Pokazywanie postów oznaczonych etykietą polonica. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą polonica. Pokaż wszystkie posty
Tytuł: Moja przygoda z Norwegią
Autor: Anna Siwek
Wydawnictwo: Poligraf 2017
Kategoria: książka podróżnicza
Ilość stron: 149
Moja ocena: 8/10


Hei. Skorzystaj z wakacji i odkryj piękno natury. Wraz z panią Anną Siwek zapraszam Cię do Norwegii. Na tym etapie podróży nie potrzebujesz ciepłego swetra i czapki. Bateria twojego aparatu fotograficznego spokojnie może się jeszcze ładować. Chwilowo nie martw się o środki finansowe.


Gdzie poza powieściami Tolkiena można spotkać trolla i huldrę, jeśli nie w Norwegii? Nie widać ich na Drabinie Trolli? Wystarczy zobaczyć groźne oblicze jednego z nich na skalnym zboczu fiordu Geiranger. Trudno oderwać wzrok, kiedy wyobraźnia zamienia srebrzyste strumyki wodospadów w warkocze Siedmiu Sióstr uciekających przed zakochanym gigantem.


Wszystko jest tu piękne, naturalne i niespotykane jak drewniane domki z ogrodami na dachach, przepięknie ukwiecone łąki, groźne skały, wiry wodne czy mosty spinające wysepki na Atlantic Road.


Oczy już nasycone, a żołądek pusty. Takiego łakomczucha jak ja, głodnego na myśl
o smakołykach regionalnej kuchni na pewno zachwyci rakfisk z kiszonego pstrąga, schłodzony łosoś lub carpaccio z wieloryba.


Autorka stosunkowo cienkiej, ale bogatej w treści książki „Moja przygoda z Norwegią” wspomniała o kilku szczególnie interesujących mnie kwestiach. Udział Polaków w II wojnie światowej; zatrudnianie ludzi dojrzałych wiekowo i niepełnosprawnych; brak podziałów społecznych i niewielka liczba wiernych w kościołach to ważne dla mnie tematy.

Czyżby więc zamiast kościołów przyszłość miały domy modlitewne wypożyczane na godziny różnym wyznaniom?


Pojedź do miejscowości Å, Trondheim lub Molde – miasta premierów i róż. Wracając koniecznie wpadnijcie do Oslo. Tam masz okazję w milczeniu kontemplować „Krzyk” Edvarda Muncha, krzyknąć z wrażenia przed ultranowoczesnym budynkiem opery
i zatrzymać się przed Centrum Pokojowym Nobla.

Norwegia to wspaniałe państwo zamieszkane przez pogodnych i przyjaznych ludzi. Chciałbym tam kiedyś pojechać… A wy co o tym myślicie?

Polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-ortodrama-autor-mateusz.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/01/bedac-maymchopcem-sledziem-obroty.html




Tytuł: Siódma funkcja języka.
Autor: Laurent Binet
Tłumaczenie: Wiktor Dłuski
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie 2018
Kategoria: thriller
Ilość stron: 453
Moja ocena: 7/10


Nie wystarczy mieć wystarczający zasób wiedzy, aby przekonać rozmówcę lub słuchacza. Sztuką jest przekazać treść w interesującej formie. Język to nie tylko słowa prawidłowo złożone w zdaniu, ale również znaki łatwo dostrzegalne i właściwie zinterpretowane.


Roland Barthes w mistrzowski sposób opowiadał zarówno o krawatach, miłości, Japonii, jak i fotografii. Zabrał ze sobą z tego świata zagadkę dotyczącą „Siódmej funkcji języka”.

Laurent Binet zabrał mnie w niezwykle ciekawą wyprawę do miejsc widzianych jak przez obiekt „rybiego oka”. Podczas tej podróży czytelnik może spotkać wybitne osobistości ze świata nauki, sztuki, polityki, sportu prezentowane na pierwszych stronach gazet
i w kronice XX w.



