Co chcemy zrobić przed śmiercią, a co już jest niecierpiące zwłoki?

Tytuł: Przesilenie

Autor: Dawid Adrian Ś.

Wydawnictwo: Novae Res, premiera 29.09.2021

Kategoria: powieść obyczajowa

Ilość stron: 280

Moja ocena: 8/10


Codziennie wykonujemy podobne prace i realizujemy analogiczne zadania. Powoli i nieuchronnie zanurzamy się w rutynę codzienności.
Z jednej strony pragniemy odmiany i mocniejszych wrażeń. Z drugiej strony obawiamy się nowych wymagań. Zgodnie z takim umownym schematem funkcjonował Sebastian.

Poukładane życie, które uważał za odpowiednie, oceniał teraz już z innej perspektywy. Dotarło do niego, że jego ciało i umysł również nie funkcjonują tak, jakby chciał – coś zaczynało się zmieniać.

W wyjątkowych sytuacjach może pojawić się impuls lub myśl odwracające normalny bieg działań. Rodzi się bunt. Początkowo nieśmiało zaczynamy pragnąć odmiany.

Być może pragnę zrobić coś, czego jeszcze nie robiłem – okazać bunt wobec swojego dotychczasowego życia.

Kiedy Anioł Śmierci przepowiedział Sebastianowi koniec pewnego etapu, pojawiła się refleksja. Okazało się, że komuś w życiu coś przyszło łatwiej i było ciekawsze. Zaskoczenie wywołała informacja, że ludzie urodzeni później mogą więcej zarobić. Ktoś po zdjęciu służbowego garnituru stawia na luz i realizuje swoje marzenia. Odmieniają go pasje.    

Poza tym trzeba mieć trochę fantazji w życiu. Założyć koszulę w kwiaty – wiecie, jak to jest.

Jawa i sen mogą spleść się ze sobą jak dwie równoległe rzeczywistości. Wtedy wrodzona lub nabyta kreatywność staje się zaledwie przydatnym narzędziem.

„Przesilenie” jest przełomowym momentem w życiu. Wskazując punkt zwrotny w życiu, Dawid Adrian Ś. odsłania przed nami fantasmagoryczne obrazy. Sny mogą dać złudzenie ciekawszego życia. Czytelnik jest zmuszony do obejrzenia się za siebie. Tę opowieść młodego atrakcyjnego faceta odbiera się z lekkim niedowierzaniem i małą doza niewiary, a może zazdrości… Realizm tej książki dochodzi do głosu, kiedy Autor nawet zbyt dosłownie śledzi codzienność. A przecież to, co odbieramy wręcz sensorycznie, może pozostać w sferze wyobraźni. Zależnie od wieku można modyfikować nasze pragnienia. Niekoniecznie trzeba przymierzać możliwości do sił. „Przesilenie” jest wyjątkową, trochę zaskakującą książką. Warto zanurzyć się w niecodzienność
i podążyć za niewypowiedzianymi marzeniami. Pan Dawid Adrian Ś. bardzo dobrze przemyślał treść swojej opowieści.
 

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Nie zawsze we dwoje jest łatwiej.

Tytuł: Uwikłana

Autor: Daria Paulina Bączkiewicz

Wydawnictwo: Novae Res

Kategoria: powieść młodzieżowa

Ilość stron: 351

Moja ocena: 7/10


Kiedy w życiu nastąpi pewien kluczowy moment, trzeba odważyć się zacząć kolejny etap w życiu. Może niekoniecznie trzeba zerwać stare kontakty, ale reset jest potrzebny. Nowy punkt na mapie kariery. Nowe miejsce. Nowa praca. Nowi ludzie.

Bystra, dobrze zorganizowana dziewczyna jest w stanie ogarnąć nową rzeczywistość. Praca w imponującej restauracji otwiera szansę na awans zawodowy. Wystarczy tylko właściwie wystartować, a wszystko poukłada się na miarę możliwości i oczekiwań. Maureen jest otwartą, inteligentną
i energiczną młodą kobietą.

Harmonia i porządek pomagały mi w codzienności, w moim roztargnieniu. Stanowiło to ciekawe połączenie. Cała ja – pełna przeciwieństw, ale taka właśnie byłam.

Zaskakująca jest obecność współlokatora w pokoju. Jasne, że manager nie może zapewnić pojedynczego pokoju w hotelu. Ten facet we wspólnym jej pokoju jest jakiś taki… zagadkowy. Gdyby tylko uroda gwarantowała przystępność, Geoffrey byłby na szczycie marzeń dziewczyny.

