Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fantastyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fantastyka. Pokaż wszystkie posty

Wyruszyć w podróż życia, odnaleźć senne powidoki.

Tytuł: Jerozolimska plaża

Autor: Iddo Gefen

Tłumaczenie: Anna Halbersztat

Wydawnictwo: Znak 5.06.2023

Kategoria: literatura piękna / opowiadania

Ilość stron: 367

Moja ocena: 10/10


Przyzwyczajamy się do naszego trybu życia jak do wygodnych rzeczy. Rozsądek nakazuje stopniowy rozwój osobisty, konsekwentne wspinanie się po coraz bardziej stromych szczeblach drabiny kariery. Żyjemy ze świadomością, że musimy zabezpieczyć rodzinie godny styl życia… Styl życia? A może właśnie już dość jest rutyny. I nagle okazuje się, że chcemy czegoś innego…

…wyjścia poza schemat stabilnego rozwoju osobistego.

Co może być równie bolesne, jak krytyka własnego dziecka. Nie zawsze wiedzieliśmy, jak poradzić sobie z jej marzycielską naturą, a ona
z pewnością wiedziała, jak poradzić sobie z naszym cynizmem – nie przestawała mówić, że gdy dorośnie, to nie będzie taka jak my.
Rodzice nagle zauważyli wycofanie Sziry w jej inny świat, w egzystencjonalny letarg. Jak znaleźć właściwe wyjście z sytuacji,
Exit? Jakie obrazy pojawiały się w jej snach…?

…snach uchwyconych indiańskim łapaczem. Czy równie piękne są wspomnienia zapisane w pamięci Lilian, kiedy nieodwracalna choroba niszczyła jej organizm. Pod powiekami zostały powidoki Jerozolimskiej plaży. Ta plaża może być wszędzie, gdziekolwiek staną na niej kochający się ludzie.

Nie uśmiechali się, nie patrzyli na siebie, tylko powoli przesuwali ręce
i nogi, malując kształty starszych aniołów na jerozolimskiej plaży.

Czy tak patrzyła na odbicie swojej twarzy Tamara, tak blisko i tak daleko od miasta fotografowanego i opisywanego, Trzy godziny z Berlina.

Stanęła nad wodą i uświadomiła sobie, że od lat przemierza ten świat pozbawiona emocji.

…emocji równie gorących jak słoneczny żar, wirujących jak Impreza na pierścieniach Saturna… Powiedziałem jej w pewnym momencie, że czasami wyobrażam sobie, iż nasze ciała to bryły lodu, które się wzajemnie ochładzają.

To poszukiwanie motywacji do działania nadaje życiu sens, Sens Życia sp. Z o.o. Bo Chodzenie po świecie bez świadomości po co, to jak życie
z gigantyczną dziurą w duszy.

Tę pustkę, lukę postanowił zapełnić czynną służbą wojskową osiemdziesięcioletni mężczyzna, senior rodu. On pokonał swoją starość, chorobę, niemoc. Udowodnił, ze jeszcze na wiele go stać. Spełnił swoje marzenie, zanim odłożył karabin na stół. To po prostu gra, w którą wszyscy grają. Nieważne, że to był Oddział geriatryczny.

„Jerozolimska plaża” jest zbiorem czternastu opowiadań. Bardzo zróżnicowane pod względem socjologicznym, stylistycznym
i gatunkowym fascynują swoją dynamiką. Realistyczna, futurystyczna albo oparta na technice cyfrowej treść tych utworów z równą mocą działała na moją psychikę. Kto lepiej rozumie swoich rodaków, niż Izraelczyk. Pan Iddo Gefen w swoich opowiastkach uwypuklił bardzo ważne zalety i wady ludzi w różnym wieku. Prawdopodobnie nikt nie jest doskonały, ale każdy może zmodyfikować swoje poglądy. Czytając „Jerozolimską plażę” odbyłem podróż w niezwykłe rejony, co byłoby realnie niemożliwe. Przeczytajcie i przemyślcie te opowiadania koniecznie.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo pani Violetcie Wiśniewskiej
i Wydawnictwu Znak  
 

Geniusze, mordercy, pechowcy… Kogo chcecie spotkać?

