Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Albatros. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Albatros. Pokaż wszystkie posty

Wątpliwa sprawiedliwość nie zawsze opiera się na prawdzie.

Tytuł: Misterium

Autor: Dean Koontz

Tytuł oryginalny: DEVOTED

Tłumaczenie: Cezary Frąc

Wydawnictwo: Albatros 12.07.2023

Kategoria: kryminał / fantasy

Ilość stron: 448

Moja ocena: 7/10


Gdzieś, niekoniecznie daleko, na wąskiej uliczce między prosektorium
a biurem szeryfa, istnieje niewidzialna i nieoznaczona granica miedzy sprawiedliwością a prawdą. Opiniowana sprawiedliwość jest subiektywna. Tylko prawda jest autentyczna, jeżeli zostanie ujawniona. Żeby dokonać właściwego wyboru, nie wystarczy kierować się swoimi naturalnymi zaletami: inteligencją, wrażliwością i empatią. Trzeba mieć odwagę stanąć vis a vis zła, zakłamania.

Są niezliczone wybory, których musisz dokonać, niezliczone rzeczy, które mogą ci się przydarzyć. Ogrom możliwości może cię porazić, odebrać umiejętność podjęcia decyzji, a strach przed zagrożeniami może cię sparaliżować.

Woody milczał, ale odbierał bodźce i czuł miłość, zaufanie, troskę.

Mama musiała go podnieść i zanieść do łóżka, a jego bezsilność nigdy nie była bardziej upokarzająca.

Mrok sprzyjał tajemnicy. Nawet w ciszy telepatycznie porozumiewają się wzajemnie zwierzęta. Węchem wyróżniają osobników wrogich, nienawistnych, skażonych złem.

Oszukiwanie tych, którzy pachną gniewem lub zazdrością – albo jeszcze gorzej – było usprawiedliwione, ponieważ ci ludzie byli niebezpieczni.

LUDZIE. Zaszczytne określenie dla stworów, które zatrzymały się
w naturalnym rozwoju. Zamiast ewolucji wybrali dewolucję. Przekonani
o potędze sztucznej inteligencji, zaakceptowali ją u siebie, wykorzystywali bez skrupułów. Władza jest jak narkotyk; raz spróbowana – uzależnia. A stamtąd już blisko do jądra ciemności, darknetu. I dla naukowców, eksploratorów psychiki, i dla „przedstawicieli prawa” nie ma zbędnych ograniczeń na drodze do kariery. Dla zbrodniarzy.

To nie były skurcze sumienia, ponieważ jego sumienie nie było dość muskularne. Były to skurcze pragnienia, żądzy pozycji społecznej
i władzy, kierujące nim, odkąd pamiętał.
   

Każdy dzień mógł zmienić prawie wszystko w życiu. Śmierć jak wiatr czy  nawałnica wstrząsają ludźmi jak starym domostwem. Jedynie księżyc przełamuje ciemność i jest szansa na wytchnienie. Tylko nocą, kiedy dom zasnął, chłopiec wychodził na werandę z jabłkiem w dłoni. Nawet dzikie zwierzęta były odważniejsze. Nikt ich nie płoszył, a obraz zapisany w pamięci został zwizualizowany w płótnie obrazu.

Najdelikatniejsze refleksy księżycowej poświaty emanowały z niektórych bladych elementów kompozycji: z plasterków jabłka w dłoni Woody’ego, z jego twarzy, z miękkiej sierści trzech jeleni, z białych kwiatów jabłoni. Nad wszystkim górował ciemny las.

Przeczytana przeze mnie książka Deana Koontza przypomina opisany wyżej obraz. Autor zawsze przyciągał mnie ciepłem uczuć i wrażliwością opisów. Niestety, tym razem Misterium wstrząsnęło mną, ale nie zafascynowało. Tytuł nawiązuje tylko do treści, bo tytuł oryginalny nawet w swobodnym tłumaczeniu bardziej wpisuje się w treść utworu. Powieść spełniła moje oczekiwania i więcej satysfakcji ponad to nie odczuwałem. Po zamknięciu książki pomyślałem, że pan Koontz wyciągnął z „Devoted” z szuflady. Spodziewałem się więcej po pisarzu, który napisał 109 książek. Ten pan już usiadł na laurach. 

