Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Prószyński i S-ka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Prószyński i S-ka. Pokaż wszystkie posty
Tytuł: Eryk
Autor: Terry Pratchett
Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa
Wydawnictwo: Proszyński i S-ka 2012
Kategoria: fantasy
Ilość stron: 114
Moja ocena: 8/10


Historia kołem się toczy, a właściwie można napisać, że dyskiem. Nie można jej biegu przyśpieszyć, ale warto spróbować ją odwrócić  ;)Tylko ludzie się nie zmieniają: mają te same wady i zalety. Przekonywał mnie o tym Terry Pratchett.


Tezumeni, podobnie jak my, lubili narzekać, ale robili to melodyjnie. Jak mogli inaczej reagować na otaczającą ich rzeczywistość, jeśli nawet ich bóg Quelcamisoatl był przez króla traktowany jak zwykły pracownik. Ostatecznie nie był przecież księciem, diukiem lub innym arystokratą. Istnieje cenna rada, dzięki której łatwiej jest żyć w trudnych czasach - trzeba się jak najwięcej śmiać.

Trzeba się śmiać, bo w przeciwnym wypadku człowiek oszaleje

Należy również doceniać nudę, bo tak trudno ją znaleźć.

Przebyłem tę podróż w czasie do krainy Tezumenów z nastoletnim demonologiem "Erykiem" i posłusznym mu demonem, magiem Rincewindem. Ale co to za mag, który nawet nie potrafił skoczyć do sklepu spożywczego po miętówki...

Ta wyprawa w czasie okazała się bardzo ciekawa. Szukając najpiękniejszej kobiety na świecie, przypomniał nam autor wojnę,
w której wtoczono do miasta drewnianego konia. 
Czym byłaby podróż bez rozważań, jak powstał Wszechświat. Może nie zapoczątkował tego Wielki Wybuch, a po prostu Ciągła Kreacja? Droga opisana w tej książce wiodła przez dżunglę, gdzie pojawia się czasem jodłujący facet, bujający się na lianach. Bezwzględnie trzeba patrzeć pod nogi i nie podnosić czegokolwiek.

... nie podnoś żadnych pędów w żółto-czarne pasy, leżących na ścieżce
i poruszających się nieznacznie, ponieważ na końcu mają tygrysa

Eryk, tytułowy bohater książki Pratchetta wybrał się piekła. Przechodząc po kamieniach z zapisanymi dobrymi chęciami dotarł do miejsca, gdzie spotkał dwóch mitycznych bohaterów: tytana, któremu orzeł rozszarpywał wątrobę, i króla uparcie toczącego pod górę wielki głaz.
Tą opowieścią w wielkim stylu powróciłem po latach do literatury fantasy. Terry Pratchett to pisarz rewelacyjny, który z właściwym sobie humorem, wiedzą i swadą prowadzi czytelnika. Świat przecież obiecuje nam przeróżne niespodzianki i ciekawostki.

Huragan, dryf kontynentalny, cykle klimatyczne... wszystko jest na miejscu

Nie jest czymś oczywistym, że tego typu opowieść musi być zawarta
w opasłym tomiszczu. Autorowi wystarczyło 114 stron. Ta lektura dała mi ogromną przyjemność i była fantastyczną odskocznią od problemów.

Na koniec mam dla Was jeszcze jedno pytanie:

- A co to jest mechanika kwantowa?
- Kobieta, która naprawia kwanty. Tak myślę
Tytuł: Outsider
Autor: Stephen King
Tłumaczenie: Tomasz Wilusz
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 2018
Kategoria: kryminał
Ilość stron: 639
Moja ocena: 9/10

Gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy, zawsze ktoś może nas zobaczyć. Nawet wtedy,kiedy wydaje się nam, że nie przyciągamy uwagi.

Tak było również w niewielkim mieście, gdzie wyjątkowo brutalnie został zamordowany chłopiec. Wtedy wszyscy świadkowie bez wahania rozpoznali podejrzanego człowieka. Prawie nikt nie wierzył w jego uczciwość. Dowody wydawały się jednoznaczne. Poszlakowe śledztwo jest jak owoc ładny z zewnątrz, którego środek może okazać się zepsuty i gąbczasty.


"Młyny sprawiedliwości mielą powoli, ale dokładnie i miękko"

Żal, cierpienie, tęsknota i szok są tak silne, że pociągają za sobą kolejną tragedię, śmierć.

"Smutek jest zaraźliwy; gniew także" 

"Outsider" Stephena Kinga to kryminał szybko zmieniający się w horror. Czy równie szybko może zmienić się natura ludzka? W tej powieści wręcz wyczuwalna jest męcząca, esencjonalna atmosfera. Nie mogę napisać
o tej książce, ze podobała mi się. Prawdopodobnie nie taki był zamysł autora. On zmusza do refleksji nad powierzchownością osądów, zaślepieniem, wybraniem łatwizny i nieumiejętnością przyznania się do błędów. Ta książka nie odrzuca czytelnika makabrycznymi wizjami
w nadmiarze. Pomysł wprowadzenia postaci outsidera sprawił, że poznawałem fabułę z niesłabnącym zainteresowaniem. Nie jest to lektura dla wrażliwych czytelników, ale warto ja poznać.
Tytuł: Istota
Tytuł oryginału: Das Wesen
Autor: Arno Strobel
Tłumaczenie: Agnieszka Walczy
Wydawnictwo: Prószyński i Spółka
Kategoria: psychothriller
Ilość stron: 399
Moja ocena: 8/10

Ciasna cela. Pojedyncze okno, przez które widać tylko wycinek rzeczywistości. "Spacery" w miejscu ograniczonym drutem kolczastym
i z niebezpiecznymi ludźmi. Jedyne korzystne zmiany w uprzykrzonym
i upodlonym życiu, to pory roku. Wyjście stamtąd nie obiecuje szczęścia, ale daje szansę na odwet.




