Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miłość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miłość. Pokaż wszystkie posty

Muzyka zbliża ludzi.

Tytuł: Ostatnia róża Szanghaju

Tytuł oryginalny: The Last Rose of Shanghai

Autor: Weina Dai Randel

Tłumaczenie: Ewa Ratajczyk

Wydawnictwo: Znak, premiera polska 12.07.2023

Kategoria: literatura obyczajowa

Ilość stron: 480

Moja ocena: 9/10


Nastrojowe dźwięki, ulatujące z dwóch strun erhu, budzą uczucia
i wspomnienia. Za każdym razem, gdy szarpała za strunę, w powietrzu tańczyła melancholia.

Serca i umysły otula pieśń o tęsknocie i miłości.

Muzyka, całe moje życie i moja pasja, stały się dla mnie hymnem wolności i lekarstwem.

Czy miłość wystarczy, żeby zapomnieć się w codziennych działaniach, nie wszystkich prozaicznych…, żeby poddać się miłości. Aiyi zawładnęła myślami i sercem Ernesta.

Miał wrażenie, że dzieląca ich przestrzeń wypełniła się bezgranicznym szczęściem i że połączył ich most utkany z delikatnych niewyśpiewanych dźwięków.

Naturalna przestrzeń dzieliła dwoje młodych, według europejskich kryteriów, ludzi. Co łączyło żydowskiego muzyka i fotografa, uchodźcę,
z Chinką z tradycyjnej rodziny, która stała się bizneswoman? Niekonwencjonalny styl życia i jazz.

Nosiła szatę splendoru i powściągliwości, ale była bardziej autentyczna niż jakakolwiek znana mu kobieta.

Łączyła odwagę poglądów, tradycjonalizm przekonań, nonkonformizm stylu przełamany swobodą. Buddyzm miał w Azji wiele odłamów, ale mama często podkreślała, że jego wyznawcy są zwolennikami pokoju
i sprzeciwiają się wewnętrznym walkom,
bo Świątynię wiary  nosimy
w sercu.  
 

Shao Aiyi, kobieta niezwykła – „Ostatnia róża Szanghaju”.

„Jest w niej miłość, która razi jak piorun; oślepia, lecz otwiera oczy
i pokazuje cały, zupełnie nowy świat”.

I nagle runęło wszystko. Pozorne bezpieczeństwo rozsypało się w pył. Obcokrajowców i rdzennych mieszkańców Szanghaju poraził japoński holocaust.

Podniósł dłoń i z budynku wylał się strumień ludzi z walizkami i opaskami na rękach z literą A, B lub N.

Po latach wróciły wspomnienia i żal wywołany przemilczeniami, niedomówieniami, wstydem. Zostało kilka zdjęć jak wyrzut sumienia. Pamięć jest jak las, zmienia się z porami roku. Rozkwita latem, przysycha jesienią, zamiera zimą, a wiosną gwałtownie budzi się do życia.

„Ostania róża Szanghaju” to powieść napisana przez panią Weina Dai Randel. Ta książka w pełni spełniła moje oczekiwania. Orientalizm ze swoją tradycją, konwenansami, kulturą i wadami podkreśla swobodę emocjonalną i intymną. Piękny opis opowieść o miłości, pożądaniu
i terrorze tradycjonalnym budzi całą gamę uczuć. Współczesny Europejczyk nie zwraca uwagi na niektóre zachowania i przyzwyczajenia, które słusznie mogą razić obcokrajowca. Wstrząsająco poprowadzony wątek historyczny przywodzi na pamięć okupacyjny reżim w Polsce. Wspaniały jazz i muzyczna wrażliwość Autorki urzekają opisami wrażeń słuchaczy. To nie jest przesłodzona opowieść o pięknej miłości, która łamie lody zazdrości i nietolerancji. Gorąco polecam tę barwną jak mandarynki.

Zakup tej książki sfinansowała Księgarnia Gandalf 

Pozwól dotknąć się i wzmocnić.

 Tytuł: Miłość z gwiazd

Autor: Joanna Sprenger

Wydawnictwo: Novae Res

Kategoria: romans

Ilość stron: 546

Moja ocena: 10/10



Okropna noc, okropna pogoda i okropny facet. Strasznie dziwne miejsce.

Kiedy nad głową szaleje burza, wszystkiego można się spodziewać. Las niebezpodstawnie budzi strach. Atmosfera kojarząca się z szekspirowską „Burzą”, nasycona tajemniczością i egzotyką, zwiastuje niezwykłe wydarzenia i nieziemskie przygody. A w epicentrum wydarzeń ulokowana losowo Ariel próbuje wypełnić swoją misję. Nieprzypadkowo znalazła się w miejscu, skąd powędrowała do gwiazd. Stąd niedaleko jest do Nadziei, ale zabrakło sił i sprawności na dalszą drogę. Nawet tak samodzielna
i energiczna dziewczyna może być skazana na czyjąś opiekę. Na ciepło tak bardzo potrzebne. Na dotyk, który leczy.

Leki na pewno zadziałają, potrzebny jednak jest dotyk, by mniej cierpiała.

