Pokazywanie postów oznaczonych etykietą thriller psychologiczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą thriller psychologiczny. Pokaż wszystkie posty

Zapach kobiety

Tytuł: Miłość pokonuje śmierć

Autorka: Katarzyna Bonda

Wydawnictwo: Muza 

Kategoria: kryminał/thriller psychologiczny

Ilość stron: 352

Moja ocena: 8/10


Zapach kobiety bywa urzekający, uwodzący, uzależniający. Zwodniczy. Może tak zawładnąć zmysłami niewidomego mężczyzny, że ten zobaczy przed sobą płomień uniesień. Obietnice sformułowane nadzwyczaj atrakcyjnie mącą umysł faceta.

- Gdybyś czegokolwiek potrzebował. Cokolwiek chciał otworzyć…
- szepnęła, nachylając się tak blisko, że wyraźnie czułem zapach jej potu, zmieszany z perfumami, i zdawało mi się to niebiańską kompozycją.

Zrobiło się piekielnie gorąco. Nie dziwię się, że Radek szukał zacisza, gdzie mógłby zebrać myśli i refleksje. Jak Anna mogła dopuścić, żeby ktokolwiek wyrwał się spod jej kontroli? Wciąż mówił coś
o odosobnieniu. Szukał miejsca w zakonach, żeby się tam zamknąć na jakiś czas.
 

Biada temu, kto nadepnie jej suknię utkaną z perfidii opartej na poczuciu własnej doskonałości. Niebezpiecznie odurzony był chłopak, który chciał poznać sekret tajemniczego ogrodu, rezydencji, ciała.

Kiedy nagle zamiast mroku, oczy razi światło kryształowego żyrandola, trudno oprzytomnieć.
- Miałeś dużo szczęścia – odezwała się.
Wstała, zaświeciła niedużą lampkę.
- Że nie spadłeś na głowę, tylko na d… - Zachichotała.

Dojrzały, doświadczony mężczyzna bywa spostrzegawczy. Znając demoniczną kobietę, nie ulegnie jej wpływowi.

Wtedy Lesław zauważył, że synowa odpicowała jak do opery, a ogon duszących perfum ciągnie się za nią niczym tren balowej sukni.

W życiu nie ma przypadków. Przeznaczeniu można pomóc. Naiwną osobę łatwo oszukać i oczarować, roztaczając przed nią wizje zwycięstwa
i spełnienia marzeń.

Zaprosiła mnie z dziećmi, a kiedy te zasnęły, rozłożyła tarota i zaczęła mi wróżyć.

Dziwna jest miłość, którą przegania zapach mężczyzny, nie przypominający kompozycji Diora. Przemawiają do nas proste kryteria. Dla was są tylko dwa kolory: ciemny i jasny. Łatwo uwierzyć, że słowa: „Jesteś moim słońcem, każdym oddechem, namiętnym westchnieniem”, trafiły do właściwego adresata. Który z nas nie wyprostowałby się wtedy, wciągnął brzuch a wzrok mu się zamglił, czytając to…

Bo przecież:
Bóg stworzył co najpiękniejsze. To jesteś ty.
…
Pomyłka.

Pani Katarzyna Bonda napisała książkę, za którą bardzo chcę Jej podziękować. „Miłość pokonuje śmierć” to świetnie napisany thriller psychologiczny, a nie kolejny kryminał, pod jakimi uginają się półki. Bardzo miło być porównanym do artefaktu, a nie ludzkiego odpowiednika dinozaura: Musicie wiedzieć, że w weekendy, a tym bardziej w poście, antyki nie przychodzą. Zapewne Autorka wolałaby obejrzeć film zrealizowany na podstawie jej powieści, ale niech to nie będzie ten utwór. Lektura tej książki budzi wyobraźnię, a nie proponuje gotowe nielotne obrazy. Niech wystarczą widzom już zekranizowane inne książki, które napisała Pani Bonda.  


Wewnętrzne wibracje, zewnętrzne reakcje.

