Współcześnie prozaiczna „American Greed”.

 Tytuł: American Greed. Limuzyną przez Nowy Jork

Autor: Peter Luk

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 4.11.2021

Kategoria: literatura faktu

Ilość stron: 194

Moja ocena: 6/10


Nigdy nie śpiący Nowy Jork. Miasto kochane przez wielu ludzi. Miasto czarujące urodą mostów, architektonicznych perełek. Miejsce do życia gwiazd i biznesmenów. Metropolia, które przygarnie przybyszy z całego świata. Pulsuje życiem jak żyły, w których krąży krew. Emocje
i pieniądze działają jak adrenalina.

Mieszkają tam bogaci ludzie, milionerzy i bilionerzy, ale również bezdomni i mało zarabiający.

Kiedy po długim, intensywnym dniu zasypia Manhattan, budzi się Broadway. Kiedy zapada zmrok, rozbłyskują neony. Wtedy mniej widoczni są przechodnie, półnadzy biegacze, zmęczone panie do towarzystwa. Spóźnieni przechodnie coraz rzadziej widują sunącą czarną Lincoln Town Car. Limuzyna jest po to, by pasażer pragnący relaksu
w dowolnej formie nie martwił się stan swojego samochodu i ciekawość przechodniów. Biznesmeni szybko żyją i szybko śpią, a budzeni są mniej lub bardziej energicznie.

W ciągu sekundy klient wyskoczył z samochodu. Byli Japończykami. Myślę, że musiała znać jakieś dobre chwyty, które pomogły postawić go trzeźwego na nogi.

Za kierownicą limuzyny zasiadają eleganccy, dyskretni kierowcy. Jednym z nich jest Peter Luk. Dress code wymaga odpowiedniego stroju, ale czasem tylko wygląd sugeruje komfort. Zmieniają się czasy i warunki pracy. Kiedyś imigrantów magnetycznie przyciągał American Dream. Kiedy zaczął się liczyć każdy dolar, nastała American Greed. Kiedyś… Kiedy nad miastem górowały wieże World Trade Center, w miarę bezpieczni ludzie troszczyli się o rozwój kariery i stan swojego konta.Tymczasem nie tylko te drapacze chmur runęły… Normalnej egzystencji zagrażają dorobkiewicze głodni zysków.

I tak oto z pięknej, czystej i dobrze płatnej pracy, do której wychodziło się z chęcią, zainteresowaniem i uśmiechem, pozostał tylko smród, brud i niemiłe wspomnienia.

Peter Luk uznał chyba, że już czas zamknąć przeszłość i napisać o swojej działalności w limobiznesie. Autor będąc stereotypowym Polakiem ponarzekał sobie na coraz trudniejsze życie. Sam sobie zaprzeczył, pisząc: Absolutnie nie skarżę się i nie narzekam, sami przecież wybraliśmy tę profesję, choć nie musieliśmy tego robić. Dobrobyt
i prestiż kierowcy limuzyny miał w założeniu zafascynować mnie, zaściankowego polskiego czytelnika. Niestety nie porwała mnie ta wizja, ale może tylko ja mam zbyt wysokie oczekiwania. Ostatecznie „American Greed” to przykład literatury faktu, a z faktami i gustami się nie dyskutuje.
  

Za egzemplarz książki dziękuje bardzo Wydawnictwu Novae Res

Geniusze, mordercy, pechowcy… Kogo chcecie spotkać?

Tytuł: Likwidator

 Autor: Marcin Pełka

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 29.10.2021

Kategoria: fantastyka

Ilość stron: 240

Moja ocena: 10/10


Fantastyka ma tę zaskakującą zaletę, że tylko w danym czasie wydaje się być nieprawdopodobna. Któregoś dnia w dość odległej przyszłości dostrzegamy realizm zwiastowanych kiedyś sytuacji.

