Pokazywanie postów oznaczonych etykietą onkologia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą onkologia. Pokaż wszystkie posty

Przewlekła choroba to fatum. Miłość to potęga.

Tytuł: Nie ma nieba

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res 2015

Kategoria: literatura obyczajowa

Ilość stron: 291

Moja ocena: 10/10



Przewlekła choroba to fatum, cierpienie, nieszczęście, przeznaczenie. Samodzielnie nie można ją pokonać, ale oddać życie bez walki to objaw słabości psychicznej.
Miłość to potęga, która wzmacnia, daje nadzieję, podnosi, pionizuje.
Nie ma nieba? A dokąd idą po śmierci anielsko cierpliwi lekarze, medycy? Skąd pojawił się w wąwozie anioł stróż w ziemskiej postaci?

Dla Fabio Robert był aniołem, który zesłany przez Boga zstąpił na ziemię, aby uratować mu życie. Ten anioł był boski… Pewnie trudno to panu zrozumieć. Ten anioł nie miał przeszłości.

Stanął przed ścianą, przed chłopcem. Przed wyzwaniem, kiedy nie ma czasu na przemyślenia, na alternatywny wybór. To nie było bezpieczne dla marzyciela.

Spadające gwiazdy i marzenia. Zdążył tylko pomyśleć: umrzeć kiedyś tak, jak żyję!

Szlachetny, odważny, wrażliwy… Teraz. Nie takim zapamiętała go kobieta, która podtrzymywała go na duchu, opowiadała o pięknych przeżyciach. Kobieta, która swoją empatię posunęła do granic rozsądku. Cieszyła się chwilą, obietnicą.

Niemożliwe, że to był ten sam człowiek. Tamten poprzedni było zgorzkniałym egoistą, skoncentrowanym tylko na sobie, swoim cierpieniu i chorobie…

Tylko na zdjęciach wszystko wygląda pięknie. Nie widać, że piękny amulet jest jak zbyt ciężkie koło młyńskie zawieszone na szyi. Zamyślenie w oczach, blask słonecznej nadziei na twarzy, retrospekcja… Zdolna artystka wyczaruje nastrój, trzymając w dłoniach aparat fotograficzny. Wystarczy refleks, żeby zadowolić męża, który dla słowa zbruka wszystko. Wspomnień tylko nie widać. Nie słychać słów rzuconych przed ołtarzem: Jestem niegotowa. Nie tylko ten jest idiotą, kto uwierzył, że inni zaopiekują się nim dobrowolnie. Idiotą jest ten, kto widzi tylko pod wybranym kątem, kto nie słucha, bo buzująca krew zagłusza bijące serce.
Maciek zrezygnował z własnych ideałów. Praktykę lekarską zamknął jak zwykły dokument ograniczony okładkami. Poświęcenie dla pacjentów jawiło się jak obowiązek, zbyt trudny do udźwignięcia.

Ja utraciłem wszystko. Czy to, że nagle nie mam nic, mieści się jeszcze w pojęciu „żal”, czy już w pojęciu „rozpacz”?

Na wszystko przyjdzie na czas. Na powrót. Na spotkanie. Na dłoń
w dłoni przecież kochanej osoby. Na lekturę powieści „Nie ma nieba”. Na to, by spojrzeć w twarz lekarza i zrozumieć go. Na głęboki szacunek dla kobiety, która łączy powołanie bycia lekarzem z pasją pisania. Pani Jolanta Kosowska nie opowiada tylko o marzeniach i miłości z gwiazd. Autorka przeczytanej przeze mnie książki opowiada o miejscach,
o uczuciach, o życiu w pełnym wymiarze. Opowiadao ludziach tak samo słabych, zdesperowanych jak my, o wątpliwościach. Robi to doskonale, za co jej bardzo dziękuję.

Za egzemplarz książki z edykacją dziękuję bardzo pani Jolancie Kosowskiej 

Cierpiąc nie musimy być sami

 Tytuł: Z Bogiem trzeba się kłócić

Autor: O. Filip Buczyński OFM w rozmowie z Tomaszem P. Terlikowskim

Wydawnictwo: Esprit 2022

Kategoria; wywiad

Ilość stron: 317

Moja ocena: 10/10



Dziecko, czyli po prostu mały człowiek, dwa razy oddycha pełną piersią. Pierwszy raz robi to, pojawiając się na świecie, a potem, kiedy wita się
z Bogiem. (Nie)kiedy to odbywa się wkrótce, a w międzyczasie stwórca nad nim czuwa. Tak jest też wtedy, kiedy ziemia za wcześnie się zbliża do samobójcy. Na krótkie, choć nie zawsze proste pytania odpowiada się „szybko”?

Odpowiem, że między dziesiątym piętrem a betonem jest parę sekund
i to jest czas dla Boga.

Najczęściej nieuleczalna choroba dziecka wywołuje ogromy stres
u rodziców, a czasem zazdrość u zdrowego rodzeństwa. Kiedy rak zaatakuje nastolatka, on walczy, dopóki wystarczy mu sił i cierpliwości. Głosu kilkulatka nie wolno lekceważyć. Ono czasem nie chce pójść do szkoły, bo naprawdę ból je osłabia. A co może zrobić maleństwo? Czekać na dotyk rodzica i głos oczekiwany jak błogosławieństwo.