Tytuł powieści Arno Strobela  jest niejednonaczny. Definicja "Istoty"
w rozumieniu socjologicznym czy teologicznym budzi różne refleksje. Równie ważne jest pytanie, w czym tkwi istota zła, błędu? Ta powieść uświadomiła mi w specyficznym wymiarze wyższość intelektu nad zaślepieniem i ograniczonością. Pierwszy raz od niepamiętnych czasów stanąłem po stronie człowieka oskarżonego o przestępstwo.


Pzez 13 lat spędzonych w zamknięciu psychiatra planował zemstę na człowieku, który przyczynił się skazania go na podstawie pozornych dowodów. Policjant śledczy miotający sie między faktami, podejrzeniami a prawdą, jest zatwardziały w swojej nienawiści. Odrzucał logiczne argumenty, kłamał, naginał prawdę, zastraszał, wymuszał zeznania. Swojego partnera oskarżał o brak lojalności.

"Utraciłem wiarę w mojego partnera, w samego siebie, w moją pracę - jak nigdy przedtem i oby nigdy potem"

Policjant zdecydowany udowodnić winę lekarzowi, przekraczał nawet granice prawa. Interpretował fakty i przeinaczał zeznania tak, aby pasowały do jego wizji.

"(...) psychiatra też jest tylko człowiekiem, który od czasu do czasu powinien mieć prawo do okazywania uczuć"



Co prawda autor wykorzystał wątek molestowania dzieci, opisany już na wszystkie sposoby, ale mistrzowsko zagrał na moich uczuciach. Opowiedział o perfekcyjnie przygotowanej zemście z idealnie dopracowanymi detalami. Ukazał całą ograniczoność policjanta i jego chamstwo. Chwilami ja też miałem wrażenie, że jestem poddawany manipulacji, ale ziarenko wątpliwości kiełkowało we mnie cały czas. Gorąco polecam ten psychothriller, w którym zamiast pytania Kto? częściej pojawiały się wątpliwości Dlaczego?
















Tytuł: Ostatnia miłość Marszałka Eugenia Lewicka
Autor: Elżbieta Jodko-Kula
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 2018
Kategoria: historia / biografia
Liczba stron: 191
Moja ocena; 7/10

Sława, stanowisko, pozycja społeczna przyciągają jak magnes ludzi pragnących zaistnieć w świetle fleszy, a choćby tylko w kronikach towarzyskich. Władza jak afrodyzjak przyciąga kobiety i mężczyzn zafascynowanych idolem.



W Polsce zmęczonej wojną światową potrzebny był przywódca, który zapanowałby nad chaosem politycznym i militarnym. Do niedawna Komendant Ziuk, a teraz Naczelnik Państwa Józef Piłsudski, wyniesiony na tak wysokie stanowisko i noszony na ramionach tłumu, marzył
o sukcesie politycznym.


"Towarzyszyła mu głęboka wiara, że udźwignie kolejną życiową rolę - ojca narodu, należało jednak dobrze rozeznać się w sytuacji politycznej
i powstrzymać od nieostrożnych i nieprzemyślanych działań"


Zapomniał, że trwanie na szczycie bywa niebezpieczne, a uwielbienie społeczeństwa może szybko zmienić się w niechęć. Co może skuteczniej podbudować ego, jak nie zachwyt i miłość kobiety? Było to tym bardziej realne, że Piłsudski nie był wyznawcą zasady wierności małżeńskiej aż po grób.

Osłabiony walką o władzę i borykający się z problemami zdrowotnymi "pojechał do wód", aby odpocząć i nabrać dystansu do teraźniejszości. Szybko miejsce u jego boku zwolnione przez drugą żonę Aleksandrę, zajęła "kamea o twarzy okolonej ciemnymi włosami" - pani doktor Eugenia Lewicka. Ta wykształcona, inteligentna kobieta oczarowała Marszałka. 

"Niepospolita uroda, upór w dążeniu do celu i ciekawość świata sprawiają, że starsi mężczyźni tracą głowę dla kobiet, których młodzi prawdopodobnie się boją"




Pani Elżbieta Jodko-Kula przeprowadziła dochodzenie literackie, mające na celu odkrycie prawdy o życiu i śmierci ostatniej z najbliższych Piłsudskiemu kobiet. Nie wolno tu zapomnieć o jego dwóch córkach. Temu opracowaniu nadała wiele obiecujący tytuł "Ostatnia miłość Marszałka Eugenia Lewicka". Autorka tak bardzo chciała przybliżyć postać owej "kresowej panny", że aż zmęczyła mnie jej szczegółową genealogią. Ukazała wszystkie zalety swojej bohaterki i zafascynowana związkiem tych dwojga ludzi ostatecznie sama zwątpiła w ich romans. Mimo moich drobnych uwag polecam tę historyczną książkę, która prezentuje nam normalnego mężczyznę podatnego na wdzięki kobiet, siłę przyciągania władzy i miłośnika dzieci. 

Polecam również: 
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-kobieta-ktora-pokocha-marszaek.html