Podążając za tokiem myślenia różnych postaci zajadle broniących swoich przekonań
i światopoglądu, zgodziłem się z myślą zawartą w cytacie

Dla Czerwonego Kapturka światem rzeczywistym jest ten,
w którym wilki mówią.

Lektura tej powieści jest przygodą wymagającą od nas dość dużego zaangażowania. Nie tylko poznajemy sens rozważań i dyskusji intelektualistów, ale także wykorzystujemy umiejętności godne poligloty.
W książce pana Binet’a odnalazłem też kilka bardzo ciekawych odniesień do polskiej historii, gdzie przypomniana jest Solidarność, papieskie pielgrzymki i zapisane w naszych sercach gesty. Wspomniano tu różne postacie od Mickiewicza i Słowackiego do Wałęsy
i Wojtyły…

Głównym wydarzeniem w tym thrillerze jest wypadek uliczny, jego następstwa i śledztwo. To wszystko jest zatopione w gęstej atmosferze rozważań filozoficznych, politologicznych, literackich, socjologicznych.


Polecam tę lekturę zdecydowanie różniącą się od popularnej literatury sensacyjnej
i obyczajowej. Tym, co drażniło mnie w tej powieści było słownictwo brudne i wulgarne, wręcz rynsztokowe. Kontrast tego i rozważań zaprezentowanych w formie pięknego literackiego języka to nie jedyny kontrast szokujący podczas czytania tego dzieła.
 

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu  
Tytuł: Moja Odyseja
Autor: Adrian Carton de Wiart
Wydawnictwa: Wingert, Bellona

Kategoria: wspomnienia /historia /beletrystyka
Stron: 385


Prawie wszyscy ludzie mają ochotę przeżyć jakąś wielką przygodę, odbyć wspaniałą podróż, poznać niezwykłych ludzi.  Ja też do nich należę i dlatego z nadzieją i dużym zainteresowaniem sięgnąłem po książkę, którą zaliczyłbym do gatunku „płaszcza i szpady”.

Niektóre z opisanych tam scen na długo zapadną mi w pamięć. Podziwiałem fantazję, desperację i pomysłowość oficera, który wykupił w sklepie z zabawkami wszystkie bębenki i piszczałki, aby zagrzać do boju swoich podkomendnych w walce przeciwko Niemcom.




Wiele razy ranny, kontuzjowany Adrian Carton de Wiart zatytułował swoją książkę „Moja Odyseja”. Są to wspomnienia angielskiego żołnierza, generała wywodzącego się z arystokratycznego rodu. Spodziewałem się poznać historię bohatera znającego sztukę wojenną, a przeczytałem lekką, małowartościową opowiastkę Piotrusia Pana w mundurze. Pasjonat szalonych przygód, polowań, przyjemności napisał o takich wybitnych osobowościach, jak Paderewski, Piłsudski, Churchill. Roosvelt, Czang-kaj Szek i inni. Stał na czele brytyjskiej misji wojskowej w Polsce. 
Na szczęście nie był dyplomatą, bo nie widzę w tej roli porywczego ignoranta, dowódcy licznych formacji nie lubiącego i nie potrafiącego czytać mapy. Z żenującą prostotą i naiwnością przyznał, że zawsze brakowało mu pewności siebie. Czerpał z życia przyjemności i był zaskakiwany brutalną rzeczywistością. Krytykował Polaków określając ich jako prostaków; podziwiał Chinki tyko za ich urodę i dominację małżeńską; w Indiach cierpiał z powodu fetoru i hałasu. 



Przeczytałem tę książkę obfitującą w zabawne sytuacje, odpocząłem nad nią.  Generał de Wiart przedstawił się mi jako dobry gawędziarz, który sam siebie porównał do kontuzjowanej primadonny. 
Jeśli macie ochotę na lekką lekturę i niewiele ponad to, przeczytajcie ją. Was ona również nie zmęczy. 

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kobieta-ktora-pokocha-marszaek.html