Czasem wystarczy zobaczyć kogoś, żeby świat zawirował. Zmysły kobiety szaleją, kiedy mężczyzna wyczuwalny jest sensorycznie. Jego ciepło, zapach, urok oszałamiają.

Z tej odległości można było dostrzec, że jego oczy błyszczały tysiącem malutkich gwiazd.

Kiedy przybysz z gwiazd wywołuje świadomość bycia najpiękniejszą, nic i nikt nie jest w stanie zastąpić go. Wtedy szczególnie trudno jest zachować balans czyli po prostu utrzymać wewnętrzną równowagę. Potrzeba desperacji, aby wykonać czynności pozornie niemożliwe. Nie wolno pozwolić sobie na niesubordynację. Rozkaz jest jednoznaczny. Honor nie pozwala na wycofanie się.

W życiu tak właśnie trzeba rozwiązywać problemy: po prostu iść naprzód z podniesioną głową – powiedziała spokojnym głosem.

Warto uaktywnić swoją intuicję. Trzeba zachować zdrowy rozsądek
i nie wkraczać na niebezpieczny teren.  

Czy w twojej głowie choć na chwilę pojawiła się myśl, że nigdy nie wolno wchodzić do kręgu walczących wojowników? – spytał niezmiernie poważnie.

Zdecydowanie warto odkrywać nieznany świat, czytając doskonale napisaną powieść. „Miłość z gwiazd” zawiera wszystkie elementy gwarantujące szczególnie wysoki poziom literacki. Obserwowałem niezbyt rozważną Ariel Zielińską na wyboistych ścieżkach jej życia. Zauroczona dziewczyna odkrywa swoją cielesność, uczy się rozwagi, trenuje hart ducha i ciała, popełnia piramidalne gafy towarzyskie. Pani Joanna Sprenger zaproponowała mi książkę perfekcyjnie przygotowaną od strony merytorycznej. Umieszczenie w tekście mnóstwa życiowych wskazówek i profesjonalnych informacji dowodzi świetnego warsztatu literackiego. Bajeczne plenery są prawie gotowym materiałem scenariuszowym. Z pełnym przekonaniem polecam tę książkę zarówno młodym kobietom, jak i mężczyznom.

Za egzemplarz książki z dedykacją dziękuję bardzo Autorce,
pani Joannie Sprenger

Kurier z Toledo, Wojciech Dutka

Tytuł: Kurier z Toledo                      
Autor: Wojciech Dutka
Wydawnictwo: Lira 2019
Kategoria: powieść sensacujno- szpiegowska/
powieść historyczna

Ilość stron: 349
Moja ocena: 9/10

Są bohaterowie, którzy w imię swoich przekonań dokonują rzeczy niewyobrażalnych. Są ludzie, którzy stawiają wszystko na jedną kartę –honor, szczęście, miłość. Dla nich "Noszenie czapki niewidki jest czasem ciężarem ponad siły, warto by ktoś pomógł dźwigać to brzemię"

Żyją ludzie, dla których dyskrecja, dyplomatyczne postępowania nie są tylko pojęciami słownikowymi. Żyły osoby, o których pisze się i mówi, wymieniając generalnie tylko ich pozytywne dokonania. Ich życie nie było kontrastowe - „czarne” lub „białe”. „Między bielą a czernią znajdowało się jeszcze tysiąc odcieni szarości”.

W historii świata miały miejsce wydarzenia, o których trzeba pamiętać.  ¡No pasarán! One NIE PRZEJDĄ w mroki niepamięci. Nic nie działo się bez udziału ludzi, którzy kierowali się pasją, ideami, przekonaniami, miłością. "Życie jest snem i należy go śnić, dopóki śmierć nas nie obudzi" Sen jest bratem śmierci.
Młody polski arystokrata był rozczarowany prostotą duchową
i emocjonalną swojej narzeczonej. No przecież nie można spać na Mahlerze :). Hrabia Mokrzycki bez wahania skorzystał z rządowej propozycji i wyjechał do Hiszpanii z misją szpiegowską. Wszystko jest lepsze niż nuda! Na miejscu przekonał się, że nie wszystko jest łatwe
i bezproblemowe. 


Niewielu pisarzy łączy historię z sensacją, tworząc fascynujące powieści. Wojciech Dutka napisał książkę bardzo dynamiczną. Na stronach opowieści o „Kurierze z Toledo” podziwiałem liczne sprzeczności. Obraz katedry, gdzie milczący kamień zamieniony jest w arcydzieło. Płomień ognia i miłości, która budzi uczucie rozkoszy podobne do pierwszego łyku wytrawnego wina. Figura Matki Boskiej zalana krwią rozstrzelanego zdrajcy. Smak wybornych potraw, który przypominał ciało i krew zamordowanych ludzi.

Lekturze tej powieści towarzyszył pełen wachlarz odczuć od niesmaku przez podziw do lekkiego rozbawienia. Jej siła jest oparta jest na świetnych dialogach, grze słów i skomplikowanych charakterach postaci. Fikcja literacka przeplata się z prawdą historyczną, tworząc bogaty obraz Hiszpanii tuż przed wybuchem II Wojny Światowej. Pan Dutka napisał książkę, którą koniecznie trzeba przeczytać. 