Fantazjować lubimy wszyscy, nawet jeśli się do tego nie przyznajemy. Marcin Pełka potrafi fantazjować w niesamowitym wymiarze.

Kiedyś, w czasach ściśle chronionych tajemnic, wizja katastrofy ekologicznej wydawało się koszmarną nierzeczywistością. Równie łatwo jak awaria reaktora, może nastąpić zniszczenie fabryki detergentów. Efekt może być podobny ze względu na zasięg katastrofy. Tam, gdzie nie ma już zdrowych ludzi, pojawiają się mutanty. Przemykający wśród ruin Likwidator Roztrącał stada szczurów, przeganiał watahy psów
z dwiema głowami, spod jego nóg wzbijały się chmary owadów wielkości gołębi.

Dziwne? Proszę nie przesadzać… Ostatecznie nawet właściciela górnych
i dolnych kończyn mogą zaskoczyć dwie lewe stopy albo podmienione narządy. Wszystko zależy od tego, na jakiej planecie ktoś wylądował. To, czym się wybrany osobnik kiedyś szczycił, mogło się okazać teraz niepotrzebne. Może był zbyt wrażliwy, jak na mężczyznę nie przystało. Wzorzec istnieje po to, żeby niedoskonałość zmodyfikować. Nic nie musi być wieczne… Przybierzecie też przynależne rasowo kształty. Cierpliwości!

Cierpliwości!!! Łatwo powiedzieć… Ile można czekać na wroga, będąc jednocześnie niewidocznym? Cierpliwości i pomysłowości uczymy się od doświadczonych herosów. Strzeż się starych ludzi w zawodzie, w który umiera się młodo. A kiedy przyjdzie czas na Polowanie, ofiary rozmnożą się. Nie sztuką jest unicestwić jednego człowieka. Intelektualnym sukcesem jest zatrudnić kilkoro morderców, z których każdy skutecznie dopadnie taką samą ofiarę.

Niemożliwe? Nie wierzycie w SI? Sztuczna inteligencja czyha, żeby was oszołomić. A kiedy skończy się pewien etap, wszystko zniknie jak uczestnicy nudnej Imprezy. Rzucone przez ramię słowa spadam, zmywam się, spieprzam, zwijam się nie muszą być frazesami.

Co prawda ktoś może mieć tak niewyobrażalnego pecha, że nawet umrzeć nie da rady. Kiedy niespodziewanie skutecznie zadziała Anioł Stróż, pozostanie tylko napisanie Pamiętnika.

Czasami, żeby przeżyć, nawet najbardziej hardy wilk samotnik musi pójść na kompromis.

Bohaterów kilku opowiadań poznacie, czytając z zapartym tchem „Likwidatora” napisanego przez Marcina Pełkę. Te często wystarczająco krótkie formy są po prostu fantastyczne. Autor jest niezwykle pomysłowy, zadziwiający, profesjonalnie bardzo sprawny i posiada szczególnie cenioną przeze mnie zaletę. Pan Pełka operuje słowami, znając ich wielokierunkowe znaczenia. On po prostu świetnie się bawi, wykorzystując wyobraźnię. Zaprosił mnie do zabawy, który okazała się ogromną frajdą. To jest po prostu kapitalne!!! Zamawiajcie już teraz „Likwidatora”, bo może w dniu premiery za 4 dni na księgarskich półkach zostanie po tej książce puste miejsce.

Za egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res

Nie wystarczy powiedzieć: Przepraszam. Trzeba naprawić błędy.

 Tytuł: Bożonarodzeniowa Księga szczęścia

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 10.11.2021

Ilość stron: 344

Moja ocena: 10/10



Zieleń oczu, odurzający zapach ciała, wewnętrzny blask opromieniający otoczenie. Czy to wyczuwalne ciepło kobiecego ciała, czy tylko złudzenie? Uczucia bywają porażające jak burza na plaży. Nie wiadomo, czy zaryzykować i całym sobą zaakceptować potężne doznania… Czy warto uciec przed przeznaczeniem, czy lepiej schronić się pod parasolem egoizmu… Asekuranctwo ma wiele imion: rodząca się kariera, pracoholizm, brak zrozumienia… Laptop – „ten trzeci” w łóżku. Milczenie… Jak nawiązać zerwaną nić porozumienia?

