Pokazywanie postów oznaczonych etykietą obyczaje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą obyczaje. Pokaż wszystkie posty
Tytuł: Byle dalej Pod stopami słońca Motocyklami po bezdrożach Azji
Autorzy: Marta Owczarek, Bartek Skowroński
Wydawnictwo: Świat Książki 2016
Kategoria: podróże
Liczba stron: 360
Moja ocena: 10/10

Czy można odbyć bardziej dynamiczną podróż na lądzie, niż wyprawa motocyklem? Kiedy siadam na siodełku, przede mną obiecująca droga niekoniecznie komfortowa, a pod siedzeniem wibruje DR-ka. Tak zaczyna się fascynująca podróż. Busola marzeń skierowana na Dach Świata - Pamir. W drogę!




Po przejechaniu przez Karelię, gdzie Finowie dumni ze swojego prawa do swobodnego poruszania po całym kraju, umieścili rosyjskie napisy
o "zakazie wjazdu obcych samochodów", czekają liczne niespodzianki. Przy drodze można zrobić zakupy w sklepie, gdzie sprzedawczyni obliczy należność na liczydle. Spotkani przyjaźnie nastawieni gospodarze przy filiżance czaju uprzedzają, że tylko u nich jest spokojnie i bezpiecznie. Dopiero za granicą czyhają ci źli Rosjanie, wyzyskiwacze i cwaniacy. Podobne uwagi wygłaszane są w kolejnych państwach na trasie. Oczywiście często padają pytania o cel i sens wyprawy:

"Ale co z tego będziecie mieli? Kto wam płaci? Jakie macie zadania?"

Podróżującego motocyklem Europejczyka mogą zaskoczyć plagi owadów. nagłe pojawienie się chmar maszkary, szarańczy czy baboczków, które jak skrzydlata śnieżyca fruwają utrudniając widoczność.
 

Zadziwiające są kontrasty wstydliwie skrywanej biedy, zrujnowanych klasztorów i zakładów przemysłowych z miejskimi budynkami
w zachodnim stylu. Większość dzieci marzy jedynie o prezentach od Dziadka Mroza mieszkającego w Wielkim Ustiugu, gdzie tylko dla zamożnych dzieci otwiera swoje podwoje lunapark.


Olśniewające swoim urokiem miasta Jedwabnego Szlaku często ożywiają jedynie duchy przeszłości. Cieszą oczy wspaniałe pejzaże: góry odbijające się w wodzie akwenów; jurty, porzucone muzułmańskie cmentarze; pola "białego złota" - bawełny. Wbrew zapewnieniom króla polskiego reportażu Ryszarda  Kapuścińskiego, Kirgizi niechętnie schodzą z koni, pasących się na żyznych łąkach.

Utrudzeni wędrowcy mogą odpocząć w ciepłych źródłach, przydomowych saunach gościnnych tubylców, ogrzać się nad ogniem piekielnym na pustyni
Kara-kum w Turkmenistanie. Niewybredni i ceniący wygodę turyści mogą odpocząć na tapczanach
w herbaciarni w Samarkandzie. Trzeba tylko pamiętać
o dolarach, które są niezbędne w wielu sytuacjach.


Marta Owczarek z pasją i wnikliwością opisała historię odwiedzonych miejsc, nie zapominając o polonicach, a ciekawostki bogato udokumentowała fotografiami.
Bartek Skowroński opracował marszrutę, wspierał partnerkę
 w czynnościach gospodarczych i dbał o stronę techniczną przedsięwzięcia. Gorąco polecam ten arcyciekawy dziennik podróży po europie i Azji. 
   




Tytuł: Blondynka na tropie tajemnic.
Autor: Beata Pawlikowska
Wydawnictwo: Na krańce świata. National Geographic

Kategoria: literatura podróżnicza / reportaż
Ilość stron: 287 

Będąc małym chłopcem, śledziłem obroty globusa, wpatrywałem się w mapy i marzyłem o cudownych podróżach. Czas w pewnej mierze skorygował moje marzenia.

Ale nic straconego. J
Jest takie miejsce na Oceanie Indyjskim, gdzie czas płynie bardzo powoli. Przemierzając w upale uliczki na Zanzibarze, przyciągają uwagę drzwi. Za jednymi z nich urodził się Farrokh Bulsara. Być może grał w bao na planszy z prawie czarnego ebony. Później wyruszył w świat i swoim imponującym głosem śpiewał, że widowisko musi trwać. Emily, autentyczna księżniczka wyjechała z swojego rodzinnego Kamiennego Miasta, i napisała „Wspomnienia arabskiej księżniczki”.  
Oboje poddali się miłości jak wężowi, który ściśle otula się wokół ciała, ale nie dusi, jeśli nie bronimy się przed nim. 

Z Polski pojechała tam Beata Pawlikowska i spisała swoje wspomnienia, opatrując je tytułem „Blondynka na tropie tajemnic”.  Zilustrowała je wspaniałymi fotografiami. W ten sposób spełnia swoje dziecinne marzenia. Opisała bardzo sugestywnie zapachy powietrza oraz smaki potraw i przypraw. Te słodkie są przeznaczone dla dobrych duchów, a gorzkie – dla demonów. Również dla demonów w ludzkiej skórze, którzy masowo kupowali tam niewolników pozbawionych marzeń, a potem wywozili jako zwykły towar. Teraz na świecie żyje i pracuje 27 milionów niewolników. Nic się nie zmieniło poza ich ceną, która wzrosła z 10 do 90 dolarów.

Znana podróżniczka zachęca do skorzystania z okazji, aby po prostu być.
Oczywiście w miarę możliwości można odwiedzić miejsca, gdzie pachnie szczęście. Czasem wystarczy jednak trochę relaksu nad fantastyczną książką taką, jak ta. 
  
W Tanzanii istnieje ogromna dziura pozostała po wybuchu wulkanu, nazwana kraterem Ngorongoro.  Turyści biorący udział w safari podziwiają przeróżne gatunków dzikich zwierząt. To Serengeti, a właściwie siringet – ziemia bez granic, gdzie wszystko toczy się swoim powolnym trybem. Tam można usłyszeć ciszę.

Przepraszam, za chwilę wrócę do pisania…

Jestem! Wyjąłem z lodówki kawałek Black pudding, czyli kawałek  kaszanki, i zaparzyłem sobie odlotowej brazylijskiej kawy. 

Bo też pani Pawlikowska zabrała nas również do Brazylii, gdzie tolerancja religijna pozwala na łączenie się wyznań. Ludzie tam mieszkający cieszą się życiem i nie ulegają modzie zza oceanu na nielubienie wszystkiego. W tym magicznym miejscu można podziwiając capoeirę, jeść orzeszki nerkowce albo guaranę na Wydmie Zachodzącego Słońca. 

Amazońska dżungla to miejsce, gdzie ludzie uczą się od zwierząt spostrzegawczości, czujności, wrażliwości.  Ciekawostkę stanowią wędrujące drzewa.  Amazonka budzi podziw i lęk.    

   
Beata Pawlikowska tak przekonująco pisze o swoich doświadczeniach, że czytelnik wręcz sensorycznie odbiera zapachy i wychwytuje odgłosy. Ta książka jest jak bajka, do której zaproszenie odebrałem bez wahania. W
ydano co najmniej dziewięć pozycji z tej serii. Koniecznie poszukajcie ich  w księgarni lub bibliotece.

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-ortodrama-autor-mateusz.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/02/tytu-dlaczego-ryby-nie-tona-autor-anne.html