Zakup książki sfinansowany przez Księgarnię Gandalf


Krew z krwi

Tytuł: Wysłuchaj mnie

Tytuł oryginalny: Listen to Me

Autor: Tess Gerritsen

Tłumaczenie: Jerzy Żebrowski

Kategoria: thriller / kryminał

Ilość stron: 352

Moja ocena: 5/10



Niektóre ryby podobno też są komunikatywne, choć nie powiedzą nic na ten temat. Starsza kobieta, trochę znudzona, zabija czas jak złota rybka. Bystrymi oczami spogląda na cichą, nie zawsze spokojną, dzielnicę. Bardzo uważnie śledzi sąsiadów. Zbiera mnóstwo informacji.

Żadna informacja nie jest bezużyteczna. To klucz czekający na zamek, do którego będzie pasować.

Trudniej jest, kiedy nie ma kto poszukać zamka. Może to być dziurka od klucza lub ogrodowa drabina.

Jesteś atrakcyjną kobietą i mieszkasz dokładnie naprzeciwko. To jak oglądanie wystawy cukierni bez cienia szansy, by cokolwiek kupić.

Wszystko może być złudne… Uwodzicielski sąsiad… Podglądacz, który jest śledzony… Wiecznie świeże owoce…

Stolik zdobiła misa z owocami wyrzeźbionymi ze szlachetnych kamieni, zielonymi jabłkami z jadeitu i winogronami z różowego kwarcu.

Nie tylko kamienie są szlachetne. Równie urzekająca jest muzyka, prezentowana przez uzdolnioną panią patolog sądową. Ku poprawie nastroju i skołatanych nerwów owa pani doktor lepiej czuje się na scenie, niż w coraz luźniej związanym duecie śledczym.

Dopiero, gdy zaczęła grać znów cała orkiestra, Maura mogła oderwać palce od klawiszy. Wzięła głęboki oddech i poczuła odprężenie.

Czyżby poziom adrenaliny spadł niepokojąco nisko po zamknięciu śledztwa?

Brakuje mi tajemniczych sytuacji, ekscytujących domysłów. Pozostała nudna znajoma okolica, gdzie udało mi się rozwikłać jedynie zagadkę, kto kogo bzykał.

Z ulgą odłożyłem na półkę kolejną książkę napisaną przez panią Tess Gerritsen. Ogólna drętwota powieści „Wysłuchaj mnie” była tak sugestywna jak scena morderstwa nad łóżkiem mordercy. Rozmasowałem kark, popatrzyłem na puste akwarium bez Henry’ego. Sytuacja, kiedy krytykuję konkretny utwór, należy do rzadkości. W moim odczuciu jest to najsłabsza powieść w dorobku światowej gwiazdy literackiej. Proszę, czytajcie powieści polskich pisarek i pisarzy. Polscy literaci mają klasę i potrafią porwać czytelników. 

Kiedy brakuje więzi, pozostaje tęsknota czy kłamstwo?

 Tytuł: Nieznajoma z Sekwany

Autor: Guillaume Musso

Tytuł oryginalny: "L'Inconnue de La Seine'

Tłumaczenie: Joanna Prądzyńska

Ilość stron: 352

Kategoria: kryminał

Moja ocena: 10/10



Rzeczywistość to jest coś, co nie znika, kiedy przestaje się w to wierzyć.

Kiedy nie można uwierzyć w sprawiedliwość, trzeba zaakceptować obecną sytuację… i nie opuszczać rąk. To jeszcze nie jest koniec świata. Życie bywa zaskakujące. Kapitan Roxane Montchrestien jest w stanie dostosować się. Przyzwyczaiła się nawet do kota Poutine. Do nowych realiów też przywykła. Teraz nadszedł czas walki o swoje dobre imię.
Z poziomu wieży można zobaczyć Paryż z innej perspektywy.

Punkt widzenia zależy od tego, co i gdzie się znajduje. Zadziwiające tatuaże na kostkach topielicy. Satyr za oknem, sięgający po swoją ofiarę. Unikatowy zegarek Résonance. Bransoletka z włosów.

Włosy dają pani bezpośredni dostęp do danej osoby, to nie ma nic wspólnego z autografem, z rękopisem, nawet z noszonymi ubraniami. To coś bardzo prywatnego, fizycznego. Posiada pani fragment tej drugiej osoby, która przez to staje się częściowo pani własnością.

Kiedy brakuje więzi osobistej, człowiek staje się pusty. Nieulokowane uczucia ulatują jak mgła nad łąką. Nawet pisać się nie chce, bo wszystko wokół przeszkadza. Raphaël tworzył wśród ludzi, którzy żyli w swoim świecie ułudy, odizolowania.

Podoba mu się to miejsce, kontakt z naturą, bliskość ludzi dotkniętych chorobami psychicznymi.