Muszę cię rozumieć. Muszę rozumieć rzeczy, które dla ciebie są ważne.

A przecież nie można tego ustalić, milcząc. W związku Rafała i Leny zabrakło czasu na kluczową rozmowę. Na monolog zawsze przyjdzie czas. Póki jest na to czas, trzeba określić życiowe plany.

Oprzytomniej! Pomyśl o priorytetach, bo zniszczysz wszystko i nikt nie zdoła ci pomóc.

Mila potrafiła opowiedzieć o szczęściu rodzinnego domu bez krzyków
i pretensji. Stworzyła swój rewelacyjny wizerunek i nawet nie pomyślała o życiowym scenariuszu. Śpiewała o tym, co dla niej było bardzo ważne.

Nie krzycz do mnie!
Twego krzyku nie rozumiem,
Wrzasku boi się moje serce.
Mów do mnie szeptem o miłości,
Mów do mnie tylko szeptem.

Pani Jolanta Kosowska, prawdopodobnie niczym jej bohaterka Lena, pozwoliła mi poczuć i zrozumieć nastrój swojej powieści. Stałam się kolekcjonerką magicznych miejsc i niezapomnianych chwil. „Bożonarodzeniowa Księga szczęścia” to historia kilkorga przyjaciół, którzy znaleźli swoje indywidualne miejsca do życia. Wytrwalsi niż nie jedno, małżeństwo, wciąż potrzebowali wzajemnego kontaktu. Gotowi byli przejechać pół Europy, by poznać faceta, który uparcie wierzył w wyspy szczęśliwe i spotkanie po drugiej stronie tęczy.

Rewelacyjna powieść Pani Kosowskiej jest dotkliwie szczera. Rodzinę świadomie zdradzamy z zaborczą pracą zawodową lub pasjami. Prawda jest taka, że wiele osób mogłoby w tej historii podstawić swoje imiona zamiast Leny, Rafała, Moniki itd. Niecodzienne i piękne są w tej książce podróże, pierścionek ze szmaragdem i muzyka. Przeczytana przeze mnie świetna powieść często skłania do przemyśleń. „Bożonarodzeniowa Księga szczęścia” przyda się każdemu i za ten dar dziękuję bardzo Autorce.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res


Sztuką jest świadomie zanurzyć się w Głębię i wypłynąć w świetnym stylu.

Tytuł: Głębia

Autor: Marek Stelar

Wydawnictwo: Filia 2021

Kategoria: kryminał

Ilość stron: 415

Moja ocena: 10/10



Czy można dokopać twardzielowi? Zdołować go? Zmusić zdesperowanego człowieka do postawienia wszystkiego na jedną kartę? Skóra cierpnie, kiedy na wyświetlaczu pojawia się już zapamiętana sekwencja dziewięciu cyfr. Jak zniknąć w tych uciążliwych czasach, jeśli tak łatwo namierzyć używany telefon? Odpowiedź nie jest prosta: Tam, gdzie nie ma już życia.

Na płocie wisiały tabliczki ostrzegające przed wejściem, wciąż straszyły tam duchy, które nie były duszami zmarłych mieszkańców, tylko echem zabobonów towarzyszących człowiekowi od zarania dziejów.

Stosunkowo łatwo wpaść w „Głębię” i nikłe są szanse na haust świeżego powietrza. Rzadko się zdarza, żeby jakiś niekoniecznie dobry człowiek podał desperatowi pomocną dłoń.

