego, wiejskiego chłopaka zdeterminowanego, aby osiągać sukcesy. To było dla niego najważniejsze i temu wszystko podporządkował. Pożądanie tych małżonków nie miało wiele wspólnego z miłością.


Pułkownik Lindbergh postanowił stworzyć małą dynastię i z kolejnego postawionego sobie celu wywiązał się dokładnie.
Anne Morrow Lindbergh rzucona na głęboką wodę rodzinnego życia nawet nie mogła opłakiwać śmierci porwannego dziecka. Musiała być  silna i niezłomna, bo tego oczekiwał mąż.

"Bez cienia wahania powierzyłam mu całą siebie, pewna, że się mną zaopiekuje"

Mrocznym cieniem okryła ich związek Wojna Światowa. Anne z kartkami żywnościowymi i książką kucharską w ręku troszczyła się o rodzinę, podczas kiedy jej mąż swoimi kontrowersyjnymi poglądami budził ogólną wrogość. I tak oto radosne dziewczę przemieniło się w rozgoryczoną kobietę, a wiejski chłopak stał się zszarganym bogiem.



Melanie Benjamin wcieliła się w tytułową postać "Żony lotnika. Kobiety, która podbiła niebo". Prawie wiernie opisała trudne życie swojej bohaterki, stojącej na dobre i złe przy sławnym mężu. Więcej tam było zła niż dobra w otoczeniu dzieci.
Wcześniej poznałem kilka faktów dotyczących Samotnego Orła, a teraz jestem rozczarowany i zdegustowany jego postawą. Z każdą przeczytaną stroną nie mogłem pozbyć się wrażenia, że bohater większości chłopców i mężczyzn to zwykły łajdak.
Natomiast jestem pełen uznania dla autorki tej powieści. Rewelacyjnie zaprezentowała swoich bohaterów, posługując się pięknym literackim językiem na pograniczu prozy i poezji. Ta książka to jednak tylko powieść oparta na faktach, jak określiła ją autorka. Jest to historia, ktorą trzeba poznać. Gorąco ją polecam bez zastrzeżeń. 


Tytuł: Moja przygoda z Norwegią
Autor: Anna Siwek
Wydawnictwo: Poligraf 2017
Kategoria: książka podróżnicza
Ilość stron: 149
Moja ocena: 8/10


Hei. Skorzystaj z wakacji i odkryj piękno natury. Wraz z panią Anną Siwek zapraszam Cię do Norwegii. Na tym etapie podróży nie potrzebujesz ciepłego swetra i czapki. Bateria twojego aparatu fotograficznego spokojnie może się jeszcze ładować. Chwilowo nie martw się o środki finansowe.


Gdzie poza powieściami Tolkiena można spotkać trolla i huldrę, jeśli nie w Norwegii? Nie widać ich na Drabinie Trolli? Wystarczy zobaczyć groźne oblicze jednego z nich na skalnym zboczu fiordu Geiranger. Trudno oderwać wzrok, kiedy wyobraźnia zamienia srebrzyste strumyki wodospadów w warkocze Siedmiu Sióstr uciekających przed zakochanym gigantem.


Wszystko jest tu piękne, naturalne i niespotykane jak drewniane domki z ogrodami na dachach, przepięknie ukwiecone łąki, groźne skały, wiry wodne czy mosty spinające wysepki na Atlantic Road.


Oczy już nasycone, a żołądek pusty. Takiego łakomczucha jak ja, głodnego na myśl
o smakołykach regionalnej kuchni na pewno zachwyci rakfisk z kiszonego pstrąga, schłodzony łosoś lub carpaccio z wieloryba.


Autorka stosunkowo cienkiej, ale bogatej w treści książki „Moja przygoda z Norwegią” wspomniała o kilku szczególnie interesujących mnie kwestiach. Udział Polaków w II wojnie światowej; zatrudnianie ludzi dojrzałych wiekowo i niepełnosprawnych; brak podziałów społecznych i niewielka liczba wiernych w kościołach to ważne dla mnie tematy.

Czyżby więc zamiast kościołów przyszłość miały domy modlitewne wypożyczane na godziny różnym wyznaniom?


Pojedź do miejscowości Å, Trondheim lub Molde – miasta premierów i róż. Wracając koniecznie wpadnijcie do Oslo. Tam masz okazję w milczeniu kontemplować „Krzyk” Edvarda Muncha, krzyknąć z wrażenia przed ultranowoczesnym budynkiem opery
i zatrzymać się przed Centrum Pokojowym Nobla.

Norwegia to wspaniałe państwo zamieszkane przez pogodnych i przyjaznych ludzi. Chciałbym tam kiedyś pojechać… A wy co o tym myślicie?

Polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-ortodrama-autor-mateusz.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/01/bedac-maymchopcem-sledziem-obroty.html




Tytuł: Tatuażysta z Auchwitz
Autor: Heather Morris
Tłumaczenie: Kaja Gucio

Wydawnictwo: Marginesy 2018
Kategoria: dramat / wspomnienia
Moja ocena:12/10

Są w Polsce miejsca naznaczone krwią i cierpieniem takie, jak Auchwitz – Birkenau (Oświęcim – Brzezinka) . Dla strażników zabicie więźnia było tak łatwe, jak zjedzenie kromki chleba. Taki kawałek chleba dla głodujących miał cenę złota.



Zobaczyłem, jak na wpół zagłodzony młody człowiek ryzykuje własne życie, żeby cię uratować. Pomyślałem sobie, że musisz być kimś,
kto jest wart tego ratunku.

Gdzie ty, Kupidynie, poleciałeś za druty obozowe, gdzie strzały tak często padały? Muszę ci jednak przyznać, ze miałeś dobre oko, kiedy wypatrzyłeś Lalego i Gitę. Tak mało było im potrzebne, by okazywać sobie miłość: dotknięcie ręki, zalęknione spojrzenie, pocałunek, kostka czekolady podkreślająca słodycz ust. Tak pięknie opisała tę historię na podstawie wspomnień Heather Morris i nadała jej tytuł „Tatuażysta z Auchwitz”.


Patrząc wczoraj na mizerne próby udowodnienia swojej waleczności przez polskich piłkarzy, przypomniałem sobie opis innego meczu w deszczu popiołów z krematorium. Więźniowie walczyli o swoją godność tam w obozie, bo byli przekonani, że:

Nie ma już żadnego na zewnątrz. Jest tylko tutaj.
Ktokolwiek ratuje jedno życie, jakby cały świat ratował.

Mimo upływu lat i przeczytanych setek książek pamiętam jedną powieść, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Teraz leży obok na biurku inne dzieło oparte na wspomnieniach Tätowierera. Dwóch scen opisanych przez autorkę nie zapomnę chyba nigdy. Jedną był sen o Mamie, a drugą – kadisz odmówiony za zamordowane dzieci. Miałem w tych chwilach gulę w gardle i łzy w oczach.

Uwierzcie mi, że koniecznie musicie poznać te historię. Bez tego wasza duchowość będzie niepełna. 
Tytuł: Baronówna. Na tropie Wandy Kronenberg - najgroźniejszej polskiej agentki.
Autor: Michał Wójcik
Wydawnictwo: Znak Literanova 2018
Kategoria: Śledztwo dziennikarskie
Ocena: 9/10


Warszawa w czasie II wojny światowej w planach niemieckich została przeznaczona do wyniszczenia i degradacji do roli miasta drugiego rzędu. Okupanci zwalczali Armię Krajową, bolszewicy za wszelką cenę chcieli być dobrze poinformowani. Wytworzył się swoisty bałagan, w którym jak w mętnej wodzie szaleli szpiedzy obserwując się wzajemnie. I nagle w tym chaosie zaistniała Wanda Kronenberg „Baronówna”.




Pan Michał Wójcik porównał ją do linoskoczka balansującego na niebezpiecznej granicy życia. Ja postrzegam ją jako niebezpieczną agentkę, która raczej nie była Czarnym Koniem wywiadów. Jej meldunki łączyły informacje
z refleksjami na poziomie nastolatki. Wytrawny, efektywny szpieg najczęściej ma ustalone poglądy polityczne nawet, jeśli nie jest patriotą. Kronenberżanka była bardzo młodą, atrakcyjną kobietą pochodzącą
z arystokratycznej, kosmopolitycznej rodziny. Być może zafascynowana grą gwiazdy polskiego kina postanowiła odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W działalności szpiegowskiej  jej niezawodnym orężem były seksapil i pistolet.


Autor książki postanowił podążyć jej tropem. Na podstawie różnych dokumentów, rozmów przeprowadził rzetelne śledztwo dziennikarskie. Stworzył bardzo klarowny, imponujący opis polskich agentów Podziemia, który mnie szczególnie zainteresował. Mój wielki szacunek wzbudził jeden z dowódców tej organizacji, który powiedział:

Jedynie śmierć może usprawiedliwić niedotrzymanie słowa honoru.
I to jest honorowe wyjście. 

W tej bardzo ciekawej historii zabrakło mi niestety głębszej charakterystyki tytułowej bohaterce, której oczekiwałem. Jest to jedyny minus tej lektury. Wspierając się słownictwem pana Wójcika stwierdzam, że nie szkoda mi tych dupogodzin, które poświęciłem na czytanie „Baronówny”. Bardzo przemyślana okładka przyciąga uwagę.

Polecam tę opowieść mistrzowsko wzbogaconą kilkoma fragmentami fabularyzowanymi. 

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Znak Literanova


Może Cię również zainteresować:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kobieta-ktora-pokocha-marszaek.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/01/tytu-moja-odyseja-autor-adrian-carton.html