Tytuł: Likwidator

 Autor: Marcin Pełka

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 29.10.2021

Kategoria: fantastyka

Ilość stron: 240

Moja ocena: 10/10


Fantastyka ma tę zaskakującą zaletę, że tylko w danym czasie wydaje się być nieprawdopodobna. Któregoś dnia w dość odległej przyszłości dostrzegamy realizm zwiastowanych kiedyś sytuacji.

Fantazjować lubimy wszyscy, nawet jeśli się do tego nie przyznajemy. Marcin Pełka potrafi fantazjować w niesamowitym wymiarze.

Kiedyś, w czasach ściśle chronionych tajemnic, wizja katastrofy ekologicznej wydawało się koszmarną nierzeczywistością. Równie łatwo jak awaria reaktora, może nastąpić zniszczenie fabryki detergentów. Efekt może być podobny ze względu na zasięg katastrofy. Tam, gdzie nie ma już zdrowych ludzi, pojawiają się mutanty. Przemykający wśród ruin Likwidator Roztrącał stada szczurów, przeganiał watahy psów
z dwiema głowami, spod jego nóg wzbijały się chmary owadów wielkości gołębi.

Dziwne? Proszę nie przesadzać… Ostatecznie nawet właściciela górnych
i dolnych kończyn mogą zaskoczyć dwie lewe stopy albo podmienione narządy. Wszystko zależy od tego, na jakiej planecie ktoś wylądował. To, czym się wybrany osobnik kiedyś szczycił, mogło się okazać teraz niepotrzebne. Może był zbyt wrażliwy, jak na mężczyznę nie przystało. Wzorzec istnieje po to, żeby niedoskonałość zmodyfikować. Nic nie musi być wieczne… Przybierzecie też przynależne rasowo kształty. Cierpliwości!

Cierpliwości!!! Łatwo powiedzieć… Ile można czekać na wroga, będąc jednocześnie niewidocznym? Cierpliwości i pomysłowości uczymy się od doświadczonych herosów. Strzeż się starych ludzi w zawodzie, w który umiera się młodo. A kiedy przyjdzie czas na Polowanie, ofiary rozmnożą się. Nie sztuką jest unicestwić jednego człowieka. Intelektualnym sukcesem jest zatrudnić kilkoro morderców, z których każdy skutecznie dopadnie taką samą ofiarę.

Niemożliwe? Nie wierzycie w SI? Sztuczna inteligencja czyha, żeby was oszołomić. A kiedy skończy się pewien etap, wszystko zniknie jak uczestnicy nudnej Imprezy. Rzucone przez ramię słowa spadam, zmywam się, spieprzam, zwijam się nie muszą być frazesami.

Co prawda ktoś może mieć tak niewyobrażalnego pecha, że nawet umrzeć nie da rady. Kiedy niespodziewanie skutecznie zadziała Anioł Stróż, pozostanie tylko napisanie Pamiętnika.

Czasami, żeby przeżyć, nawet najbardziej hardy wilk samotnik musi pójść na kompromis.

Bohaterów kilku opowiadań poznacie, czytając z zapartym tchem „Likwidatora” napisanego przez Marcina Pełkę. Te często wystarczająco krótkie formy są po prostu fantastyczne. Autor jest niezwykle pomysłowy, zadziwiający, profesjonalnie bardzo sprawny i posiada szczególnie cenioną przeze mnie zaletę. Pan Pełka operuje słowami, znając ich wielokierunkowe znaczenia. On po prostu świetnie się bawi, wykorzystując wyobraźnię. Zaprosił mnie do zabawy, który okazała się ogromną frajdą. To jest po prostu kapitalne!!! Zamawiajcie już teraz „Likwidatora”, bo może w dniu premiery za 4 dni na księgarskich półkach zostanie po tej książce puste miejsce.