Tytuł: Podziały nocy

Autor: Eliza Korpalska

Wydawnictwo: Szelest 2022

Kategoria: thriller psychologiczny / kryminał

Ilość stron: 272

Moja ocena: 8/10



Świat mrocznej psychiki człowieka kojarzy się z nocą.
Światło nadziei przypomina bardziej świetlika niż światełko w tunelu.
Noc nierozświetlona blaskiem księżyca wydaje się gęsta i ma swoje fazy. Kontemplowanie nocy nie gwarantuje wyciszenia.

Stawiam czoła kolejnym etapom nocy, coraz straszniejszym, coraz bardziej pustym. Rozdziałom, podziałom, strachom zamkniętym
w metalowych klatkach mózgu, skradającym się krokom.

Tak postrzega świat Aurelia – kobieta niezwykła, inteligentna, spostrzegawcza. Jej samozachwyt bardziej wypływa z egocentryzmu niż narcyzmu. Ona cieszy się z możliwości wyciszenia. Zmęczona codziennością, swój pobyt w szpitalu psychiatrycznym traktuje jak szansę na wyciszenie. Sala, korytarz, ogród tworzą jej miniświat. Obserwuje ludzi, na których towarzystwo jest skazana.

Zwłaszcza tych tutaj, marnych aktorów plączących się po dziurawej scenie ich smutnego, wykrzywionego miniświata.

Aurelia oczekuje tolerancji, ale jednocześnie chce wywołać wewnętrzne wibracje.

Na przykład gniew – wystarczy podejść do kogoś i z kamienną twarzą powiedzieć coś megaobraźliwego, a najlepiej na końcu jeszcze się uśmiechnąć.

Gniew jest specyficznym stymulatorem pobudzającym człowieka. Tragiczne w skutkach może być nadmiar emocji. Widmo tragedii nabiera realnego wymiaru.

Spytacie, czy ta kobieta jest normalna? A czy istnieje definicja normalności?

Bo żeby wykazać odchylenie od normy, musi istnieć norma.

Pani Eliza Korpalska przedstawiła czytelnikom kobietę, która ma wyjątkową umiejętność drażnienia ludzi otaczających ją. Wymaga wiele, dając od siebie bardzo mało. Sami musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak reagowalibyśmy na taką osobę w realnym świecie. A może już poznaliście takich ludzi? Autorka wkroczyła na bardzo wysoki poziom twórczości literackiej i poradziła sobie świetnie. „Podziały nocy” to powieść dwupłaszczyznowa. Z poziomu wysokiej psychoanalizy można bezpiecznie śledzić kryminalną fabułę. Zachęcam gorąco do tej niezwykłej lektury. Brawo, Pani Elizo! 

Za egzemplarz ksiązki dziękuję bardzo pani Violetcie Wiśniewskiej
i Wydawnictwu Szelest

Pozornie Idealna rodzina.

Tytuł: Idealna rodzina

Autor: Lisa Jewell

Tytuł oryginalny: The Family Upstairs

Wydawnictwo: Czwarta strona 14.04.2021

Kategoria: thriller/kryminał

Ilość stron: 367

Moja ocena: 8/10


Mój dom jest moją fortecą. Być może ktoś potrzebujący lub/i potrzebny zamieszka kiedyś ze mną. Dopóki pełnia władz umysłowych pozwoli mi na to, będziemy współistnieć na moich warunkach. Współistnieć to nie zawsze znaczy współżyć. Nie wierzę, że aż po życia kres będę niezmieniony.
Inaczej wyobrażała to sobie Libby.

Będzie po prostu przeglądać Tindera, szykować się na wyjścia, przyjmować zaproszenia na spotkania towarzyskie, myśleć optymistycznie, dbać o linię, trzymać ramę i przeć do przodu.

Wydaje się nieprawdopodobne, żeby w spadku odziedziczyć imponujący dom w dobrej dzielnicy. Rodzi się pytanie o przyczynę podjętej decyzji. Tragiczny sekret wydawał się nowej właścicielce czymś nieprawdopodobnym, ale godnym wyjaśnienia. Nawet najbardziej ekskluzywny dom byłby pusty bez mieszkańców. Nieliczna rodzina w komfortowych warunkach przyciągnęła magnetycznie oszołoma, który ostatecznie i absolutnie zapanował nad wszystkimi i wszystkim. To, co było niewyobrażalne dla syna, dla ojca było po prostu jedynym wyjściem.