"- A ja myślałem, że jeździcie wyłącznie w niemieckich samochodach.
-
 Nie, kiedy trzeba, możemy zmienić pojazdy, na przykład na angielskiego Rovera albo francuskie Renault".

















Niedokończona baśń, Dorota Gąsiorowska

Tytuł: Niedokończona baśń
Autor: Dorota Gąsiorowska
Wydawnictwo: Między słowami 2019
Kategoria: powieść obyczajowa
Ilość stron: 512
Moja ocena: 8/10

Życie każdego człowieka jest księgą, której sami zapisujemy. Nieistotne jest, kto trzyma pióro. Ważne jest, czy pozostanie po nas piękna „Niedokończona baśń”, czy zawstydzające rozliczenie z przeszłością. 

Najważniejsze jest w ogóle czuć. Uświadomić sobie przepływające przez nas życie, nawet jeśli to nie jest miłe.

Wbrew naszym oczekiwaniom coś może się zakończyć, zanim się zdąży rozwinąć. Tak bywa z miłością i szczęściem. Julia, młoda przewrażliwiona, nadopiekuńcza i naiwna kobieta spotykała miłość, przed którą intensywnie się broniła. Los zmusił ją do podejmowania decyzji
i samotnej opieki nad żywiołową, inteligentną i pomysłową córeczką. Mała Basia jak wszystkie dzieci, zadawała wiele pytań. Na większość
z nich sama znajdowała odpowiedzi. 


Przecież zawsze mi powtarzasz, że nie ma złych pytań, tylko głupie odpowiedzi.

Julia i Basia funkcjonowały w swoim ciasnym, jak ich mieszkanie, życiu bez szans na radykalne zmiany. Szarą codzienność zrewolucjonizowała dopiero nowa pracodawczyni. Znana pisarka doceniła imponującą wyobraźnię dziewczynki. 

Nigdy z tego nie rezygnuj, wyobraźnia to jeden z najcenniejszych darów, jakie otrzymał człowiek, ma petite – oznajmiła Suzanne z powagą.
– Tylko dzięki niej można odkryć obszary, których nikt jeszcze nie odwiedził.


Te obszary ludzkiej pamięci, osnute tajemnicami, czekały na młode Polki we Francji. Stare zamki skrywały dużo sekretów literackich i życiowych. Szczęśliwie połączył losy tych kobiet zakochany i uparty Maciej.

Jego uczucie było jak słońce w ciepły październikowy dzień, jak kolory dojrzewającego sadu.


Pani Dorota Gąsiorowska zaproponowała czytelnikom „Niedokończoną baśń”, której bohaterki bardzo różnią się od siebie. Rozpadające się związki i wspomnienia są często bolesne, a to przecież doświadczenia jak najbardziej realne. Francuzi pięknie potrafią mówić o emocjach. Niestety moje odczucia uraziło stwierdzenie, że wiara to banialuki rodem ze średniowiecza. Wiem, że jestem już stary, ale przecież nie aż tak. Ciekawe, że mega-nowoczesna Julia w porywach wołała: Matko Boska. Paniom, które jeszcze nie czytały tej powieści, polecam gorąco tę ciepłą książkę na chłodną jesień czy zimę. Przygotujcie sobie dobrą kawę, kawałek (nie jeden) dobrego ciasta i nie zwlekajcie z wyborem tej książki.








Tytuł: Słowik
Autor: Kristin Hannah

Tytuł oryginału: The Nightingale
Tłumaczenie: Barbara Górecka
Wydawnictwo: Świat Książki 2016
Kategoria: Literatura kobieca / młodzieżowa / historyczna
Liczba stron:555
Moja ocena: 8/10

Obraz podsuwany przez wyobraźnię, który  na długo pozostanie
w snach: szarzy wychudzeni ludzie jak z obrazów Edwarda Muncha.Przemykają przestraszeni po ulicach francuskich miast.




Miedzy nimi jak cień przemieszcza się Słowik, The Nightingale, La Rossignol. Stara się wtopić w tłum, by w odpowiednim momencie zaśpiewać. Ta kobieta Na zewnątrz to czysta stal, a w środku serce miękkie jak wosk. Tylko taka twarda i zdeterminowana mogła działać
w podziemiu.


Co prawda W czasie wojen stacza się bitwy i potyczki, ale jak zaspokoić GŁÓD wolności, kiedy brakuje CHLEBA?
MACIERZYŃSTWO czasu wojny hartowało się dzięki ODWADZE przenoszonej w genach. NAIWNOŚĆ zmienia się w LOJALNOŚĆ,a to powód do DUMY uskrzydlającej pozornie słabe kobiety. Jeśli już człowiek decyduje się na poświęcenie w imię miłości i humanitaryzmu, to pomaga stwierdzenie I że jeśli skoczy się z wysokiego brzegu, to przed upadkiem przynajmniej się trochę polata. 