Dotyk wyczuwalny, nierealny. Dlaczego przychodziła do niego mała Vera, która odeszła za wcześnie? Milena opuściła go, zanim ja poznał. Kto będzie następny? Tato, który nie pozwala się leczyć?

Posłuchaj mnie: „walczyć z chorobą”, „być silnym”, „myśleć pozytywnie” to tylko hasła, które nie mają żadnego wpływu na rozwój komórek rakowych.

Jaki sens ma to wszystko? Giną kolejni ludzi. Drony śledzą każdy krok, tak natarczywe, że tylko do nich strzelać. Użyć rewolweru też trzeba umieć. Potrzebna jest wolność? Byle nie dionizyjska.

Wolność można osiągnąć tylko pod wpływem alkoholu, narkotyków, wyobraźni, marzeń, teatru, kostiumu…

Teatru?

Świat jest teatrem. Człowiek zostaje aktorem, żeby wreszcie poczuć się naprawdę sobą.

Nie wierzycie, że gracie swoją rolę? Może macie rację i wy, i ja? Zasiądźcie w fotelach i pozwólcie aktorom podejść do was, jak w Living Theatre. Czy ta piękna dziewczyna siedząca obok to ta „Nieznajoma
z Sekwany? Wyszła zza kulis, zgodnie ze scenariuszem Guillaume’a Musso. Dajcie się porwać! Nie brońcie się! Uwierzcie w to, czego nie widzicie! Ja to przeczytałem i jestem z Wami. Przedstawienie trwa. Pospieszcie się. Nie wahajcie się…


Zadurzenie, zazdrość, zbrodnia.

Tytuł: Studentka

Autorzy: Tess Gerritsen, Gary Braver

Tytuł oryginalny: The Choose me

Wydawnictwo: Albatros 2021

Kategoria: thriller

Ilość stron: 368

Moja ocena: 8/10



Kochankowie spod nieszczęśliwej gwiazdy. Zamiast cieszyć się owocami swej miłości, przeklinają swoje życiowe błędy. Uczucia nie są otaczane nimbem świętości. Trywialność chłodzi emocje.

Jak można zachęcić zblazowanych studentów ostatniego roku do przeczytania „Eneidy”, „Tristana i Izoldy”, „Medei” czy „Romea i Julii”? Najlepiej sprzedać te wszystkie historie w seksownym opakowaniu miłości, pożądania i tragicznego fatum.

Romantyczni, legendarni kochankowie postrzegani są z poziomu stolika w pubie. Nagle okazuje się, że Heloiza była bezkompromisową bohaterką, słusznie lekceważącą tabu. Abelard odważył się kochać ją,
a później karygodnie pozwolił zamknąć ją w klasztorze.

Pisze, żeby przyjęła na siebie krzyż. To moim zdaniem pokazuje, ze był bezdusznym palantem, utrzymującym, ze wycierpiał więcej od niej.

A stąd już tak blisko do nienawiści wszystkich mężczyzn. Czy mają być tylko narzędziem to zaspokajania potrzeb fizycznych. Trudno wspinać się po  drabinie do wymarzonej kariery, na której niektóre szczeble mogą być podpiłowane przez zazdrosne „koleżanki”.

Wszystko może stać się łatwiejsze, kiedy ktoś wywinduje Taryn w górę. Profesor Dorian powinien czuć się zaszczycony faktem, że może pomóc fenomenalnej „Studentce”. Piękna, zgrabna, inteligentna, błyskotliwa uważała, że świat powinien natychmiast lec u jej stóp, a kochanek –
w łóżku.

To, czego nie widać było w jasnym świetle, lśni teraz upiornym blaskiem, wspomnieniem przemocy.

Chemiluminescencja to rewelacyjny wynalazek pomagający śledczym odsłonić prawdę. Dlaczego nikt jeszcze nie stworzył substancji ujawniającej fałsz? Dlaczego Tess Gerritsen dopiero teraz zaproponowała współpracę autorską filologowi, profesorowi ukrywającemu się pod pseudonimem Gary Braver. W powieści „Studentka” pojawił się bardzo ciekawy wątek tragicznych bohaterów literackich.

Jak szkoda, że konsultant znający przepisy z zakresu kontroli wewnętrznej szkolnictwa wyższego, nie zwrócił uwagi na nieokiełznany żeński szowinizm. Czyżby autorka „Studentki” obawiała się przypiętej etykietki antyfeministki?

Gorąco polecam ten świetny thriller, który daje nadzieję, że nawet  najgłupsze błędy męża można zaakceptować. Miłość rodzi wyrozumiałość, choć niektórych krzywd się nie zapomina.