Synu, czasami w życiu natrafiasz na rozwidlenie drogi. Właśnie na takie rozwidlenie natrafiliśmy z matką.

W tej samej wspólnocie nie wszyscy odnaleźli swoje miejsce. Jedni później spełnili swoje marzenia, a inni żyli w nędzy, bez domu i pod presją despoty. Wszyscy mieszkańcy tej rezydencji zniknęli bez śladu. Zostały tylko ofiary i maleńka, piękna Serenity.

Jak to możliwe, że ludzie tak łatwo wymykają się poza granice egystencji? Jak to możliwe, że nikt tego nie zauważa?

Na takie pytania odpowiedziała Lisa Jewell w powieści „Idealna rodzina”. Opowiedziała o zamkniętym świecie, gdzie wszystko było zabronione, włącznie z noszeniem butów. Troszkę to przypomina komunę, w której wyznawano potęgę dyktatora bez wiary i nadziei na normalność. Po wielu przeczytanych książkach mimo wszystko zadziwiła mnie ta opowieść. Momentami wydawało się, że wszystko dzieje się
w toksycznych oparach, z których nie było wyjścia. Zdecydowanie warto przeczytać książkę, w której bohaterów – ludzi inteligentnych sprowadzono do marionetek.

Gorąco polecam tę powieść, którą znalazła się na półkach księgarskich 14 kwietnia tego roku.
Pani Jewell opisała kobietę grającą na skrzypcach. Po wysłuchaniu tego utworu nie dziwię się, że Lucy wyjmowała z kapeluszy dziesiątki funtów.









 

Podejrzany, Fiona Barton

Tytuł: Podejrzany  

Autor: Fiona Barton
Tytuł oryginalny: The Suspect
Tłumaczenie: Agata Ostrowska
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: thriller psychologiczny
Ilość stron: 560
Moja ocena: 6/10


Nareszcie nikt nie będzie aż do znudzenia pytał o odrobione lekcje, napisane nudne prace semestralne ani o zaliczenia! Można się urwać spod kontroli starych! W końcu nie trzeba spełniać nieżyciowych oczekiwań rodziców. Jak to uczcić? Może jakaś wyprawa DOJRZAŁEJ młodzieży? Tajlandia… o, tak! Na pewno będzie super!

SZALONA JAZDA – jak w grze komputerowej i bez pasów bezpieczeństwa.

Alex i Rosie nie wiedziały, jak się nacieszyć wolnością. Niezła byłaby jakaś wycieczka… albo szalona imprezka. Co kto woli? Fajni chłopcy, alkohol, dragi, jakiś tatuaż…

Rosie nie ma tatuaży. Nie pozwoliłam jej. Takie to pospolite, no i ryzyko zakażenia.

Na szczęście jest internet. Nie będzie krępujących rozmów.
Będą za to kłopoty, brak pieniędzy, brud i wścibskie spojrzenia.
Jedno głupie zdjęcie wrzucone do netu może zepsuć opinię. Pokręcony piroman – też mi porównanie. Czy on może być o cokolwiek „Podejrzany”?

Zniszczą biednemu Jake’owi życie przez fotkę z jakiejś durnej imprezy na plaży.

Taki świat niekontrolowanej wolności obyczajowej opisała w swojej powieści Fiona Barton. W środowisku pełnych luzaków ktoś kierujący się rozsądkiem jest po prostu nudny.
Kiedy zacząłem czytać „Podejrzanego”, oczami wyobraźni widziałem scenki czy pejzaże z tak modnej Tajlandii. Naiwny jestem, prawda? Czego ja tam szukałem? Kolorytu, symboli, przygody?  A może słoni na ulicach?
A co znalazłem? Niekończące się imprezki, upojenie aż do… Opowiadane bez specjalnych różnic te same wydarzenia.  
Ach, sorry… Spotkałem jeszcze zamartwiających się rodziców
z pretensjami o szargane dobre imię ich idealnego dziecka. Dowiedziałem się, kim jest paszteciarz…

Nasze doświadczenia będące konsekwencją archaicznego wychowania dzieci są czasem gorzkie. Ten thriller polecam głównie osobom, którzy
w rodzinnym domu widzą anioły, które nie wiadomo kiedy „dojrzały”. Odrobina braku zaufania nikomu nie zaszkodzi. Życzę wam również fascynującej lektury.