Zaciekawiły mnie jeszcze bardzie jej słowa: „Każda by chciała takiego faceta jak Geoffrey”

Serio? On jest coraz bardziej dziwny. Zazdrosny, zaborczy, taki wręcz namolny. Trudno z nim wytrzymać. Czasem Maureen miała wrażenie, że skumulowane złe emocje zaprawione niepewnością rozsadzą jej głowę jak ładunek wybuchowy. Ten facet to po prostu arogancki dupek!

Zachowujesz się irracjonalnie. Nie mam pojęcia, kim jesteś. Nie mam ochoty z tobą rozmawiać.

Dziewczyna „Uwikłana” w dziwny interpersonalny, bo nie uczuciowy związek próbuje bronić się przed „opieką” dziwnego faceta. Nie zna jego przeszłości. Pani Daria Paulina Bączkiewicz przedstawiła nam dziwny układ dwojga ludzi dzielących jeden pokój. Jak można przemówić do rozsądku  człowieka, który pragnie tylko jednego – podporządkowania sobie kobiety?

Ta powieść bywa wręcz sensoryczna: naturalnie piękne roślinne otoczenie jest idealnym tłem dla atrakcyjnej restauracji. Nie wiele brakowało, żebym wyobraził sobie smak wyszukanych potraw. „Uwikłana” przypomina powoli rozwijający się kwiat. Przydałoby się trochę ciepła uczuć, bo temperatura wzajemnych pretensji przypomina chłodnię. To jest powieść dedykowana młodym ludziom, którzy szukają swojej drogi. Problem manipulacji, dominacji jest teraz szczególnie modny, więc powieść bardzo dobrze wpisuje się w nurt współczesnej literatury psychologicznej. Warto zrozumieć przesłanie tej książki
i odkrywać kolejne niespodzianki.
Mam tylko jedna uwagę dotyczącą warsztatu literackiego Pani Bączkowskiej. Wszyscy znamy słowo na K, które co najwyżej można traktować jako skrót myślowy. Jestem przekonany, że w powieści obyczajowej można ograniczyć stosowanie tego wyrazu.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res 

 

Wyjść z mroku i osiągnąć szczyt.

 Tytuł: W ciszy i w ciemności. Życie z Zespołem Ushera.

Autor: Michał Majchrzak

Wydawnictwo: Novae Res 2021

Kategoria: wspomnienia

Ilość stron: 301

Moja ocena: 9/10


Głuchoniewidomi są tacy sami jak inni, marzą o tym samym – aby spotykać się z przyjaciółmi, śmiać się, uprawiać sporty, podróżować, odkrywać nieznane obszary wiedzy i świata.

Cześć Michale!

Napisałeś do mnie i wszystkich czytelników, że dawniej czułeś się stygmatyzowany aparatami słuchowymi i białą laską. Wierzę Ci, bo wciąż spotykamy ludzi niezdrowo zainteresowanych widoczną niepełnosprawnością. A przecież to nie jest ekstrawagancki image. Przekroczyłeś próg niewiary we własne możliwości i stwierdziłeś, że dasz radę. Brawo!

Jednak drzemią w nas ukryte, nieograniczone możliwości, o których nie mamy czasem pojęcia.

Odkryłeś w sobie pasję, która jest najsilniejszą motywacją do rehabilitacji – sport. Powiedziałeś: Nie widząc przeszkód – jeżdżę na rowerze! To nie są weekendowe przejażdżki. Chcesz przeżyć skyrunning i masz szansę to osiągnąć. Nie brak Ci uporu. Biegając, pływając, podążając coraz dalej i wyżej udowadniasz, że można wiele osiągnąć. Można udowodnić ludziom swoją specyficzną pełnosprawność. Kiedyś chciałeś wykrzyczeć Bogu swój protest:

Nie wystarczyło Ci, że nie słyszę? Dlaczego zabierasz mi jeszcze wzrok? Co mi z takiego życia?

To, że nie zostałeś żołnierzem elitarnego GROMU, nie znaczy, że jesteś słaby. Jesteś godny tytułu Ironman. Odnalazłeś swoją życiową drogę
i pędzisz nią, na ile sił Ci wystarcza.

Znajdź swój drogowskaz i nie prześpij go na swojej drodze życia.

