Pokazywanie postów oznaczonych etykietą śmierć. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą śmierć. Pokaż wszystkie posty

Zaproszenie do sfery intymności.

 Tytuł: Mężczyźni mojego życia

Autorzy: S. Michaela Rak, Małgorzata Terlikowska

Wydawnictwo: Esprit 2022

Kategoria: wywiad

Ilość stron: 293

Moja ocena: 10/10



Piotr Goursat powiedział, że „Współczesny świat szczęka z zimna zębami i potrzebuje miłości, żeby go ogrzać”. Ogrzać, potrzymać za rękę, przytulić jak człowieka chorego. Tym ciepłem siostra Michaela otacza wszystkich swoich podopiecznych. Ona jest po prostu otwarta na potrzeby drugiego człowieka, choćby szczególnie roszczeniowego. Kiedy słyszy, że ktoś zazdrości jej materialnej rzeczy, oddaje ją.

Ona zaniemówiła, myślała, że sobie z niej żartuję. Zaczęłam ją zachęcać, żeby wzięła ten płaszcz, że to dla niej: „Niech pani go nosi,
a gdyby Pani już nie był potrzebny, to może znajdzie się ktoś, kto potrzebuje przyjaźni”.

Kiedy w hospicjum cierpiący człowiek czuje się coraz gorzej, pozostaje mu tylko nadzieja na spełnienie swojej jednej prośby. Na przykład byłoby cudownie, gdyby można jeszcze raz zatańczyć.

Jej nogi  po prostu przesuwały się lekko nad ziemią. On ją nosił, tańczyli w rytm muzyki. Obok stał, w tej chwili niepotrzebny, wózek inwalidzki. Mniej szczęścia miała młoda kobieta, która nie zdążyła raz w życiu pojechać ślubną limuzyną. To był sobotni wieczór, a w nocy z soboty na niedzielę ona przeniknęła do wieczności.

Tak pięknie o umieraniu potrafi mówić siostra zakonna, która świadomie złamała swoją obietnicę z czasów młodości.

Powiedziałam, że przed człowiekiem klękać nie będę. A co się teraz dokonuje? Nieustannie klękam.

Żeby nieść pomoc beznadziejnie chorym, trzeba przełamać się. Trzeba dzielić się miłością jak wigilijnym opłatkiem nawet, kiedy robi to osoba niewierząca.

A ona tak szczerze mi wtedy powiedziała: „Bo wspominając o tym, czym jest łamanie egoizmu, samolubstwa, a ja taka jestem, więc proszę cię, łam mnie, żebym była pozbawiona tego wszystkiego, co nas oddala. Chcę być taka jak Jezus.

W życiu siostry Michaeli nie zdarzały się tylko sytuacje trudne. Były też chwile radosne. Kiedy kąpała się w habicie, pozostali plażowicze weszli do wody w ubraniach. Jeśli stres bierze górę nad profesjonalizmem, wystarczy sięgnąć po białą czekoladę lub białe lody. To jest najlepszy balsam dla osoby obciążonej cholerycznym temperamentem. Tak łatwo dostrzega się przeszkody, a tak trudno dostrzec swoje wady.

Panie Boże, daj nam taką wadę wzroku, żebyśmy byli krótkowzroczni
i widzieli swoje postępowanie.

Proponuję wszystkim poznanie kobiety wspaniałej. Siostra Michaela Rak  rozmawiała z panią Małgorzatą Terlikowską o swoim życie i posłudze. Naturalnie wzruszałem się wielokrotnie nad tą książką, ale przede wszystkim podziwiam tę zakonnicę za jej piękną duszę. Ona wspomniała „Mężczyzn mojego życia”, a ja znów chciałbym poznać kogoś tak hojnie obdarzonego Bożą Mocą. Wydanie tej książki to doskonały pomysł Wydawnictwa Esprit.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Esprit
    

Śmierć niekoniecznie jest taka, jak poprzedzające ją życie.

 Tytuł: Autostradą w ciemność

Autor: Sebastian Artymiuk

Wydawnictwo: Novae Res 10.03.2023 r.

Kategoria: kryminał / thriller

Ilość stron: 320

Moja ocena: 8/10


Czym jest śmierć? Końcem udręki? Tragicznym zaskoczeniem? Poetyckim, przepełnionym wiarą przejściem na drugą stronę? Szokiem? Niespodziewanym gościem? Ostatnią szansą na pożegnanie, wcześniej nieplanowane?

- Kocham cię piękna – pożegnał się z nią cichym, seksownym głosem.
I odszedł nagi w śnieżną zamieć bez możliwości powrotu. Po odejściu Harry,ego została tylko tęsknota i ciemność.

Nieuchwytna cisza, on i mrok okalający piwnicę oraz tajemnica ukryta
w czeluściach domu.
Domu, w którym czas za szybko dobiegał kresu. Strachy na wróble zgodnie z założeniem budzą grozę.