I że cię nie opuszczę, Michelle Richmond

Tytuł: I że cię nie opuszczę  
Autor: Michelle Richmond
Tytuł oryginalny: The Marriage Pact

Tłumaczene: Maria Smulewska
Wydawnictwo: Otwarte 2018
Kategoria: thriller psychologiczny
ilość stron: 487
Moja ocena: 9/10

Minęły czasy, kiedy mąż zarabiał na utrzymanie żony, rodziny i domu. Kobieta pełniła zaszczytną rolę opiekunki domowego ogniska. Teraz każdy konstruuje swoją karierę od podstaw. Na podobnej zasadzie budujemy nasze małżeństwa.

Na początku małżeństwo jest jak taczka świeżego cementu – nieuformowane, nieuporządkowane.

Na taką nieprzewidywalną drogę życia weszli Alice
i Jake. Obydwoje pragnęli pięknego życia i silnych uczuć. Terapeuta i prawniczka,
z zamiłowania wokalistka – wszystko rokowało udane i szczęśliwe małżeństwo. Serca biły w jednym rytmie i miało być tak uroczo jak w piosence o miłości.


Ich głosy tak pięknie współgrają, jej wije się wokół jego, potem we właściwym momencie łączą się w idealnej harmonii.

I byłoby tak dobrze, gdyby nie Pakt, którego warunki przyjęli beztrosko. I skończyła się wolność słów i czynów. Pozornie każde działanie było podporządkowane tworzeniu ideału. I tylko nie należy mieć dzieci, rozmawiać na dowolne tematy, myśleć samodzielnie… Jak trudno dotrzymać przysięgi: I że cię nie opuszczę, kiedy za wszystko niedozwolone
w małżeństwie grożą niewyobrażalne kary. Jak uciec z grona ludzi uzurpujących sobie prawo do kierowania ludzkim życiem?


Zupełnie jakbyśmy byli dwoma szczurkami w klatce, które wciąż wierzą, że musi istnieć jakiś sposób na wydostanie się na wolność.

Gdyby istniał gatunek literacki „koszmar”, to zaliczyłbym do niego powieść „I że cię nie opuszczę” autorstwa Michelle Richmond. Ta opowieść jest napisana tak sugestywnie
i perfekcyjnie, że chwilami odczuwałem wręcz oburzenie. Nie raz pomyślałem: przecież to tylko książka, przepełniona fikcją literacką. Niektóre sceny szokowały mnie. Bez kofeiny podnosiło mi się ciśnienie. Podsumowując napiszę, że ta powieść jest niesamowita.


Koniecznie ją przeczytajcie i zastanówcie się w przyszłości nad zdrowym funkcjonowaniem małżeństw i innych związków. 











Piękne zło, Annie Ward

Tytuł: Piękne zło  
Autor: Annie Ward
Tytuł oryginalny: The Beatiful Bad
Tłumaczenie: Agata Ostrowska
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: thriller obyczajowy
Ilość stron; 400
Moja ocena: 9/10

Większość ludzi kieruje swoim życiem w oparciu o własne priorytety. Osoby szczególnie zaangażowane w problemy globalne i socjologiczne wybierają misyjną pomoc innym. Ludzie wykształceni przekazują swoją wiedzę innym. Byli żołnierze wciąż czynni, służą innym swoim doświadczeniem.




Wszystkie formy działalności wymagają pełnego zaangażowania bez względu na towarzyszące temu ryzyku. Dopóki oni sami podejmują decyzje, mają o połowę mniej kłopotów. Kiedy na ich drodze staną osoby choćby najprzystojniejsze i atrakcyjne, trudno wybrać czy serce, czy rozum ma być doradcą. Czasem jest to kwestia światopoglądu,
a niekiedy wykształcenia. Piękne są uczucia, które w pięknej rodzinie motywują do działania. Piękny dom nie ochroni przed „Pięknym złem”.


Maddie była dziewczyną docenianą i motywowaną przez babcię. Uczyła ją kultury i obycia. Jesteśmy z tych, którzy chcą podbić świat. Tacy jak my nie przestrzegają zasad. Moi dziadkowie nazwaliby cię Übermensch. Jesteś nieprzeciętna. 