Pan Michał Majchrzak zebrał swoje wspomnienia związane
z niepełnosprawnością jedynie fizyczną w książce „W ciszy i w ciemności. Życie z Zespołem Ushera”. Opowiedział o swojej walce z głuchotą 
i niedowidzeniem. Potrafi poruszać się samodzielnie i pracuje zawodowo. Bierze udział w zawodach sportowych z przewodnikiem. Jest to możliwe dzięki widzeniu tunelowemu. Chciałbym bardzo, żebyście przeczytali tę książkę, i docenili trud i ambicje Pana Majchrzaka. To jest po prostu wyjątkowy, fantastyczny facet.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res

Zaskakujący „bracia we wierze”.

Tytuł: Nowy Święty Graal

Autor: Zibi Szelest

Wydawnictwo: Novae Res

Kategoria: powieść sensacyjna

Ilość stron: 365

Moja ocena: 9/10


Imperia chwieją się u podstaw. Destrukcyjna polityka niszczy wszystko, co z trudem zbudowano. Pragnienie władzy w niektórych przypadkach rośnie odwrotnie proporcjonalnie do wzrostu polityków. Społeczności tracą świadomość narodową. „Drenaż mózgów sprawdza się tam od wielu lat” Kataklizmy i tragedie wstrząsają ludźmi i Ziemią. Dzieci jednego Boga wzniecają wojny religijne.

„Ludzie potrzebują wiary w Boga, choćby dlatego, że tak trudno uwierzyć w ludzi”

A co na to Stworzyciel? Obiecał, że przyjdzie i osądzi sprawiedliwie. Dlaczego zwleka? Przecież czas ucieka, a wieczność czeka. Małe grono fanatyków religijnych postanowiło skrócić oczekiwanie na cud. Istnieją przecież autentyczne relikwie, a wiadomo, że geny nie zanikają…

„Są rzeczy na świecie, o których się nawet fizjologom nie śniło!”

Czasy się zmieniły, ale pragnienia biorą górę nad rozsądkiem. Zamiast oddziałów Imperium Osmańskiego, dzielni turyści  z ogniem w oczach  atakują zabytki pozostałe na pograniczu Azji i Europy. Piękny
i częściowo zniszczony kraj budzi zachwyt. Zabytki dawnego Halikarnasu czy Dolina Ihlary to miejsca, gdzie ożywa wiara i historia.

„Nie musisz wierzyć! Możesz być ateistą opierającym się na nauce, ale zaufaj mi, nauka jeszcze nie dorosła do wiary”

Pan Zibi Szelest wybrał się do bajecznej, zabytkowej Turcji. Nie zwrócił uwagi na następstwa swoich wcześniejszych wypraw. Ostatecznie trudno jest uwierzyć, że ktoś ma dużo szczęścia podczas, gdy jego pobyt stanowi fatum. Od swoich przyszłych zleceniodawców dowiedział się, że pewne wydarzenia, kojarzone z jego wizytami, są interesujące
w zestawieniu z jego analityczną sprawnością intelektualną.

Ta zaleta Pana Szelesta sprawiła, że jego powieść „Nowy Święty Graal” porwała mnie i zafascynowała. Zmienny styl pisania sprawił, że treść jest bogata i barwna. Scenki rodzajowe są w stanie rozśmieszyć czytelnika. Świetne przygotowanie merytoryczne sugeruje nam pospieszny wyjazd do Turcji. Przyjaźń miewa różne oblicza, a niektóre sceny wzruszają swoim ciepłem i nastrojem. Nie zapomnę długo, jak można modlić się przy Ścianie Płaczu. Polecam gorąco tę powieść o „Nowym Świętym Graalu”, która zachwyciła mnie i potwierdziła zasadę, że nie najważniejsza jest zachęta na okładce.  

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Novae Res






 

Niezwyczajne „Pocztówki z Portugalii”.

Tytuł: Pocztówki z Portugalii

Autor: Jolanta Kosowska

Wydawnictwo: Novae Res. Premiera 14.07.2021

Kategoria: literatura obyczajowa

Ilość stron: 374

Moja ocena: 10/10


Konradzie,

Czy warto było odegrać romantyczną scenę przed tak wrażliwą widownią? Za epizody nie przyznają Oscarów. Zamiast owacji wywołałeś łzy? Spaprałeś to, co do tej pory zbudowałeś. Na pewno jeszcze nie wszystko stracone, więc WALCZ, CHŁOPIE WALCZ.

Tak chciałem napisać do człowieka, którego spotkałem nad „Pocztówkami z Portugalii”.

„Nigdy ci już nie zaufam. Nigdy do końca nie będę wierzyć. Skłamałeś tak gładko, oszukałeś, odegrałeś teatr…”

Ostygło ożywiające uczucie, bohaterami wydarzeń wstrząsnął chłód. Zostały emocje zapisane w tytułach prawie sensorycznych fotografii Olgi.