Nie jestem samarytaninem z powołania. Nie mam w sobie pokładów miłości do bliźniego, nie byłem we wspólnocie, pomagałem tylko stryjowi prawnie, to wszystko…

Jeśli już nic nie pozostaje do stracenia, warto zrobić wszystko, żeby udowodnić czyjeś przewinienia. Warto podpalić stóg, żeby zobaczyć uciekające z niego myszy. Niektóre z nich bywają pewne siebie i nie uciekają, a zamiast tego atakują. Jest taki czas, który ułatwia zachowanie anonimowości. Wszechobecna pandemia kryje lepiej niż zarost czy luźna odzież. Czasem tylko trafia kosa na kamień, głowa
w mur.

Niszczy się wyłącznie głowę, a nie mur, a nikt nie zaakceptuje cię nagle tylko dlatego, że rozpaczliwie tego chcesz.

Im szybciej człowiek dojrzewa do podejmowania ważkich decyzji, tym bardziej stara się oczyścić swoją przeszłość. Zrehabilitowanie lub pomszczenie ojca to kwestia honoru, bo cena nigdy nie jest za wysoka.

Podejrzewał, że ostatnią rzeczą, jaką widział jego ojciec tuż przed śmiercią, była taka właśnie głębia.

Zanurzając się w „Głębię” razem z komisarzem Rędzią, z każdą chwilą dopingowałem go bardziej. Trzeba potrafić pokonać niewidzialnego wroga i stanąć na nogach o własnych siłach. Warto wbrew logice zaufać komuś szczeremu aż do bólu. Pan Marek Stelar głęboko zanurzył się
w ludzką psychikę, a jednocześnie ukazał zaskakujące zalety różnych ludzi. Mam wrażenie, że „Głębia” jest prawdopodobnie najlepszą z jego powieści.
 


Być mężczyzną trzeba być w każdej sytuacji, a nie tylko o tym mówić.

 Tytuł: Opowieści wickerlandzkie

Autor: Alfred Grubkain

Wydawnictwo: Novae Res, premiera29.10.2021

Kategoria: fantastyka / powieść przygodowa, obyczajowa 

Ilość stron: 346

Moja ocena: 9/10



Kawałek tkaniny pod niegoloną brodą nie czyni z młodzika mężczyzny. Dojrzałość do wkroczenia na własną drogę życia wymaga przemiany duchowej. Jest taki dzień, kiedy mężczyzna staje się przed drzwiami, musi przekroczyć ich próg i pójść nie wiadomo dokąd.

Wtedy budzi się pewnego, tak jak teraz, i uświadamia sobie, że w sumie to niby wiedział, co robi, ale nie wiedział, kim się przez to staje.

Wtedy rodzi się świadomość, że rodzinny dom i najbliższe otoczenie są zaledwie fragmentem Ojczyzny.

Ojczyzna to nie jakieś tam pole na mapie, skrawek materiału powiewający na wietrze czy inny, bliżej nieokreślony byt.

Choćbyśmy przekonywali innych do swojej odwagi i siły, to przecież nie jest dyshonorem przyznać się do słabości.

- To nic złego być słabym – powiedział stojący najbliżej niego wybawca.
- Złe jest nieuznawanie swoich słabości za problem i przyjęcie ich za integralną część samego siebie.

Kiedy August został wcielony do wojska, musiał odnaleźć się w innej, nieprzyjaznej rzeczywistości. Nikt nie pyta młodego chłopaka, czy podoba mu się musztra, poranna zaprawa, posłuszeństwo dowódcy… Nie sposób jest nie dostrzegać zła… Nagle nic nie jest już tylko dobrze znane i przewidywalne…

Świat zatrzymał się i ruszył w zupełnie innym kierunku – kierunku obcym, mrocznym i nieprzewidywalnym.