Pewnego dnia spotkała niezwykle przystojnego mężczyznę o łagodnym spojrzeniu. Jego traumatyczne, wojenne wspomnienia przysłaniał cień śmierci. W Halabdży pewna kobieta powiedziała mi, że najpierw ptaki przestały śpiewać, a potem dzieci zaczęły umierać.

Ich przyjaciółka poświęcała swój czas i zaangażowanie w misjach humanitarnych. Miała świetną pracę, zawsze był ode mnie lepsza
w językach, a nawet nie musiała się starać. Miała wszystko. Czemu tak mi żałowała tego jednego zwycięstwa?


Tym zwycięstwem była piękna miłość. Skala uczuć Maddie do Iana wahała się między gniewem a radosną euforią. Raz o nim myślała: Żal. Pogarda. Absolutny brak złudzeń. Ian był niczym. Po co się nim przejmować? Kiedy minęła chandra, pojawiała się radość: Miałam to, czego od tak dawna pragnęłam: bezwarunkową miłość i sojusznika
w długiej walce.


Jak zwykle najbardziej narażone na ból są dzieci. Mały Charlie zafascynowany i dumny obracał na nadgarstku surwiwalową bransoletkę od taty. 


Annie Ward w swojej powieści „Piękne zło” w mistrzowskim stylu zaprezentowała wachlarz różnych emocji. Bez nich nie byłoby możliwe zrozumienie problemów terroryzmu i wyobcowania ludzi skazanych na życie w nieswoim rodzinnym kraju. Kobiecą wrażliwość przeciwstawiła męskiemu punktowi widzenia. 
Moje odczucia po tej lekturze są jednoznaczne: ta powieść tak bardzo wyróżnia się w mnogości innych thrillerów psychologicznych, że trzeba ją przeczytać.


Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca.




Cień, Melanie Raabe


Tytuł: Cień  
Autor: Melanie Raabe
Tytuł oryginalny: Der Schatten
Przekład: Paweł Masłowski
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: thriller obyczajowy
Ilość stron: 391
Moja ocena: 8/10

Dlaczego tu jest tak ciemno? Dlaczego nic nie rozświetla wszechobecnego mroku tajemnicy? Tu miał się odbyć wernisaż, na który zaproszenia rozesłała Pani Melanie Raabe. Na zaprezentowany nam tajemniczy i fascynujący obraz pada "Cień" diabelskiego koła. Bliskość wiedeńskiego Prateru nie jest bez znaczenia.

Obraz namalowany słowem przez Panią Raabe, uderza realizmem wizerunku sportretowanej osoby. Na tle głębokich odcieni szarości
i antracytu uderza jasna twarz Nory mieniąca się różnymi uczuciami. Pewność siebie dziennikarki ustępuje przed lękiem wywołanym przez stalkera. Zaciętość obrończyni praw kobiet zaciera się wobec konieczności wypełnienia okrutnej misji. Los doświadczonej przez życie kobiety jest czytelny dzięki portalom społecznościowym, gdzie bohaterka skrupulatnie dokumentuje wszystkie wydarzenia. W każdej chwili Była gotowa na nadejście nocy.


Obrazem miejsca akcji opisanej w "Cieniu" jest Wiedeń. To niej jest stereotypowa rozrywkowa, roztańczona i radosna strona austriackiej stolicy. Nasza wyobraźnia odbiera ciemne, nieprzyjazne obrazy niczym
z wizji Edwarda Muncha. Tutaj sztuka dominuje i skupia naszą uwagę.


Surowa, prawdziwa, krwawa, przepocona, brudna, mroczna, pulsująca sztuka.

Szokują pomysły twórcy, profesora historii sztuki. Jego transformersy budzą protesty i niesmak. W nieliczną grupę osób otaczająca Norę, precyzyjnie wkomponowana jest tragiczna wieszczka, która epizodycznie gra rolę żebraczki. Czytając tę książkę odnosiłem złudne wrażenie poznawania mężczyzny, z którym bezpośrednio miała spotkać się Norah.