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res

Być mężczyzną trzeba być w każdej sytuacji, a nie tylko o tym mówić.

 Tytuł: Opowieści wickerlandzkie

Autor: Alfred Grubkain

Wydawnictwo: Novae Res, premiera29.10.2021

Kategoria: fantastyka / powieść przygodowa, obyczajowa 

Ilość stron: 346

Moja ocena: 9/10



Kawałek tkaniny pod niegoloną brodą nie czyni z młodzika mężczyzny. Dojrzałość do wkroczenia na własną drogę życia wymaga przemiany duchowej. Jest taki dzień, kiedy mężczyzna staje się przed drzwiami, musi przekroczyć ich próg i pójść nie wiadomo dokąd.

Wtedy budzi się pewnego, tak jak teraz, i uświadamia sobie, że w sumie to niby wiedział, co robi, ale nie wiedział, kim się przez to staje.

Wtedy rodzi się świadomość, że rodzinny dom i najbliższe otoczenie są zaledwie fragmentem Ojczyzny.

Ojczyzna to nie jakieś tam pole na mapie, skrawek materiału powiewający na wietrze czy inny, bliżej nieokreślony byt.

Choćbyśmy przekonywali innych do swojej odwagi i siły, to przecież nie jest dyshonorem przyznać się do słabości.

- To nic złego być słabym – powiedział stojący najbliżej niego wybawca.
- Złe jest nieuznawanie swoich słabości za problem i przyjęcie ich za integralną część samego siebie.

Kiedy August został wcielony do wojska, musiał odnaleźć się w innej, nieprzyjaznej rzeczywistości. Nikt nie pyta młodego chłopaka, czy podoba mu się musztra, poranna zaprawa, posłuszeństwo dowódcy… Nie sposób jest nie dostrzegać zła… Nagle nic nie jest już tylko dobrze znane i przewidywalne…

Świat zatrzymał się i ruszył w zupełnie innym kierunku – kierunku obcym, mrocznym i nieprzewidywalnym.

„Opowieści wickerlandzkie” nie są jedynie zbiorem legend o krainie gdzieś i kiedyś istniejącej. Do zrozumienia zasad współżycia w szarej codzienności potrzeba wsłuchania się i zrozumienia innych ludzi. Rozmowy z ludźmi doświadczonymi uczą poszanowania wszystkich wokół, umiejętności zachowania się w każdej sytuacji, niepozwalanie sobie na błazenadę. Młody Reinnis zrozumiał, że nie można dowodzić ludźmi tylko opierając się na przekonaniu o swojej wyjątkowości. Nie można korzystać z wygodnego łoża, kiedy podwładni czuwają. Trzeba położyć się między nimi i czuwać… Nie wolno opuścić rąk… Trzeba trwać w nadziei…

Kwiat migdałowca jest naszym symbolem nadziei. Musisz mimo tego wszystkiego uwierzyć, że gdziekolwiek nie pójdziemy, cokolwiek zobaczymy i usłyszymy, poczujemy i usłyszymy, wszystko będzie dobrze.

„Opowieści wickerlandzkie” Alfreda Grubkáina to swoisty przewodnik
o byciu mężczyzną. Świadomość właściwego postępowania jest kluczem do szacunku otaczających nas ludzi. Potęgę męskości nie określają najciaśniejsze spodnie. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła uzasadnia nawet trochę zaskakujące zbyt współczesne. Przy odrobinie cierpliwości można znaleźć autora na kartach książki. Gorąco polecam tę świetną, wartościową i bardzo mądrze napisaną książkę.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Tytuł: Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie.
Autor: Krystian Nowak
Wydawnictwo: Flow Books 2018
Kategoria: beletrystyka
Ilość stron: 288
Moja ocena: 8/10


Stanąłem przed półką z książkami czekającymi cicho na mój wybór. Ale, co tam robi na okładce ten dziwny facet w masce królika? Chce mnie zabrać na spotkanie z Alicją, gadającymi kotami i sławnymi pisarzami. Ciekawe… Wchodzę w to!