„Opowieści wickerlandzkie” nie są jedynie zbiorem legend o krainie gdzieś i kiedyś istniejącej. Do zrozumienia zasad współżycia w szarej codzienności potrzeba wsłuchania się i zrozumienia innych ludzi. Rozmowy z ludźmi doświadczonymi uczą poszanowania wszystkich wokół, umiejętności zachowania się w każdej sytuacji, niepozwalanie sobie na błazenadę. Młody Reinnis zrozumiał, że nie można dowodzić ludźmi tylko opierając się na przekonaniu o swojej wyjątkowości. Nie można korzystać z wygodnego łoża, kiedy podwładni czuwają. Trzeba położyć się między nimi i czuwać… Nie wolno opuścić rąk… Trzeba trwać w nadziei…

Kwiat migdałowca jest naszym symbolem nadziei. Musisz mimo tego wszystkiego uwierzyć, że gdziekolwiek nie pójdziemy, cokolwiek zobaczymy i usłyszymy, poczujemy i usłyszymy, wszystko będzie dobrze.

„Opowieści wickerlandzkie” Alfreda Grubkáina to swoisty przewodnik
o byciu mężczyzną. Świadomość właściwego postępowania jest kluczem do szacunku otaczających nas ludzi. Potęgę męskości nie określają najciaśniejsze spodnie. Bardzo dobrze skonstruowana fabuła uzasadnia nawet trochę zaskakujące zbyt współczesne. Przy odrobinie cierpliwości można znaleźć autora na kartach książki. Gorąco polecam tę świetną, wartościową i bardzo mądrze napisaną książkę.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

„Tajemnice suwalskiego jeziora” budzą wyobraźnię i obiecują liczne atrakcje.

 Tytuł: Tajemnice suwalskiego jeziora

Autor: Krzysztof Jasza

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 11.10.2021

Kategoria: horror / kryminał

Ilość stron: 372

Moja ocena: 8/10


Każdego słonecznego dnia jezioro wygląda jak skarb, jak diamenty hojnie rzucone ręką Stwórcy. Olśniewa swoim migotliwym blaskiem
i przyciąga wzrok.
Kiedy zapada zmrok, to samo miejsce może obudzić grozę. Szum trzcin targanych wiatrem przypomina szepty tych, którzy tam zostali.

Sęk w tym, że strach nie potrzebuje żadnych logicznych wymówek, aby wykiełkować. Wystarczy mu noc i pożywka dla wyobraźni.

Wyobraźnia jest tym, do czego nie wszyscy się przyznajemy. Wszyscy udają realistów, dopóki w pustym domu bez echa jest ciepło w blasku świec. Lepiej nie spoglądać wtedy w okno, bo nie wiadomo, kto pojawi się po drugiej stronie szyby. Coś mignęło… Błysnęły zęby… Przekrwiony wzrok sugerował wrogość… Wilkołak?!!!

W końcu wilkołak to tez człowiek, tylko w nieco innej formie.

Skąd miałby wziąć się taki stwór pod willą Wójtowicza? Co prawda właściciel zginął w dziwnych okolicznościach, ale przecież Magda nie wierzyła w takie brednie. Jest XXI wiek, ona ma po prostu bogatą wyobraźnię projektantki wnętrz. A czego miałaby tu szukać taka bestia? Skarb jeśli nawet gdzieś jest, to dobrze ukryty… Przecież taki potwór,  wypełniający swoją mordą całe okienko, nie wie, jeszcze o Kasi – małej ciałem i wielkiej duchem. W tym wymiarze podobna była do swojego opiekuna – pasjonata i tropiciela.

Niechże pani zrozumie, ta żądza wyjaśniania tajemnic jest jak straszliwy nałóg. Co prawda, nie tak kosztowny jak dla przykładu nielegalny hazard, ale jednak uzależnia! Gwarantuje mocne wrażenia bez użycia tajemniczych ziółek parzonych przez Tolkową babcię. Z Waldemarem
i Piotrem w pod jednym dachem horror na żywo był mało prawdopodobny. A przecież jak by co, można takiego wilkołaka zdzielić
w łeb kaloryferem!