Autorka zadziwiła mnie swoją pomysłowością  w zakresie sztuki awangardowej. Jestem głęboko poruszony głębią psychologiczną "Cienia". Oczekiwałem większego ładunku emocjonalnego, aktywującego fabułę. Powieść napisana przez Melanie Raabe jest mrocznym, efektownym i wysmakowanym thrillerem. Kategoria tego utworu jest idealnym odzwierciedleniem zamysłu autorki. Polecam Wam tę książkę, która pobudza wyobraźnię i skłania do refleksji. Po przeczytaniu tej powieści pamiętajcie o tym: ŚMIERĆ UŚMIECHA SIĘ DO NAS WSZYSTKICH, JEDYNE, CO MOŻNA ZROBIĆ, TO ODPOWIEDZIEĆ UŚMIECHEM!


Ciekawostką jest fakt, że Wydawnictwo Czarna Owca zaplanowało premierę "Cienia" na 12 lutego tego roku. Dzień wcześniej według informacji Pani Raabe minie trzecia rocznica wydarzenia na wiedeńskim Praterze. Ale to już jest prawdopodobnie tylko fikcja literacka. 

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca 





T
Tytuł: Żona mordercy
Autor: Rachel Caine

Tytuł oryginału: The Stillhouse Lake
Tłumaczenie: Kinga Markiewicz
Wydawnictwo: Filia 2018
Kategoria: thriller psychologiczny
Ilość stron: 399
Moja ocena: 6/10

NIE, NIE, NIE! Nie wierzę, że możliwe jest nie zobaczyć w swoim mężu psychopatę. Co prawda nie w minimalistycznym  mieszkanku, ale w domu nie sposób ukryć swoje sekrety. Łatwiej schować listy, dokumenty, drobiazgi niż zwłoki.

Nie wierzę, że odrobina ciepła stopi lodowatą nieufność rozgoryczonej kobiety. Nie wierzę w płomień wielkości ognika świecy. Naiwna rozmowa ze sprawdzonym stalkerem i następstwa tego dialogu to szczyt wulkanu tuż przed erupcją.
Nie przekonała mnie Rachel Caine w swojej powieści „Żona mordercy”. Może nie chciała tego. Po prostu ukazała słabą, wrażliwą kobietkę udającą twardzielkę. Zrozumiałe jest dla mnie zaufanie dzieci, bo one instynktownie potrzebują wsparcia. Nie piszę o mordercy. To zostawiam czytelnikom. 

Słabe stworzenie, które się poddawało, udawało, przechodziło do porządku dziennego nad problemem, gdy tylko się pojawiał.

W koszmarnym świecie Gwen wszystko jest potwornie perfekcyjnie zorganizowane. Ludzie zbliżający się do niej i jej dzieci przypominają skorpiony, które niespodziewanie mogą ją ukąsić.


Reasumując, powieść jest słaba i bardziej przypomina powieść obyczajową niż thriller. Chodzenie na strzelnicę i osuszanie kolejnych puszek piwa nie jest pasjonujące. Co jakiś czas w czytelnika strzela piorun, żeby można się było ocknąć i czekać na ciąg dalszy. Akcja toczy się powoli i dopiero w finale nabiera tempa. Być może autorka stwierdziła nagle, że czas kończyć. Przecież przed nią dwie kolejne części i, co muszę przyznać, lepsze. Warto przeczytać tę książkę po to, żeby docenić jej kontynuację. 
Tytuł: Dziecko znikąd
Autor: Christian White
Tytuł oryginału: The Nowhere Child
Tłumaczenie: Tomasz Wyżyński
Wydawnictwo: Czarna Owca 2019
Kategoria: thriller psychologiczny
Ilość stron: 351
Moja ocena: 9/10

DZIŚ

Jest tak przyjemnie ciepło. Przez uchylone okno widzę drzewo chwytające popołudniowe promienie słońca. Pojedyncze żółte i rdzawe liście spadają poruszone leniwym wiatrem. Powoli spadają układając się jak jesienny dywan.