Rodzic nie może uzdrowić dziecka, nie może przywrócić niektórych funkcji życiowych, ale może przy nim być i do niego mówić.

Badania perinatalne dają odpowiedź będącą zwiastunem, ale wiele osób przyjmuje negatywny wynik jak wyrok. To nie jest dziwne. Szokująca może być reakcja post factum.

Dopóki kobieta nie wiedziała, ze nosi pod sercem chore dziecko, mówiła o nim jako o dziecku. Po niepomyślnej diagnozie, najprawdopodobniej pod wpływem lekarza, używała już tylko słowa „płód”.

Potrzeba wiary, żeby przyjąć orzeczenie lekarza, potwierdzenie choroby. Nie wszyscy ludzie rodzą się obdarzeni świadomością Bożej opieki. Przed niektórymi otwiera się długa i często niewygodna droga.

Wiara jest łaską i trzeba się o nią modlić, ale jest też darem. Wiara, jak każda łaska, wymaga współpracy.

Nie wypada odrzucić daru. Najlepiej przekazać go innym. Ojciec Filip Buczyński świadomie wyruszył w drogę życia, aby odnaleźć swoje przeznaczenie i życie w Hospicjum Małego Księcia. Opowiedział o swojej posłudze, pracy i zaangażowaniu w trwanie przy cierpiących do końca. Każdy człowiek potrzebuje pomocy i porady, że trzeba podać rękę przy przejściu na drugą stronę. Pamiętajmy, że prawdopodobnie nie żegnamy się na zawsze z rodziną i przyjaciółmi. Będzie łatwiej, kiedy oni zechcą się z nami przywitać jak matka idąca na spotkanie z synami:

A potem dodaje, że musi zatroszczyć się o siebie, i pomagać innym, bo chłopcy już tam na nią czekają.

Świadomie unikam modnych zwrotów, ale rozmowa franciszkanina
o. Filipa Buczyńskiego z panem Tomaszem P. Terlikowskim skradła moje serce. Fenomenalnie o życiu, umieraniu i śmierci potrafi mówić człowiek, który ponad wszystko kocha ludzi i Boga. Co jakiś czas musiałem odpocząć od tej książki i… poszukać chusteczki. Koniecznie poznajcie tę rozmowę.

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Esprit 



Łatwiej jest pokonać wroga, jeśli go można poznać.

 Tytuł: Jeszcze nie dzisiaj

Autor: Sergiusz Sawin

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 18.01.2022

Kategoria: new adult

Ilość stron: 396

Moja ocena: 11/10



Spotkało się we współczesnej Warszawie dwóch genialnych facetów. Nie dane im było zasiąść nad szachownicą i zagrać w spokoju. Skorzystali

z jedynej dostępnej okoliczności. Sherlock siedział na parapecie okna szpitala onkologicznego. Dok mu towarzyszył, siedząc obok wózka
z marketu i Hipokratesa.

Dla człowieka zamkniętego w szpitalu okno jest rodzajem bramy, przy pomocy której może czuć się częścią tego prawdziwego, zdrowego świata.

Obydwaj niezwykle wrażliwi, empatyczni. Jeden z nich wycofał się w cień mrocznych zaułków piwnic i pamięci. Różniło ich doświadczenie życiowe – około pół wieku. Drugi z nich walczył o nadzieję, życie.

Chłopak całe życie był fighterem. Tę walkę też wygra.

Można mieć odwagę wręcz nieziemską, która nakazuje walczyć do końca. Można mieć w sobie pokłady szlachetności, które pomogą wybaczyć i uratować swojego oprawcę.

Ludzie starają się przygotować na tę ostatnią chwilę. Na pożegnanie. Na odejście bez pożegnania. I pojawia się wtedy pytanie, co jest po drugiej stronie. Nic – powiedział z przekonaniem. – Gaśniesz jak wyłączony laptop. Cisza. I ciemność.

Dopóki życie tli się w człowieku, trzeba się nad nim pochylić. Życiowy status nie powinien mieć znaczenia. Nie każdy bezdomny człowiek
w ogrzewalni znalazł się na marginesie społeczeństwa z własnego wyboru,

- Powiem ci, Beti… - W głosie Truskawy można było wyczuć nagle duże wzruszenie. - …że sam fakt, że mamy wśród nas kogoś takiego jak Dok… powoduje… no nie wiem…, że czujemy się jak… istoty ludzkie?

Charyzma nie jest zaletą przynależną jedynie przywódcom. Bez względu na to, co daje los, wszystko może okazać się nietrwałe. Nihil ab omni parte beatum. Dopóki „Jeszcze nie dzisiaj” trzeba opuścić to miejsce na ziemi, TRZEBA WALCZYĆ.

Pan Sergiusz Sawin porwał mnie swoją książką już od pierwszych stron. Zachwyciła mnie ta powieść, czułem się fizycznie obecny obok Sherlocka, Doka, Mai, Ali, Nuty… We śnie przeniosłem się w świat, gdzie gość leżący obok po prostu cuchnął. Chciałem stanąć pod drzwiami bloku operacyjnego z nadzieją i niepokojem. Chciałem powieść „Jeszcze nie dzisiaj” ulokować w rankingu książek przeczytanych w już ubiegłym roku. W swojej kategorii znalazła się na najwyższej pozycji z notą 11/10.  

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res