Krzysztof Jasza napisał zaskakujący kryminał, w którym wszystko można odnaleźć. Strach przed nieznanym stworem czy ludźmi przeplata się
z fascynacją odsłaniania przeszłości. Nastrój grozy łagodzą fajerwerki poczucia humoru, które chwilami nie pozwalały mi się koncentrować nad książką. Jak przystało na zaskakujący kryminał, co jakiś czas któryś
z sąsiadów odchodził do spokojniejszego świata. Pan Jasza przemyślnie wybrał formułę powieści łączącą bogatą historię z prostą codziennością. Wszystko to ozdobił elementami grozy i iskierkami dowcipu. Polecam gorąco „Tajemnice suwalskiego jeziora” wszystkim, którzy potrzebują dobrze bawić się z książką w ręką. Ostatecznie życie bywa tak nudno-szare, że odrobinka złota i czerwieni rozjaśni jesienną nostalgię.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res


„Niepewność” to siostra Niedojrzałości.

 Tytuł: Niepewność

Autor: Stanisław Sałapa

Wydawnictwo: Novae Res 20.09.2021

Ilość stron: 248

Kategoria: powieść obyczajowa / młodzieżowa

Moja ocena: 7/10


„Niepewność” jest siostrą niedojrzałości. Obie towarzyszą wchodzeniu
w kolejny etap życia. Wszystko może ograniczać młodego człowieka: dobre wychowanie lub jego brak, kanony narzucone przez nauczycieli, sposób wysławiania. Zamiast zastanawiać się nad sensem działania, ludzie zadają wiele pytań, czasem retorycznych.

- Stały ludzki dylemat, panie Janie – wiedzieć więcej czy mniej.

Co jest bezpieczniejsze? Chowanie się w skorupę niewiedzy, czy spontaniczne wyjście naprzeciw potrzebom innych? Kiedy Piotr usłyszał o chorobie małego chłopca i jego marzeniach, podarował mu swój skarb. Nie przewidział, że rekompensatą za to będzie drastyczne rozwiązanie innego problemu. No cóż, jedni kolekcjonują znaczki, a inni biją po głowie… W takich sytuacjach Rafałek może stać się Rafałem.

Czyżby ktoś taki jak Rafałek wyjawił swoje głęboko skrywane tęsknoty
i oczekiwania na traktowanie go jako Rafała, a nie jak osaczonego przez życie Rafałka?

Nagle i nieoczekiwanie Piotr stanął w złym miejscu i czasie przed obliczem zła.

Ciemność, z którą się zetknął, nie tylko nie zna tych reguł, ale nie chce ich znać i uznawać na swoje. Musi się w niej zanurzyć? Czy to jest dojrzałość?

A może dojrzałość to dopiero niższy szczebel drabiny do szczęścia? Czy szczebel oznaczony jako „Niepewność” wystarczy już tylko dostrzegać?
A może pójść na całość? Czy to jest czas na świadomą dorosłość, podanie komuś ręki i serca?

To czas, kiedy niepewność powstrzymuje chęć dotknięcia dłoni i ujęcia delikatnym uściskiem.

„Niepewność” opisana przez Pana Stanisława Sałapę, jest mocno osadzona w realiach byłego ustroju. Odzwierciedla to również słownictwo, którym operuje Autor. Kolejne etapy w życiu młodzieńca następują w rytmie, w jakim ewoluuje jego język. Kandydat na prawnika nie powinien przecież rozmawiać, jak dzielnicowy łobuziak. „Niepewność” to bardzo dobra powieść, w której nieśmiałość nie jest ograniczeniem, fascynacja zmienia się w miłość. Dorosłość skutecznie obliguje do wzięcia się za bary z życiem. Kiedyś młodzi ludzie mieli podobne problemy jak dziś, choć wtedy  rozwiązywali je konwencjonalnie. Zdecydowanie warto ją przeczytać i przemyśleć.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res.