Kristin Hannah opowiedziała historię "Słowika" i jej rodziny, przyjaciół na tle głębionej wojną Francji. Obraz Holocaustu jest analogiczny również dla Polski. W historycznej zawierusze zdarzały się zadziwiające spotkania. Czasem wyznanie uczuć zastępowały gesty i spojrzenia, bo nie wszyscy mogli słuchać słów skierowanych nie do nich.



Kiedy na półce w bibliotece zobaczyłem te książkę, natychmiast ją wypożyczyłem. Jestem zauroczony tą opowieścią napisaną prostym językiem, który uwypukla treść. Tu nie potrzeba poezji, aby ukazać prozę życia. Troszkę zabrakło mi historii, ale "Słowik" to właściwie utwór reprezentujący literaturę kobiecą w najlepszym gatunku. 
Gorąco polecam tę powieść, która gwarantuje przyjemność lektury zabarwioną domieszką bohaterstwa i romantyzmu.








Tytuł: Ostatnia miłość Marszałka Eugenia Lewicka
Autor: Elżbieta Jodko-Kula
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 2018
Kategoria: historia / biografia
Liczba stron: 191
Moja ocena; 7/10

Sława, stanowisko, pozycja społeczna przyciągają jak magnes ludzi pragnących zaistnieć w świetle fleszy, a choćby tylko w kronikach towarzyskich. Władza jak afrodyzjak przyciąga kobiety i mężczyzn zafascynowanych idolem.



W Polsce zmęczonej wojną światową potrzebny był przywódca, który zapanowałby nad chaosem politycznym i militarnym. Do niedawna Komendant Ziuk, a teraz Naczelnik Państwa Józef Piłsudski, wyniesiony na tak wysokie stanowisko i noszony na ramionach tłumu, marzył
o sukcesie politycznym.


"Towarzyszyła mu głęboka wiara, że udźwignie kolejną życiową rolę - ojca narodu, należało jednak dobrze rozeznać się w sytuacji politycznej
i powstrzymać od nieostrożnych i nieprzemyślanych działań"


Zapomniał, że trwanie na szczycie bywa niebezpieczne, a uwielbienie społeczeństwa może szybko zmienić się w niechęć. Co może skuteczniej podbudować ego, jak nie zachwyt i miłość kobiety? Było to tym bardziej realne, że Piłsudski nie był wyznawcą zasady wierności małżeńskiej aż po grób.

Osłabiony walką o władzę i borykający się z problemami zdrowotnymi "pojechał do wód", aby odpocząć i nabrać dystansu do teraźniejszości. Szybko miejsce u jego boku zwolnione przez drugą żonę Aleksandrę, zajęła "kamea o twarzy okolonej ciemnymi włosami" - pani doktor Eugenia Lewicka. Ta wykształcona, inteligentna kobieta oczarowała Marszałka. 

"Niepospolita uroda, upór w dążeniu do celu i ciekawość świata sprawiają, że starsi mężczyźni tracą głowę dla kobiet, których młodzi prawdopodobnie się boją"




Pani Elżbieta Jodko-Kula przeprowadziła dochodzenie literackie, mające na celu odkrycie prawdy o życiu i śmierci ostatniej z najbliższych Piłsudskiemu kobiet. Nie wolno tu zapomnieć o jego dwóch córkach. Temu opracowaniu nadała wiele obiecujący tytuł "Ostatnia miłość Marszałka Eugenia Lewicka". Autorka tak bardzo chciała przybliżyć postać owej "kresowej panny", że aż zmęczyła mnie jej szczegółową genealogią. Ukazała wszystkie zalety swojej bohaterki i zafascynowana związkiem tych dwojga ludzi ostatecznie sama zwątpiła w ich romans. Mimo moich drobnych uwag polecam tę historyczną książkę, która prezentuje nam normalnego mężczyznę podatnego na wdzięki kobiet, siłę przyciągania władzy i miłośnika dzieci. 

Polecam również: 
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kobieta-ktora-pokocha-marszaek.html



Tytuł: W cieniu Pałacu Zimowego
Tytuł oryginału: The House of Special Purpose
Autor: John Boyne

Tłumaczenie: Joanna Puchalska
Wydawnictwo: Świat Książki 2014
Kategoria: literatura piękna
Liczba stron: 399
Moja ocena: 10/10

Chciałbym dziś napisać Wam o emocjach, które przyśpieszają puls, pobudzają serce, wzmagają wrażliwość i budzą wyobraźnę. Łatwiej to zrobić przy muzyce, ale czyjej? Oczywiście Czajkowskiego!



Życie jest jak muzyka - czasem zaskakuje dynamicznym tempem; kiedy indziej brzmi umiarkowanie zgodnie z pragnieniami duszy. Kiedy już wydaje się, że wszystko będzie dobrze, los serwuje nam niespodzianki. Dopiero w finale pojawia sie refleksja: To już koniec? Dlaczego nastąpił tak szybko?

Tak potoczyły się dzieje Georgija Jachmieniewa. Niespodziewanie wyrwany z rodzinnej wsi zabitej deskami znalazł się w Petersburgu,
w Pałacu Zimowym w obliczu carskiej rodziny. Nagle wszystko wokół niego zawirowało jak suche liście jesienią - oszołomienie, obawy, bezwzględne posłuszeństwo, obojętność otoczenia, miłość, pożądanie.
W sercu zamigotały też wyrzuty sumienia, ale wygoda łóżka, piękny mundur i sycące posiłki przegnały chmury znad czoła. Na krótko, bo nastał czas rewolucji.