Wszystko się zmienia wraz z upływem czasu: świat, jego realia, słownictwo, potrzeby
i oczekiwania. Teraz garść lajków i szczypta hejtanu atencjanu wybornie poprawia smak codzienności. No i jak tu żyć bez Feja, kiedy brakuje hajsu na jedzenie. Do zawodów
w Wódjitsu stają ci najbardziej zdesperowani, a przegrana to nie tylko ból głowy… Ewolucja subkulturowa znajduje odbicie w stylu życia, gdzie coraz mniej widać proletariuszy, dresiarzy, noobów; coraz łatwiej spotkać hipsterów, erudytów.



W świecie zdominowanym na każdym kroku przez wolny rynek próbuje odnaleźć się Krystek, błyskotliwy copywriter i niespełniony literat. Próbki jego humoru skutecznie rozpraszały moje skupienie nad książką.

Biegi zmieniają się jak pory roku –płynnie i nieubłaganie.
Škoda twojego czasu na inne auta.
(Fragmenty reklam samochodów do sprzedania)

Zaskoczony słucha filozoficznych rozważań i krytycznych opinii swoich… kotów. Warto odkrywać codzienność Krystiana Nowaka, który twierdzi: „Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie”. Udawanie przed sobą i innymi to kiepska metoda na poprawę swojego losu. Może zamiast tego popracować?

Nie takie rzeczy ludzie dla pieniędzy robią przecież.

Przeczytajcie koniecznie tę książkę, której akcja rozgrywa się tu i teraz. Ja poznałem kilka nowych słów i zwrotów, których Wy używacie może codziennie. Życzę Wam ciekawej lektury i czekam na Wasze komentarze niekoniecznie tylko o tej powieści ;)  
   

Dziękuję bardzo za propozycję wydawnictwa Znak Literanova,
a za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Flow Books. 
      
Tytuł: Przyjaciel z szafy.
Autor: A. F. Harrold
Ilustracje: Emily Gravet
Tłumaczenie: Maria Jaszczurowska
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie. Premiera wydawnicza 14.04.2018 r.
Kategoria: literatura dla dzieci
Ilość stron:229
Twarda oprawa.
Ocena: 10/10


Odchylam okładkę książki, otwieram wymyślone drzwi do miejsca, gdzie zaprowadziła mnie wyobraźnia. Tu wszystko wydaje się bardziej bajeczne, niezwykłe. To kraina dzieciństwa niezapomniana mimo upływu lat.

W zwykłym domu otoczonym normalnym ogrodem mieszka dziewczynka, która zaprosiła nas do odwiedzin za pośrednictwem A. F. Harrolda. I w tej chwili blednie szary dzień,
a przed nami pojawiają się fantastyczne obrazy innych krain, księżyca.


Tu bez użycia komputera dwoje przyjaciół, Amanda i „Przyjaciel z szafy”, wykorzystują swoje pomysły i przeżywają niezwykłe przygody. Najprostsze i najszybsze rozwiązania problemów okazują się równie skuteczne jak rozcięcie sznurowadeł zamiast rozwiązywania supłów. Przyjaźń polega na tym, aby być zawsze we właściwym miejscu i czasie. Groźne sytuacje mogą zaistnieć, gdy na ulicy wydarzy się nieszczęście, a nawet w ciemnym pokoju podczas awarii oświetlenia. Niestety prawdziwi ludzie potrafią ranić obojętnością
i milczeniem, a wtedy wymyśleni powiernicy stają się coraz mniej widoczni ze wszystkimi szczegółami.


O wyrazistość tych obrazów zadbała Emily Gravet, ilustrując bardzo ciekawymi
i czytelnymi grafikami tę wciągającą książkę adresowaną do młodych czytelników. Pomysłowe ryciny w wielu fragmentach powieści tworzą ciąg wydarzeń równoległy do wartko płynącej akcji. Sensacyjne przygody dorosłym przypomną lekturę takich kultowych pisarzy, jak Ludlum czy King. Nie sposób przerwać czytania nawet wtedy, gdy pojawiają się czarne charaktery.