Powoli czas płynie tylko na cmentarzu. Wdzięczność za najwspanialszy dar skłania do refleksji. Na całe nowe życie pozostaną w pamięci słowa:

Nie bój się kochanie, jestem tutaj. Nie mogłem z tobą być tam, to od teraz będę wewnątrz ciebie.

Łatwiej jest pogodzić się ze śmiercią ojca, który choć raz w życiu wyznał swoją miłość do syna. Liam odszedł na bezpieczną odległość od rozbitego drona. To był naprawdę Piękny czas na śmierć.

Świat zmienia się zgodnie z postępem wiedzy naukowej. Troska, empatia mogą stać się niezrozumiałymi archaizmami. Ludzie stali się jak automaty pozbawione uczuć, myślę, że ten elektroniczny tatuaż
z chipem ma wpływ na to, że ich praktycznie nie odczuwamy – rozprawiał chłopak, spoglądając w górę.

A co szeptał wiatr do kobiety, szarpiąc latawiec uwięziony między gałęziami drzewa? Nie śpiesz się, poczekaj, nie odchodź jeszcze… Mała bezbronna Lilia nie doczekała się kolejnego spotkania z nową dorosłą przyjaciółką. Dziewczynka odeszła, nim dopełnił się jej czas.

Gdzieś przed nami jest droga, która wiedzie nie wiadomo dokąd. Czy ta dostrzeżona stacja paliw jest tą końcową, ostatnim przejściem granicznym.
A może kolejnym kamieniem milowym? Małe dzieci uważnie obserwują dorosłych. Młodym ludziom wydaje się, że świat należy do nich. „JESTEM DOROSŁA”. Na pewno? Dragi, oszczędności ukradzione własnemu ojcu. Zamiast słowa Wybacz, Julia napisała: Powiedz matce, że nie istnieję… dla was nie istnieję.

To jakiś szalony spektakl.

Czy ktoś wyreżyserował nasze życie jak film? Sztuką jest tak żyć, żeby zasłużyć na najwyższą nagrodę. To jest przeznaczenie, w które wierzę. Kiedy wyruszyłem „Autostradą w ciemność” z panem Sebastianem Artymiukiem, byłem po prostu zaciekawiony tym pomysłem. Wybrałem się w podróż niezwykłą, gdzie spotkani ludzie budzili we mnie skrajne emocje. Wzruszenia, złość, prawie zachwyt, niesmak, tęsknotę grzebaną na dnie serca… Dziesięć opowiadań, które wstrząsnęły mną. Cieszę się, że dożyłem chwili, kiedy mogę pisać do was ten tekst. Autor książki to prawdopodobnie niezwykły młody człowiek, który ma szansę sięgnąć po prestiżowe nagrody. Życzę Panu powodzenia, a wam, drodzy czytelnicy spokojnych snów po burzliwej lekturze.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Cierpiąc nie musimy być sami

 Tytuł: Z Bogiem trzeba się kłócić

Autor: O. Filip Buczyński OFM w rozmowie z Tomaszem P. Terlikowskim

Wydawnictwo: Esprit 2022

Kategoria; wywiad

Ilość stron: 317

Moja ocena: 10/10



Dziecko, czyli po prostu mały człowiek, dwa razy oddycha pełną piersią. Pierwszy raz robi to, pojawiając się na świecie, a potem, kiedy wita się
z Bogiem. (Nie)kiedy to odbywa się wkrótce, a w międzyczasie stwórca nad nim czuwa. Tak jest też wtedy, kiedy ziemia za wcześnie się zbliża do samobójcy. Na krótkie, choć nie zawsze proste pytania odpowiada się „szybko”?

Odpowiem, że między dziesiątym piętrem a betonem jest parę sekund
i to jest czas dla Boga.

Najczęściej nieuleczalna choroba dziecka wywołuje ogromy stres
u rodziców, a czasem zazdrość u zdrowego rodzeństwa. Kiedy rak zaatakuje nastolatka, on walczy, dopóki wystarczy mu sił i cierpliwości. Głosu kilkulatka nie wolno lekceważyć. Ono czasem nie chce pójść do szkoły, bo naprawdę ból je osłabia. A co może zrobić maleństwo? Czekać na dotyk rodzica i głos oczekiwany jak błogosławieństwo.

Rodzic nie może uzdrowić dziecka, nie może przywrócić niektórych funkcji życiowych, ale może przy nim być i do niego mówić.

Badania perinatalne dają odpowiedź będącą zwiastunem, ale wiele osób przyjmuje negatywny wynik jak wyrok. To nie jest dziwne. Szokująca może być reakcja post factum.

Dopóki kobieta nie wiedziała, ze nosi pod sercem chore dziecko, mówiła o nim jako o dziecku. Po niepomyślnej diagnozie, najprawdopodobniej pod wpływem lekarza, używała już tylko słowa „płód”.

Potrzeba wiary, żeby przyjąć orzeczenie lekarza, potwierdzenie choroby. Nie wszyscy ludzie rodzą się obdarzeni świadomością Bożej opieki. Przed niektórymi otwiera się długa i często niewygodna droga.

Wiara jest łaską i trzeba się o nią modlić, ale jest też darem. Wiara, jak każda łaska, wymaga współpracy.