"Do tej pory - o naiwności! - życie było dla mnie niczym grządka wiosennych tulipanów, lada moment mająca ożyć eksplozją kolorów,
a tymczasem niepostrzeżenie stało się raczej jak krzaki jesiennych róż, których liście zaczynają czernieć i więdnąć, i pozostaje juz tylko oczekiwanie na ostateczny rozkład, który przynosi zima"


Została tylko miłość dojrzewająca, hartująca się w codzienności, gaszona cierpieniem i troskami. Już nie było obok siebie Georgija i Zoji. Teraz już byli GeorgijZoja - elegancki mężczyzna pracujący wśród książek i piękna kobieta, której uroda nie zszarzała w kurzu wielkich miast.

"Oboje pogrążyliśmy się w myślach i wspomnieniach, doskonale wiedząc, że długi szczęśliwy związek nie potrzebuje ciągłego gadania"



Ciekawi jesteście realiów? Prosze bardzo. John Boyne fascynująco opisał zycie "W cieniu Pałacu Zimowego", wplatając w fabułę swojej opowieści wydarzenia prawie współczesne. Wielki finał tej historii miał miejsce przed niespełna czterdziestu laty. Jestem zauroczony tą powieścią. Ukazano tu carski dwór bez nadmiaru złoceń i przepychu. Wszechobecny szalony mnich, czarna eminencja dworu, "wiejski mużyk" szokuje
i bulwersuje. Młody carewicz lgnie do swojego opiekuna jak do starszego brata. Krótko mówiąc: Nie można pominąć tę książkę, którą napisał autor "Chłopca wpasiastej piżamie".





Tytuł: Bezwstydna cnota
Autor: Nora Roberts

Tłumaczenie:Małgorzata Szymanek
Wydawnictwo: Świat Książki 2017

Kategoria: kryminał / romans
Ilość stron:302
Moja ocena: 8/10


Wykorzystując własne predyspozycje, temperament i potrzeby można kreować swoją codzienność. Można być, kimkolwiek się chce i realizować swoje fantazje. Rzeczywistość bywa nieistotna, kiedy ktoś pomoże uwierzyć w fikcję. Pojawia się tylko jeden warunek: trzeba zachować sekret.


O tajemnicach tak silnych, że aż budujących mur oddzielający od najbliższych opowiedziała Nora Roberts. „Bezwstydna cnota” wydaje się tak nieatrakcyjna, że można o niej tylko rozmawiać.



Czy mogą być ciekawsi bohaterowie powieści, niż zbliżający się ku sobie literatka
i policjant? Nie sposób pozostać obojętnym, kiedy z zawrotną szybkością przemknie koło nich pociąg zwany pożądaniem. Tu nie ma większych szans sprawca przekonany o swojej nieuchwytności.

Nie mógł zaprzestać poszukiwań, dopóki nie znajdzie głosu,
który uciszy zamęt w jego głowie.

Pani Roberts bardzo umiejętnie połączyła ze sobą historie nieciekawych przeżyć. Dopasowała do siebie różne elementy tworząc zaskakujący obraz podobny do ułożonych precyzyjnie puzzli. Przyjemność układania ich nie zepsuł motyw wcześnie prezentowanego sprawcy, ponieważ
Morderstwo było takie fascynujące, takie wciągające.


Polecam tę powieść z pogranicza kryminału i romansu, która potwierdza talent pisarski Nory Roberts. 
Tytuł: Tatuażysta z Auchwitz
Autor: Heather Morris
Tłumaczenie: Kaja Gucio

Wydawnictwo: Marginesy 2018
Kategoria: dramat / wspomnienia
Moja ocena:12/10

Są w Polsce miejsca naznaczone krwią i cierpieniem takie, jak Auchwitz – Birkenau (Oświęcim – Brzezinka) . Dla strażników zabicie więźnia było tak łatwe, jak zjedzenie kromki chleba. Taki kawałek chleba dla głodujących miał cenę złota.



Zobaczyłem, jak na wpół zagłodzony młody człowiek ryzykuje własne życie, żeby cię uratować. Pomyślałem sobie, że musisz być kimś,
kto jest wart tego ratunku.

Gdzie ty, Kupidynie, poleciałeś za druty obozowe, gdzie strzały tak często padały? Muszę ci jednak przyznać, ze miałeś dobre oko, kiedy wypatrzyłeś Lalego i Gitę. Tak mało było im potrzebne, by okazywać sobie miłość: dotknięcie ręki, zalęknione spojrzenie, pocałunek, kostka czekolady podkreślająca słodycz ust. Tak pięknie opisała tę historię na podstawie wspomnień Heather Morris i nadała jej tytuł „Tatuażysta z Auchwitz”.