KILKA MIESIĘCY TEMU

Upalny letni dzień. Stanąłem przed starym młynem już nie pracującym. Obok zobaczyłem dość duży akwen, w który migotała woda rozświetlona słońcem. Jak gorąco... Skorzystałem z okazji, że byłem boso i wszedłem do chłodnej wody. Może wszedłbym dalej, ale poślizgnąłem się na kamieniu i zatrzymałem się. Woda im głębiej, tym była ciemniejsza. Podobno w takiej wodzie krążą ryby, a może i potwory jak ciemne wspomnienia. Nie należy ich poruszać, bo powrócą nieproszone. Kiedy wychodziłem na brzeg coś zaplątało się wokół mojej nogi. Czerwona nitka. Skąd się tu wzięła?

Sammy znajdowała się gdzieś w głębinach mojej pamięci, obwiązana
w talii czerwoną nicią; ciągnęła ja w mrok, ale nić za każdym razem okazywała się luźna.


DZIŚ

Obok mnie na biurku leży książka. "Dziecko znikąd", napisana przez Christiana White'a. Długo ja będę pamiętał. 

WTEDY

Kim czy Sammy? Zaginęła jako dwuletnie dziecko, po której została mała pluszowa małpka. I tylko tyle... Zamiast łez pretensje, oskarżenia, podejrzenia, wyrzuty sumienia i tylko ojciec zrozpaczony. A może tylko udawał? Kim był mężczyzna utkany z cienia?

Wiesz, tragedia sprawia, że niektóre rodziny się cementują. W naszym przypadku było odwrotnie.

Jak mogła połączyć się w jedno rodzina rozbita z powodu braku miłości? Dla ojca Sammy żona była tylko wspomnieniem z przeszłości. Niewyraźna sylwetka kobiety, którą kiedyś znał. Kiedyś. Zanim podzieliła ich wiara i potrzeba wzajemnego ciepła.

PÓŹNIEJ

Kim, młodą kobietę odnalazł człowiek. Na podstawie zdjęć, testu DNA
i w konsekwencji obsesyjnego, prywatnego dochodzenia twierdził, że to jego zaginiona siostra.


DZIŚ

Już dawno nie czytałem powieści, która tak bardzo mnie wciągnęła. "Dziecko znikąd" to thriller najwyższej próby. Akcja rozwija się
w błyskawicznym tempie, aby w finale porwać jak woda poruszana młyńskim kołem. Oburzająca dwulicowość, zakłamanie, źle ukierunkowana miłość. Głośno grający telewizor nie zagłuszy krzyków
w głowie. Przekonanie, że Bóg jest skuteczniejszy od surowicy po ugryzieniu węży. Przecież węże można poskromić, ale nie złe nawyki.


JUTRO


Koniecznie kupcie lub zamówcie tę książkę. Poszukajcie tajemnicy starego młyna, po którym zostało pusta ziemia. Nie traćcie czasu przeznaczonego na miłość i... lekturę.

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca

























Tytuł: Detoks
Autor: Krzysztof Domaradzki
Wydawnictwo: Czarna Owca 2018
Kategoria: kryminał / thriller psychologiczny
Ilość stron: 527
Moja ocena: 9/10

Chodząc ulicami mojego miasta spotykam różnych ludzi. Czasem próbuję zgadnąć, kim są. Może siedzący na ławce menel, jest po prostu odartym z godności i lepszego ubrania człowiekiem, zostawionym przez najbliższych na pastwę losu? Czy piękna dziewczyna idąca z akademickim notatnikiem pod pachą, mogłaby sprzedawać swoje ciało i która traktowała mężczyzn przedmiotowo? Czy elegancki, zadbany nauczyciel akademicki spotkany na terenie uczelni mógłby zaskoczyć mnie swoimi preferencjami
i uzależnieniami? A ten tłusty, cuchnący facet, który wyszedł
z restauracji to nie znany łódzki prawnik? Kim jest mężczyzna wyglądający jak pospolity zbir z pokancerowaną twarzą i bliznami na głowie? Może to jest policjant?


Często pozory mylą. Ludzi uzależnieni od alkoholu, nikotyny, narkotyków, hazardu czy seksu żyją w swoim małym piekle. Dla jednych jest ono rodzinnym domem, z którego wynieśli złe wspomnienia
i traumę. Dla innych to miasto, w którym pokutują za swoje grzechy. Dla niektórych to samotne mieszkanie, w którym są uwięzieni i pozostają im tylko fotografie przez nich robione.