Autorzy tej książki przywołują również znaczenie bibliotek, gdzie można przypomnieć sobie zapomniane sytuacje i rozpocząć nową przygodę.



W deszczowy dzień nie ma lepszego miejsca niż biblioteka.
Każda książka to przygoda. 

„Przyjaciel z szafy” to odpowiedź na oczekiwania młodych ludzi, którzy potrzebują mocnych wrażeń podczas lektury. Skorzystajmy z każdej okazji, kiedy dzieci zajęte swoimi zabawami dają nam czas na pracę lub relaks. Premiera wydawnicza tej książki będzie miała miejsce już za kilka dni, czyli 18 kwietnia 2018 r.  

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Literackiemu.


Może zainteresuję cię również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/02/tytu-dlaczego-ryby-nie-tona-autor-anne.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/01/tytu-manga-guide.html
https://krainslowa.blogspot.com/2018/03/tytu-zapomniana-historia-nauki-czyli.html
Tytuł: Całe miasto mówi o tym.
Autor: Fannie Flagg
Tłumaczenie: Dorota Dziewońska
Wydawnictwo Literackie 2018
Stron: 460


Dzieci, wnuczęta lubią pytać starszych o to, jak się kiedyś żyło. Wtedy przychodzi czas refleksji. Wyszukujemy stare zdjęcia i wspominamy z nostalgią minione dzieje naszych rodzin. 


Fannie Flagg pięknie, ciepło i wzruszająco opowiedziała o wspólnocie ludzi, którzy budowali swoje życie od podstaw. Mieli czas na radość z codzienności, bezinteresownie sobie pomagali i nie martwili się tym, że „Całe miasto o tym mówi”. 

Dla nich najważniejsza była przyjaźń i rodzina, która tworzyli jak elementy wielobarwnej układanki. Jak zawsze i wszędzie ktoś nie pasował do tego obrazu, ale przecież nie był to raj. Nie potrzeba było rządów „twardej ręki”, tam gdzie ku zadowoleniu wszystkich władzę pełnili mądrzy, prości ludzie. 


Zmienia się świat, pojawiają się nowe wynalazki, w innych rytmach tańczy się na zabawach. Ludzie rodzą się, a inni odchodzą, by odpocząć na Spokojnych Łąkach. Tam jest czas wspomnień, rozmów bez końca, wzajemnych wyznań i powitań. Nawet młody żołnierz powrócił tam z wojny i stwierdził, że drugi raz na pewno pokierowałby swoim życiem tak samo. Takie wartości jak patriotyzm, uczciwość, otwartość są niezmienne. Nie ma tylko pożegnań, bo na nie nigdy nie ma odpowiedniej chwili. 

Czytając tę książkę doznawałem różnych uczuć od spontanicznej radości niezbędnej w małżeństwie, prze irytację na czyjąś złośliwość, aż po smutek wspomnień. Autorka opowiedziała historię, która obejmuje długie dzieje Elmwood Springs, ale czyta się tę książkę bardzo szybko. Polecam wszystkim lekturę tej dynamicznie napisanej powieści, która będzie miała swoją premierę 14 marca. 


Za egzemplarz bardzo dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/04/tytu-przyjaciel-z-szafy.html 
Tytuł: Tetrameron
Autor: 
José Carlos Somoza
Przekład: Agnieszka Rurarz
Wydawnictwo: Muza SA 2012
Kategoria: literatura piękna / fantastyka
Stron: 252


Oglądając obraz Salvadora Dali „Trwałość pamięci”, marzę o powoli upływającym czasie. W moim domu biegnie on wolniej, kiedy goszczę u siebie przyjaciół i rozmawiamy o niecodzienności życia.

Obejrzane niemal surrealistyczne, barwne obrazy bywają  wpisane w szare, mroczne otoczenie. Podobnie jest z ludźmi – ci niepozorni skrywają w sobie szalenie bogate osobowości.


Do takich miejsc na spotkanie z fascynującymi bohaterami zapraszają Was José Carlos Somoza, Soledad i ja. „Tetrameron” to zbiór opowieści o postaciach znanych, lecz widzianych innymi oczami.

Pojawiła się tu znana polska noblistka, czy bogini zrodzona z morskiej piany. Przy odrobinie wyobraźni możemy zobaczyć się w magicznych lustrach pomnażających lub narcystycznych. Na stronach „Tetramerona” spotkałem Linoskoczka na cienkiej linii normalności, młodzieńca zakochanego w urojonej kobiecie, tancerki w kostiumach utkanych ze strun skrzypcowych.


Czytając tę książkę zadziwiło mnie zdeformowane poczucie estetyki, eksperymenty z „efektami negatywu”. Jakie tajemnice odkrywamy poznając zło?  W tej powieści przeplatają się sceny skrzące się humorem
i szokujące jak krwawy horror. W czasie lektury odczułem specyficzny, iberyjski klimat literatury tego kontynentu: nierealnie barwne sceny, filozoficzną symbolikę i lekkie wspomnienia jak muśnięcie skrzydeł motyla. Somoza napisał swoje dzieło po mistrzowsku wykorzystując bogactwo słowa, temperaturę przeróżnych uczuć oraz grę słów i skojarzeń.


Jestem zauroczony ta książką, w której streszczenie nie obiecuje w pełni nastroju. Jak zawsze, nie wspomniałem o fabule tego dzieła. 

Daniel Suarez "Demon"

Tytuł: Demon
Autor: Daniel Suarez
Przekład: Przemysław Bieliński, Dariusz Ćwiklak
Wydawnictwo: Amber 2009

Kategoria: technothriller
Stron: 372

Czy może Pani podyktować swój PESEL...? Proszę wprowadzić PIN i zatwierdzić go… Jaka jest seria i numer Pana dowodu osobistego…? Na podany numer konta bankowego wpłacimy nagrodę, którą Pani wygrała… W tak legalny sposób sekwencje liter i cyfr trafiają do baz danych. Coraz częściej zdarza się wyciek naszych bardzo szczegółowych informacji. Nie możemy tego uniknąć, ale możemy być bardziej ostrożni.
 


Hakerzy tacy, jak jeden z osobników opisanych przez Daniela Suareza w technothrillerze „Demon”, zręcznie pozyskują bardzo poufne informacje. Świadomie nie użyłem tu słowa „bohater”. Brian Gragg jest tez prowokatorem, manipulantem, który zawsze szukał ekstremalnych doznań. Wszystko jest na sprzedaż: tajemnice, gry, pornografia, talenty, sumienie.
W tej powieści występuje galeria ludzi, którzy decydowali się na najbardziej ryzykowne akcje. Zdesperowani potrafili wiele zrobić dla pieniędzy, sławy i pozornego bezpieczeństwa. Wystarczyło „podpisać cyrograf”. Na ustach i monitorachwszystkich główną rolę grał twórca Demona. Sterował ludźmi, jak awatarami w grze komputerowej własnego pomysłu.
Gra to nie życie, ale życie może stać się grą nawet o najwyższą stawkę. 



Zarówno nostalgiczne, jak i szokujące obrazy mają wpływ na pracę mózgu i psychikę odbiorcy.
Suarez w przystępny sposób wyjaśnił mi wiele zagadnień informatycznych. Jak w szalonym kalejdoskopie w zawrotnym tempie rozgrywa się akcja, obfitująca często w drastyczne obrazy. Tu nie ma zawoalowanych sytuacji, opisów przyrody. Za to w nadmiarze są pomysły chorego umysłu, krew.


Ta książka bywa mecząca, więc mam propozycję, szczególnie dla panów. Jeśli już zamówiliście „Demona”, wyłączcie komputer i zrelaksujcie się. Może jest jakiś cieknący kran w łazience, pies warujący pod drzwiami i dziecko z pudełkiem drewnianych klocków?