Patrząc wczoraj na mizerne próby udowodnienia swojej waleczności przez polskich piłkarzy, przypomniałem sobie opis innego meczu w deszczu popiołów z krematorium. Więźniowie walczyli o swoją godność tam w obozie, bo byli przekonani, że:

Nie ma już żadnego na zewnątrz. Jest tylko tutaj.
Ktokolwiek ratuje jedno życie, jakby cały świat ratował.

Mimo upływu lat i przeczytanych setek książek pamiętam jedną powieść, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Teraz leży obok na biurku inne dzieło oparte na wspomnieniach Tätowierera. Dwóch scen opisanych przez autorkę nie zapomnę chyba nigdy. Jedną był sen o Mamie, a drugą – kadisz odmówiony za zamordowane dzieci. Miałem w tych chwilach gulę w gardle i łzy w oczach.

Uwierzcie mi, że koniecznie musicie poznać te historię. Bez tego wasza duchowość będzie niepełna. 
Tytuł: Kobieta, którą pokochał Marszałek. Opowieść o Oli Piłsudskiej.
Autor: Katarzyna Droga
Wydawnictwo: Znak Literanova 2018

Kategoria: historia/biografia
Ilość stron: 362
Moja ocena: 10/10


Zdarza mi się czasami stanąć przed pomnikiem Józefa Piłsudskiego i pytam: Czy taką Polskę widziałeś w swoich marzeniach, Panie Marszałku? Co prawda nie słyszę żadnych zgrzytów, ale i błysku w oku też nie dostrzegłem. Może dlatego, że tak wysoko wzrokiem nie sięgam… Pojechałem do Wilna pokłonić się przed pomnikiem na Rossie, skrywającym serce tego wielkiego Polaka. Ja również stanąłem przed wizerunkiem Matki Bożej Ostrobramskiej i modliłem się ze łzami w oczach. Między innymi dziękowałem za wolną Polskę, w której mam szczęście żyć.

Komendant, Naczelnik Państwa, Pierwszy Marszałek Rzeczpospolitej, Dziadek, Ziuk. Serce miał wielkie, zdolne objąć miłością Ojczyznę i wszystkie najbliższe Jemu, kochane kobiety. Uważał, że nie powinny one iść na front i walczyć, ale nie buntował się na wieść o tym, że towarzyszka Aleksandra Szczerbińska kontroluje przerzuty broni i arsenały.


Zaufał Jej - Oli, Olutce, a w końcu Pani Marszałkowej. Ta skromna i prosta kobieta
w młodości słuchała rad polskich patriotek, wąchała dynamit zamiast kwiatów i czekała, czekała… W trudnych sytuacjach mówiła do swojej nieobecnej babki:

Tak jak mówiłaś, idę  swoją drogą,
nie mówiłaś jednak, że będzie tak trudno.

Na kanwie Jej wspomnień Katarzyna Droga opowiedziała historię Państwa Piłsudskich
i nadała temu tytuł nie pozostawiający wątpliwości „Kobieta, którą pokochał Marszałek. Opowieść o Oli Piłsudskiej”.


Wspólne dzieje tych dwojga dzielnych ludzi naznaczone były tęsknotą, nadzieją, emocjami, miłością. Piłsudski odreagowywał stres bawiąc się z córkami. Jego żona neutralizowała złe emocje i z wrodzonym taktem tłumaczyła, prosiła i przekonywała.  

Nieraz wzruszyłem się i rosła we mnie duma bycia Polakiem, kiedy czytałem  tę piękną opowieść. Atmosfera konspiracji, wojennej tragedii i rodzinnego szczęścia sprawiły, że trudno było mi oderwać się od lektury.

Kiedy pojadę jeszcze kiedyś do Spały i spojrzę w okna rezydencji Piłsudskich, może za firanką zobaczę cień kobiety wyglądającej swego męża? Wyobraźnia i miłość czynią cuda, czyż nie?

Józef Piłsudski powiedział kiedyś: Gdy ci powiedzą, że muru głową nie przebijesz, nie wierz temu. Wierzę mu tak, jak zaufały tysiące ludzi przede mną. 

Może cię też zainteresować:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-religa.html

Tytuł: Józef, cieśla z Nazaretu.
Autor: Giovanna Ferrante

Tłumaczenie: Joanna Dyga
Wydawnictwo: Wydawnictwo Sióstr Loretanek Warszawa 2012
Kategoria: hagiografia
Ocena: 10/10


Prosty człowiek, zwykły cieśla. O takich skromnych ludziach mówi i pisze się niewiele.
A przecież żył, pracował, kochał i wierzył z pasją. Będąc młodym mężczyzną cieszył się drobiazgami, otaczającą go przyrodą. Znacie Go na pewno. To „Józef, cieśla
z Nazaretu”.


Zawsze był gotów wykonać kolejną rzecz, o którą poprosiła go ukochana kobieta. Wszystko było proste do chwili, kiedy dowiedział się, że Bóg obdarzy go synem. Zaskoczony pytał: Jak to? Przecież to niemożliwe. Chociaż dlaczego nie…? Zaufanie, miłość, otwartość wzięły górę nad rozsądkiem.