Takich ludzi sportretował Krzysztof Domaradzki w swojej powieści "Detoks". Dla nielicznych osób taką metodą odtruwania jest praca,
ale do tego potrzebna jest higiena umysłu. Później dla ambitnych
i inteligentnych przychodzi czas na mapowanie myśli, ale to już wyższy poziom. To walka z własną głupotą. 


Niezmiernie ciekawym przykładem takich działań jest komisarz Tomek Kawęcki - inteligentny gbur i profesjonalista, Pan Problem. Powieść Pana Domaradzkiego to nie tylko kryminał osnuty wokół wstrząsającej zbrodni. To jest niezwykły thriller psychologiczny, w którym autor opowiedział o skomplikowanych meandrach ludzkiej psychiki. Mrok pozostaje w człowieku, w zakamarkach duszy. W tej książce bardziej fascynyjący niż fabuła, są bohaterowie. To oni zmuszają do refleksji
i  przemyśleń. Proszę pamiętać, że psychiatria nie jest matematyką, czymś wymiernym i porównywalnym. 


Po lekturze tej wciągającej powieści powieści jestem przekonany, że nie chciałbym takich ludzi spotkać w realnym świecie. Mimo to po każdym przeczytanym akapicie i rozdziale tej książki byłem coraz bardziej pewny tego, że koniecznie muszę przeczytać pozostałe dwie książki Pana Domaradzkiego: "Trans" i "Reset". Jestem Łodzianinem i trylogia z moim miastem w tle to dla mnie lektura obowiązkowa. Dla Was będzie to niezwykle interesująca okazja poznania mojego miasta, w którym nie wszystko jest piękne. Panie Krzysztofie, już jestem pańskim fanem.  

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca   



















Tytuł: Niewinna żona
Autor: Amy Lloyd
Tłumaczenie: Joanna Golik-Skitał
Wydawnictwo: Czarna Owca 2019
Kategoria: thriller psychologiczny
Ilość stron: 400
Moja ocena: 10/10


Nikt nie chodzi po ulicy z identyfikatorem "Jestem przestępcą". Nie można człowieka ocenić na pierwszy rzut oka. 

Jego widok sprawiał jej ból - taki piękny młodzieniec w tak obskurnej sali, z oświetloną ostrym światłem twarzą, z której bił wielki smutek.

Takim zobaczyła Dennisa młoda, przyszła "Niewinna żona". Ich wspólne życie opisała Amy LLoyd. Cienie przeszłości zaciemniają teraźniejszość, gdzie brakuje miłości. Nasilające się każdego dnia obawy i chłód partnera nie pozwalały cieszyć się uczuciem zdolnym stopić lody. Samantha próbowała odnaleźć ciepło w małżeństwie, w którym brakowało naturalnej, intymnej więzi. Potrzebowała oparcia silnego mężczyzny, który konsekwentnie odrzucał jej starania. 

Wewnątrz była czarna jak płuco palacza. Czarna od zazdrości, nienawiści i pożądania, które się w niej zebrały.

Dennis po uniewinnieniu i opuszczeniu celi śmierci bynajmniej nie czuł się zastraszony. Stał się celebrytą zyskującym rosnącą błyskawicznie popularność. Medialny hejt nie skrzywdził go, a wręcz spopularyzował jego wizerunek. Ten młody zdeprawowany mężczyzna miał cechy drapieżnego młodego wilka, a także infantylnego prostaka poznającego nowe technologie i słowa.

Jeszcze chwilę temu byłeś w celi śmierci! – krzyknęła nagle. – Kiedy zrobił się z ciebie taki snob?  

Autorka swoją debiutancką powieść konstruowała misternie, wplatając pojedyncze zdania sugerujące ciemną przeszłość głównego bohatera. Pani Lloyd podjęła temat  coraz częściej nagłaśniany. Zbrodniarze mają swoich fanów i fora internetowe wspierające ich. Są bohaterami filmów dokumentalnych i fabularnych. Jestem pełen uznania dla tej pisarki, które wnikliwie i perfekcyjnie naświetliła ten problem. „Niewinna żona” to świetne połączenie thrillera psychologicznego i dramatu obyczajowego. Gratuluję takiego debiutu”.

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca