Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Filia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Filia. Pokaż wszystkie posty

Sztuką jest świadomie zanurzyć się w Głębię i wypłynąć w świetnym stylu.

Tytuł: Głębia

Autor: Marek Stelar

Wydawnictwo: Filia 2021

Kategoria: kryminał

Ilość stron: 415

Moja ocena: 10/10



Czy można dokopać twardzielowi? Zdołować go? Zmusić zdesperowanego człowieka do postawienia wszystkiego na jedną kartę? Skóra cierpnie, kiedy na wyświetlaczu pojawia się już zapamiętana sekwencja dziewięciu cyfr. Jak zniknąć w tych uciążliwych czasach, jeśli tak łatwo namierzyć używany telefon? Odpowiedź nie jest prosta: Tam, gdzie nie ma już życia.

Na płocie wisiały tabliczki ostrzegające przed wejściem, wciąż straszyły tam duchy, które nie były duszami zmarłych mieszkańców, tylko echem zabobonów towarzyszących człowiekowi od zarania dziejów.

Stosunkowo łatwo wpaść w „Głębię” i nikłe są szanse na haust świeżego powietrza. Rzadko się zdarza, żeby jakiś niekoniecznie dobry człowiek podał desperatowi pomocną dłoń.

Nie jestem samarytaninem z powołania. Nie mam w sobie pokładów miłości do bliźniego, nie byłem we wspólnocie, pomagałem tylko stryjowi prawnie, to wszystko…

Jeśli już nic nie pozostaje do stracenia, warto zrobić wszystko, żeby udowodnić czyjeś przewinienia. Warto podpalić stóg, żeby zobaczyć uciekające z niego myszy. Niektóre z nich bywają pewne siebie i nie uciekają, a zamiast tego atakują. Jest taki czas, który ułatwia zachowanie anonimowości. Wszechobecna pandemia kryje lepiej niż zarost czy luźna odzież. Czasem tylko trafia kosa na kamień, głowa
w mur.

Niszczy się wyłącznie głowę, a nie mur, a nikt nie zaakceptuje cię nagle tylko dlatego, że rozpaczliwie tego chcesz.

Im szybciej człowiek dojrzewa do podejmowania ważkich decyzji, tym bardziej stara się oczyścić swoją przeszłość. Zrehabilitowanie lub pomszczenie ojca to kwestia honoru, bo cena nigdy nie jest za wysoka.

Podejrzewał, że ostatnią rzeczą, jaką widział jego ojciec tuż przed śmiercią, była taka właśnie głębia.

Zanurzając się w „Głębię” razem z komisarzem Rędzią, z każdą chwilą dopingowałem go bardziej. Trzeba potrafić pokonać niewidzialnego wroga i stanąć na nogach o własnych siłach. Warto wbrew logice zaufać komuś szczeremu aż do bólu. Pan Marek Stelar głęboko zanurzył się
w ludzką psychikę, a jednocześnie ukazał zaskakujące zalety różnych ludzi. Mam wrażenie, że „Głębia” jest prawdopodobnie najlepszą z jego powieści.
 


Tytuł: Żona mordercy
Autor: Rachel Caine

Tytuł oryginału: The Stillhouse Lake
Tłumaczenie: Kinga Markiewicz
Wydawnictwo: Filia 2018
Kategoria: thriller psychologiczny
Ilość stron: 399
Moja ocena: 6/10

NIE, NIE, NIE! Nie wierzę, że możliwe jest nie zobaczyć w swoim mężu psychopatę. Co prawda nie w minimalistycznym  mieszkanku, ale w domu nie sposób ukryć swoje sekrety. Łatwiej schować listy, dokumenty, drobiazgi niż zwłoki.

Nie wierzę, że odrobina ciepła stopi lodowatą nieufność rozgoryczonej kobiety. Nie wierzę w płomień wielkości ognika świecy. Naiwna rozmowa ze sprawdzonym stalkerem i następstwa tego dialogu to szczyt wulkanu tuż przed erupcją.
Nie przekonała mnie Rachel Caine w swojej powieści „Żona mordercy”. Może nie chciała tego. Po prostu ukazała słabą, wrażliwą kobietkę udającą twardzielkę. Zrozumiałe jest dla mnie zaufanie dzieci, bo one instynktownie potrzebują wsparcia. Nie piszę o mordercy. To zostawiam czytelnikom. 

Słabe stworzenie, które się poddawało, udawało, przechodziło do porządku dziennego nad problemem, gdy tylko się pojawiał.

W koszmarnym świecie Gwen wszystko jest potwornie perfekcyjnie zorganizowane. Ludzie zbliżający się do niej i jej dzieci przypominają skorpiony, które niespodziewanie mogą ją ukąsić.


Reasumując, powieść jest słaba i bardziej przypomina powieść obyczajową niż thriller. Chodzenie na strzelnicę i osuszanie kolejnych puszek piwa nie jest pasjonujące. Co jakiś czas w czytelnika strzela piorun, żeby można się było ocknąć i czekać na ciąg dalszy. Akcja toczy się powoli i dopiero w finale nabiera tempa. Być może autorka stwierdziła nagle, że czas kończyć. Przecież przed nią dwie kolejne części i, co muszę przyznać, lepsze. Warto przeczytać tę książkę po to, żeby docenić jej kontynuację. 
Tytuł: Cymanowy Młyn    
Autorzy: Magdalena Witkiewicz, Stefan Darda
Wydawnictwo: Filia 2019
Kategoria: thriller / powieść obyczajowa
Ilość stron: 419
Moja ocena: 8/10

Co mnie skłoniło, żeby zagłębić się w kaszubskie chaszcze i błoto z Moniką i Maciejem? 
Dwoje ludzi kiedyś bliskich sobie, a teraz oddalających się w tempie biznesowo-kosmicznym. Czy takie „wspólne życie” ma sens i szansę na naprawę. Mówi się, że kiedyś coś zepsutego naprawiano, a teraz się wyrzuca. Łatwo powiedzieć… Przecież łatwiej jest naprawić zepsuty werk zegarka niż połączyć w jedno rozlatujące się małżeństwo. Szkoda słów… A może warto spróbować? Kłócimy się
o drobiazgi, które w naszych oczach stają się ogromne. Na to nie szkoda energii?


Uczucia między tą parą były tak lodowate, że w całym pensjonacie od razu zrobiło się chłodnej.

A może trzeba spotkać człowieka, o którym powiedziano, że Dawał nadzieję. Nadzieję, którą dawno straciłam […] Łukasz budził zaufanie, uczucia i emocje gości „Cymanowego Młyna”. Czarujący, domyślny, zaradny, zmienny. Czyżby lekarstwo na całe zło? Syn człowieka pozornie idealnego, kryształowego, zaskakującego.

Takich ludzi zaprezentowali nam Magdalena Witkiewicz i Stefan Darda. Stworzyli powieść idealnie łączącą fascynujący thriller o lekkim zabawieniu horroru z mądrą powieścią obyczajową. Silne emocje, subtelna erotyka, sensacja, koszmarne wizje i piękne konie (również mechaniczne) wciągnęły mnie jak Pomarliskie Błeto. Zmienna narracja, to nie tylko prawdopodobna konsekwencja współpracy dwojga świetnych, odmiennych pisarzy. To jest punkt widzenia na te same problemy
z różnych stron. 


W naszych sercach i umysłach zostają po latach wspomnienia te piękne, ale niestety również bolesne. Teraz rosół z odrobiną cynamonu był pyszny, miał smak najcudowniejszych wspomnień. 


Ja już wiem, dlaczego wybrałem się w tę podróż. Jestem w pełni usatysfakcjonowany. Zapraszam Was do odwiedzenia „Cymanowego Młynu”, gdzie nic nie jest proste, nudne, mdłe. 
Tytuł: Ekspozycja
Autor: Remigiusz Mróz
Wydawnictwo: Filia 2017
Kategoria: kryminał
Moja ocena: 8/10


To, co kiedyś było moją pasją, pozostawiło niezatarte wspomnienia oraz miłość i szacunek w sercu. Podejście na Giewont mimo łańcuchów nie jest lubiane przez moje stawy. Pozostaje mi Dolina Pięciu Stawów Polskich. J


Tam, gdzie niebo spotyka się z ziemią, rozpoczęła się wędrówka komisarza Forsta opisana przez Remigiusza Mroza w powieści „Ekspozycja”. Nie wiele brakowało, by ta droga skończyła się w miejscu, gdzie ziemia spotyka się z piekłem, w Czarnym Delfinie.
W podróży w nieznane towarzyszyła mu odważna dziennikarka.


Balansowali na granicy życia i śmierci, niemniej ryzyko się opłaciło.

Artefakty mogą być wykorzystane jako podpis mordercy. Diametralnie inne znaczenie mają dla badaczy poznających tajemnice z końca poprzedniej ery. Rękopisy z Qumran PRAWIDŁOWO zinterpretowane pomagają zapełnić luki wiedzy.


Wraz z nieubłaganie biegnącym czasem zmieniają się moje pasje. Kiedy ograniczyłem moje wędrówki, zacząłem bardziej dogłębnie poznawać i odczytywać karty teologii i historii. Rzeź wołyńska pozostaje w pamięci jako tragiczne wydarzenia. Osobom stojącym na pozycji obserwatorów łatwo jest wybaczać czyjeś winy. Ludzie, którzy doświadczyli na własnym ciele tortur, nie zapominają bólu. Potrafię ich zrozumieć, ale bronić za zbrodnie nie mam zamiaru. Wbrew utartej opinii istnieją miejsca, z których można uciec zachowując życie.

Pan Mróz zyskał moje uznanie, które rosło proporcjonalnie do rozwijającej się fabuły książki. Ta lektura była dla mnie przygodą zapewne dlatego, że nie ryzykowałem życiem. Bardzo ciekawie jest dowiadywać się czegoś w wygodnym fotelu.

Moje zainteresowania wciąż ewoluują. Być może kiedyś poprzestanę  na grze w szachy, ale teraz gorąco polecam tę książkę. Nigdy nie sugerujcie się pobieżną oceną czyjś dokonań.


  

Tytuł: Zaufaj mi, Anno
Autor: Joanna Opiat - Bojarska
Wydawnictwo:Filia 2015
Gatunek: kryminał
Stron: 360


Dobry trip nie jest zły. Jaki fun… Super kolory! Soczyście zielona trawa na balkonie. Falujące ściany. STOP! To nie jest wycieczka w tropiki.


Takie i podobne doznania to mogą być efektem zażywania dopalaczy. Substancje psychoaktywne świadomie dodawane do popularnych ziół niszczą organizm i uzależniają w szokującym tempie. O tak ważnym problemie napisała Joanna Opiat – Bojarska
w powieści o niewinnym tytule „Zaufaj mi, Anno”.


Za to ja jestem wstrząśnięty, ale nie zmieszany. Wstrząśnięty treścią, a może i trochę zmieszany moją niewiedzą.

Po fali protestów i zamykaniu „sklepików z drobiazgami dla wszystkich” opadły emocje. Do ludzi nie borykających się z tym problemem docierają szczątkowe informacje na ten temat. Dopalacze według popularnej opinii nie są narkotykami. 


Autorka tego kryminału „uniosła dywan” i pokazała cały ten brud. W jej powieści te substancje stały się narzędziem zbrodni. Opisane przez nią wizje szokują surrealizmem.  Anna, telewizyjna dziennikarka
z zacięciem śledczym tropi nie tylko skutki uzależnień, ale też sprawców zaistniałych faktów.

W przeczytanej przeze mnie książce pojawił się również problem polityków i ich społecznego wizerunku. Widzowie politycznego „przedstawienia” chcą również zajrzeć za kulisy. Czasem trudno odróżnić rekwizyty od prawdziwych rzeczy. Pozorne działania zaczyna przysłaniać mgła manipulacji.

Nieufna Anna dostrzegła też problem, który w realnym świecie dnia dzisiejszego bulwersuje opinię publiczną. Mowa tu o „czyszczonych” i wykupowanych kamienicach.

Nie brakuje w tej powieści również wątku miłości, zaufania, osamotnienia.
„Zaufaj mi, Anno” to kryminał wyjątkowy. Nawet w przerwach lektury często myślałem problemach tu poruszonych. Bardziej wrażliwie widziałem zachowania przechodniów na ulicy, którzy zapewne byli „czyści”. No cóż – siła sugestii. Gorąco polecam tę niestereotypową książkę. 

Ja z przyjemnością zrobię sobie kakao z pianką. Miłego wieczoru!

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/05/tytu-dobra-matka-autor-magorzata-rogala.html           

Tytuł: Pudełko z marzeniami.
Autorzy: Magdalena Witkiewicz, Alek Rogoziński
Wydawnictwo: Filia 2017
Kategoria: beletrystyka
Stron: 329


W małym Miasteczku na rogu ulic Przytulnej i Czarownej można spotkać ludzi podobnych do nas. Jak wszyscy mają swoje radości i problemy. Są wrażliwi, szlachetni, tolerancyjni, a przede wszystkim potrafią okazywać miłość, wdzięczność i bezinteresowność.


Jest tam też restauracja, a w niej na honorowym miejscu „Pudełko z marzeniami”, o którym napisali Magdalena Witkiewicz i Alek Rogoziński. Zanoszone tam precyzyjnie wyrażone prośby bywają równie sumiennie spełniane. Z szukaniem szczęścia jest podobnie, jak z wiarą w Mikołaja – przychodzi do nas, dopóki w niego wierzymy. Próbujemy wyjść na przeciw naszym oczekiwaniom, ale czasem wybieramy niewłaściwą drogę. Jednak najważniejsze jest, żebyśmy nie załamywali rąk, w które możemy wziąć nasz los. Wtedy warto zaufać ludziom.

Zdarza się, że dzieci szybciej dostrzegają realizm sytuacji. Starsza pani w oknie niekoniecznie musi być nieznośna.


Poszukiwany skarb przypomniał mi przedwojenny film. Nasze oczekiwania często nie spełniają oczekiwań, ale tym bardziej mogą zaskoczyć.

W „Pudełku z marzeniami” opisano wiele ciepłych sytuacji, których tak potrzeba nam każdego dnia nawet jeśli udajemy, że nie mamy czasu na sentymenty.  
Ta powieść skrzy się prostym dowcipem. Czytając ją autentycznie wypocząłem. Nie każda książka musi nieść ze sobą głębokie przesłania psychologiczne i filozoficzne.

Polecam tę lekturę na długie wieczory. Niech was zarazi optymizmem, bo wtedy maleją problemy.

Gorąco polecam również:
https://krainslowa.blogspot.com/2018/06/tytu-lesna-polana-autor-katarzyna.html