Giovanna Ferrante w pięknym sposób opowiedziała o życiu człowieka oddanego rodzinie. Oczekując śmierci wspominał przeszłość, w której troski przeplatały się z radościami. Beztroski śmiech dziecka, radość z niespodziewanych gości, spokojne oblicze kochanej żony. Takie obrazy przysłaniają smutne wspomnienia przepełnione lękiem, troską
i niepewnością.


Czytając tę książkę miałem wrażenie, że od bardziej osobistej strony poznaję człowieka,
w pewnej mierze znajomego od dawna. Józef nie oczekiwał nic w zamian za swój dar serca. Po prostu był ojcem potrzebnym małemu chłopcu. Świętość i miłość były najcenniejszymi nagrodami dla niego.


Polecam wszystkim tę napisaną współczesnym językiem książkę, która trafia prosto do serca. Warto dawać siebie innym, a na starość poczuć się spełnionym.  



Tytuł: Sekret, którego nie zdradzę.
Autor: Tess Gerritsen
Tłumaczenie: Andrzej Szulc
Wydawnictwo: Albatros 2017

Ilość stron: 383
Kategoria: thriller
Ocena: 10/10

W trakcie rozmowy szczery człowiek patrzy rozmówcy w oczy. Spojrzeniem można wiele wyrazić. Obserwując gestykulację i mimikę twarzy potrafimy właściwie odebrać przesłanie do nas skierowane. Niestety czasem nie dostrzegamy pewnych faktów lub zła.



Tytuł: Całe miasto mówi o tym.
Autor: Fannie Flagg
Tłumaczenie: Dorota Dziewońska
Wydawnictwo Literackie 2018
Stron: 460


Dzieci, wnuczęta lubią pytać starszych o to, jak się kiedyś żyło. Wtedy przychodzi czas refleksji. Wyszukujemy stare zdjęcia i wspominamy z nostalgią minione dzieje naszych rodzin. 


Fannie Flagg pięknie, ciepło i wzruszająco opowiedziała o wspólnocie ludzi, którzy budowali swoje życie od podstaw. Mieli czas na radość z codzienności, bezinteresownie sobie pomagali i nie martwili się tym, że „Całe miasto o tym mówi”. 

Dla nich najważniejsza była przyjaźń i rodzina, która tworzyli jak elementy wielobarwnej układanki. Jak zawsze i wszędzie ktoś nie pasował do tego obrazu, ale przecież nie był to raj. Nie potrzeba było rządów „twardej ręki”, tam gdzie ku zadowoleniu wszystkich władzę pełnili mądrzy, prości ludzie. 


Zmienia się świat, pojawiają się nowe wynalazki, w innych rytmach tańczy się na zabawach. Ludzie rodzą się, a inni odchodzą, by odpocząć na Spokojnych Łąkach. Tam jest czas wspomnień, rozmów bez końca, wzajemnych wyznań i powitań. Nawet młody żołnierz powrócił tam z wojny i stwierdził, że drugi raz na pewno pokierowałby swoim życiem tak samo. Takie wartości jak patriotyzm, uczciwość, otwartość są niezmienne. Nie ma tylko pożegnań, bo na nie nigdy nie ma odpowiedniej chwili. 

Czytając tę książkę doznawałem różnych uczuć od spontanicznej radości niezbędnej w małżeństwie, prze irytację na czyjąś złośliwość, aż po smutek wspomnień. Autorka opowiedziała historię, która obejmuje długie dzieje Elmwood Springs, ale czyta się tę książkę bardzo szybko. Polecam wszystkim lekturę tej dynamicznie napisanej powieści, która będzie miała swoją premierę 14 marca. 


Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/04/tytu-przyjaciel-z-szafy.html 
Tytuł: Paradoks
Autor: Igor Brejdygant
Wydawnictwo: Marginesy 2016
Kategoria: kryminał
Stron: 478

Przechodząc przez park zobaczyłem dwoje starszych ludzi.  Na ich twarzach mijający czas zostawił ślady, ale w oczach wciąż tlił się blask uczucia. Może wspominali dawne czasy, wspólne wyprawy na przykład w piękne i groźne Tatry. 

Czasem na dnie szuflady można znaleźć jakieś zdjęcie.  Z takich fotografii można nawet wyrwać czyjąś twarz, ale w pamięci pozostają człowiek. Zawsze bolesne jest odczucie pustki, kiedy odchodzi ktoś jeszcze przed chwilą był żywy, pulsujący emocjami i energią. 



O takich odsuniętych w zapomnienie ludziach,  wydarzeniach, sytuacjach i niezamkniętych dochodzeniach opowiedział w mistrzowski sposób Igor Brejdygant w „Paradoksie”.  

Główny bohater, komisarz Kaszowski jest osobą kontrowersyjną, skomplikowaną, budzącą sprzeczne uczucia. Przyciąga kobiety swoistym magnetyzmem, ale nie określiłbym tego mianem charyzmy. Ten chwilami szarmancki gbur, kombinator i matacz jest policjantem o bardzo dużym doświadczeniu. Jeden  z przesłuchiwanych przez niego świadków określił go jako gorszego od milicjanta, co wiele znaczy dla ludzi pamiętających tę formację z czasów PRL-u. Współpraca z nim jest przygodą. 