Nie wypada odrzucić daru. Najlepiej przekazać go innym. Ojciec Filip Buczyński świadomie wyruszył w drogę życia, aby odnaleźć swoje przeznaczenie i życie w Hospicjum Małego Księcia. Opowiedział o swojej posłudze, pracy i zaangażowaniu w trwanie przy cierpiących do końca. Każdy człowiek potrzebuje pomocy i porady, że trzeba podać rękę przy przejściu na drugą stronę. Pamiętajmy, że prawdopodobnie nie żegnamy się na zawsze z rodziną i przyjaciółmi. Będzie łatwiej, kiedy oni zechcą się z nami przywitać jak matka idąca na spotkanie z synami:

A potem dodaje, że musi zatroszczyć się o siebie, i pomagać innym, bo chłopcy już tam na nią czekają.

Świadomie unikam modnych zwrotów, ale rozmowa franciszkanina
o. Filipa Buczyńskiego z panem Tomaszem P. Terlikowskim skradła moje serce. Fenomenalnie o życiu, umieraniu i śmierci potrafi mówić człowiek, który ponad wszystko kocha ludzi i Boga. Co jakiś czas musiałem odpocząć od tej książki i… poszukać chusteczki. Koniecznie poznajcie tę rozmowę.

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Esprit 



Bywa coś bardziej obrzydliwego niż padalec na cmentarzu.

Tytuł: Wahadło czasu

Autor: Paweł Wichowski

Wydawnictwo: Novae Res, 27 stycznia 2023 r.

Kategoria: kryminał

Ilość stron: 294

Moja ocena: 9/10



Nasz czas upływa w swoim jednostajnym tempie. Narzekamy, że ucieka za szybko. Może po prostu koncentrujemy się na rzeczach mniej istotnych. Sens życia umyka nam jak sen. Szczęśliwi są ci, dla których życie nie jest uzależnione od ruchu Wahadła sumienia.

A zatem nie mogąc uciec od czasu, ani od mojej głowy, kołyszę się
i waham.

Dziadek, zwany przez wszystkich Panem Antonim, to był facet wyjątkowy. W jego życiu wszystko miało swój czas: praca, kariera, opieka roztoczona nad osieroconym wnukiem. W rytmie codziennego życia nie było spraw odkładanych na później.

A jak jakiś dzieciak spadł z kasztanowca, dziadek nawet się nie obejrzał
i zawiózł go na pogotowie; zanim ktokolwiek zdążył złapać się za głowę.

Czy trzeba dopiero osiągnąć dojrzały wiek, żeby postrzegać świat
z właściwej perspektywy. Romek nie umiał, a może nie chciał dorosnąć. Nowe pasje szybko powszechniały. Znajomość angielskiego wystarczyła, a Internet spowszedniał. Chłopakiem zawładnęła fascynacja śmiercią. Krucyfiks wbity w nagrobek budził racjonalne refleksje. Jego szczególna prostota kojarzyła się z bohaterstwem i cierpieniem. W swojej nadinterpretacji chłopak posunął się nawet za daleko. Czaszki zyskały
w jego oczach znaczenie. Wciąż pojawiają się w zasięgu wzroku.

Cóż, czaszka jak czaszka. Nie przerażają dziś nikogo, bo zerkają
z okładek płyt, filmów, tatuaży.

A przecież pusty czerep dawniej ukrywał aktywny mózg. Mało tego; wypełniał piękną głowę. Romek ślepo zakochany w Markizie wierzył, że stanie się jej wybrańcem. Chłód uroczej koleżanki zmroził go
i sprowadził na prozaiczną ziemię. Miłość przekształciła się w zazdrość,
a zemsta jak burza w lesie, rozszalała się w szarych komórkach. Gdyby chociaż w przyszłości zostało kilka fotek z zapisem martwej dziewczyny. Odtąd wszystko potoczyło się jak rozpędzony samochód. Na końcu ciemnej drogi pojawiły się realne drzwi, które zamknięte przez klawisza, otwierały się tylko przed wyjściem na spacerniak. Co zostało na długo
w pamięci?

Puk, puk. To sprawiedliwość puka do drzwi. Z racji tego, że dostała zaproszenie z osobą towarzyszącą, a przybywa za rękę z psychopatą.

„Wahadło sumienia” to klasyczna dark story. Chora wyobraźnia podsuwa na przykład makabryczne obrazy najciekawszej śmierci. To jest książka, która nie pozwala na reset zmęczonego umysłu. Bardzo często Roman S. doprowadzał mnie do męskiej furii. Dla mnie jest to wyznacznik doskonale napisanej książki. Kiedy zachwyt lub nerwy ponoszą mnie, oznacza to nie często spotykany wysoki poziom warsztatowy pisarza. Doskonale dynamiczna proza  podkreśla fabułę. Tekst uzupełniają niesamowicie symboliczne opisy, które  nie funkcjonują jako zapychacze. Nie jest to powieść lekko kryminalna, ale godna polecenia i dam jej prawie najwyższą moją ocenę.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res