Niezwykle ciekawe i tajemnicze sprawy opisane w tym kryminale tworzą pasjonującą fabułę. Wątki uczuciowe i rodzinne chwilami nawet dominują w treści. Bohaterowie „Paradoksu” to postacie bardzo barwne. 

Pan Brejdygant to autor wręcz stworzony do pisania w tym gatunku literackim  - scenarzysta, pisarz, reżyser i fotograf, który studiował w łódzkiej PWST. Jego dynamiczny styl pisania sprawiał, że śledząc akcję, miałem wrażenie uczestniczenia w opisanych akcjach. Zwraca on ogromna uwagę na grę ciała, gesty i mimikę. 

Ta książka została napisana na podstawie scenariusza do serialu o tym samym tytule, ale znacznie nie przewyższa poziomem film emitowany przed kilku laty w naszej telewizji. Gorąco polecam tę lekturę! 

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-dobra-matka-autor-magorzata-rogala.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/04/tytu-ekspozycja-autor-remigiusz-mroz.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/02/tytu-zaufaj-mi-anno-autor-joanna-opiat.html 
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-peerel-zza-krat.html
Tytuł: Pudełko z marzeniami.
Autorzy: Magdalena Witkiewicz, Alek Rogoziński
Wydawnictwo: Filia 2017
Kategoria: beletrystyka
Stron: 329


W małym Miasteczku na rogu ulic Przytulnej i Czarownej można spotkać ludzi podobnych do nas. Jak wszyscy mają swoje radości i problemy. Są wrażliwi, szlachetni, tolerancyjni, a przede wszystkim potrafią okazywać miłość, wdzięczność i bezinteresowność.


Jest tam też restauracja, a w niej na honorowym miejscu „Pudełko z marzeniami”, o którym napisali Magdalena Witkiewicz i Alek Rogoziński. Zanoszone tam precyzyjnie wyrażone prośby bywają równie sumiennie spełniane. Z szukaniem szczęścia jest podobnie, jak z wiarą w Mikołaja – przychodzi do nas, dopóki w niego wierzymy. Próbujemy wyjść na przeciw naszym oczekiwaniom, ale czasem wybieramy niewłaściwą drogę. Jednak najważniejsze jest, żebyśmy nie załamywali rąk, w które możemy wziąć nasz los. Wtedy warto zaufać ludziom.

Zdarza się, że dzieci szybciej dostrzegają realizm sytuacji. Starsza pani w oknie niekoniecznie musi być nieznośna.


Poszukiwany skarb przypomniał mi przedwojenny film. Nasze oczekiwania często nie spełniają oczekiwań, ale tym bardziej mogą zaskoczyć.

W „Pudełku z marzeniami” opisano wiele ciepłych sytuacji, których tak potrzeba nam każdego dnia nawet jeśli udajemy, że nie mamy czasu na sentymenty.  
Ta powieść skrzy się prostym dowcipem. Czytając ją autentycznie wypocząłem. Nie każda książka musi nieść ze sobą głębokie przesłania psychologiczne i filozoficzne.

Polecam tę lekturę na długie wieczory. Niech was zarazi optymizmem, bo wtedy maleją problemy.

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-lesna-polana-autor-katarzyna.html

Tytuł: Wendigo
Autor: Graham Masterton
Tłumaczenie: Jędrzej Ilukowicz
Wydawnictwo: Albatros 2012
Kategoria: horror
Stron: 303

Graham Masterton jest moim ulubionym, niezawodnym pisarzem. Przeczytałem jego kolejną książkę, której tematyka jest mi kompletnie obca. Przywiązanie do ziemi znam tylko z opowieści i literatury mimo, ze jestem patriotą. Nie przeraża mnie Bóg, w którego wierzę. Nikt nie skrzywdził mnie w życiu tak, abym doświadczył potrzeby zawiści, zazdrości, zemsty. Co frapowało mnie w „Wendigo”? Psychika bohaterów.



Kobieta, która za każdą cenę gotowa jest odzyskać dzieci. Jest tak zdesperowana, że przystaje na wszystkie warunki. Jest wojowniczką, która nie cofnie się z raz wybranej drogi. Odczuwa nienawiść, ale nie żądzę zemsty. Doceniając prezencję mężczyzn, próbuje ich zrozumieć.

Osoby pozornie wspierające pokrzywdzonych i potrzebujących rekompensaty.

Ludzie, którzy pragną zachować swoją tożsamość, genealogię. Chcą przywrócić tradycje, które dawno się zatarły.

Duchy, monstra, wilki potężne siłą i posłuszeństwem.


Akcja tego horroru toczy się w zawrotnym tempie i miejscach, gdzie wprost wyczuwa się grozę. Miejsca, gdzie pozostaje rezonans fal dźwiękowych. Płomienie nienawiści, zemsty, obrony strawią wszystko.


Te książkę czyta się bez przerwy na sen z dwóch powodów: po pierwsze chce się jak najszybciej przeczytać ciąg dalszy; po drugie wizje scen są zbyt realistyczne.  Nawet najbardziej renomowani pisarze popełniali gorsze i lepsze dzieła. Masterton jest niezmiennie mistrzem.