WOLNOŚĆ jak szybujący orzeł.
OBCOŚĆ kogoś podobnego do innych, który z oddalenia obserwuje świat.
PRZEBUDZENIE ze świadomością, że nie jest jeszcze za późno na zmiany, że budzi się nowy dzień.
SAMOTNOŚĆ w tłumie, w próżni gigantycznej bańki.
NIESPEŁNIENIE uczuć i nadziei.

„Mgła jest czasem ciekawsza od promieni słońca. Otula, nie dopowiada, pozostawia miejsce na wyobraźnię.”

Wszystko jeszcze można zmienić teraz i wszędzie, gdzie spotykają się ludzie. Świat tak naprawdę jest niewielki. Warto zmierzyć się
z rzeczywistością. Za późno może dopiero jest w niebie – tam, dokąd lecą motyle i nie wiadomo, czy można jeździć harleyem.

Portugalia jest miejscem, gdzie fale rozbijają się o skały, a z mgły wyłaniają się kafle na fasadach domów. Stąd wysyłano do Polski dziwne wiadomości zapisane na „Pocztówkach z Portugalii”. Groźnie brzmiące ostrzeżenia budziły lęk Olgi, przybysza z innego świata.

„Wynoś się!”

Powieść „Pocztówki z Portugalii” oparta jest na sekwencji kolejnych odsłon. Na początku drażni swoją spontanicznością wspomniany wcześniej młody mężczyzna. Wzruszające są spotkania z chłopcem, który kiedyś próbował wszystkiego, co było dostępne, a potem oglądał świat odbity w wielkiej bombce. Pani Jolanta Kosowska przypomniała mi w mistrzowskim stylu, jak ulotna bywa niepamięć. Pamięć jest bardziej trwała, choć jej granice zacierają się. Fascynująca lektura „Pocztówek
z Portugalii” przypomina słuchanie zwierzeń kobiety, która opowiedziała o rozczarowaniach, miłości, nadziei, o misji. Ta powieść jest jedną
z najlepszych w dorobku literackim Autorki.

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Novae Res za to, że mogłem przeczytać
przed premierą tę książkę. Bardzo dziękuję za propozycję i zaufanie.
 

Pozornie Idealna rodzina.

Tytuł: Idealna rodzina

Autor: Lisa Jewell

Tytuł oryginalny: The Family Upstairs

Wydawnictwo: Czwarta strona 14.04.2021

Kategoria: thriller/kryminał

Ilość stron: 367

Moja ocena: 8/10


Mój dom jest moją fortecą. Być może ktoś potrzebujący lub/i potrzebny zamieszka kiedyś ze mną. Dopóki pełnia władz umysłowych pozwoli mi na to, będziemy współistnieć na moich warunkach. Współistnieć to nie zawsze znaczy współżyć. Nie wierzę, że aż po życia kres będę niezmieniony.
Inaczej wyobrażała to sobie Libby.

Będzie po prostu przeglądać Tindera, szykować się na wyjścia, przyjmować zaproszenia na spotkania towarzyskie, myśleć optymistycznie, dbać o linię, trzymać ramę i przeć do przodu.

Wydaje się nieprawdopodobne, żeby w spadku odziedziczyć imponujący dom w dobrej dzielnicy. Rodzi się pytanie o przyczynę podjętej decyzji. Tragiczny sekret wydawał się nowej właścicielce czymś nieprawdopodobnym, ale godnym wyjaśnienia. Nawet najbardziej ekskluzywny dom byłby pusty bez mieszkańców. Nieliczna rodzina w komfortowych warunkach przyciągnęła magnetycznie oszołoma, który ostatecznie i absolutnie zapanował nad wszystkimi i wszystkim. To, co było niewyobrażalne dla syna, dla ojca było po prostu jedynym wyjściem.

Synu, czasami w życiu natrafiasz na rozwidlenie drogi. Właśnie na takie rozwidlenie natrafiliśmy z matką.

W tej samej wspólnocie nie wszyscy odnaleźli swoje miejsce. Jedni później spełnili swoje marzenia, a inni żyli w nędzy, bez domu i pod presją despoty. Wszyscy mieszkańcy tej rezydencji zniknęli bez śladu. Zostały tylko ofiary i maleńka, piękna Serenity.

Jak to możliwe, że ludzie tak łatwo wymykają się poza granice egystencji? Jak to możliwe, że nikt tego nie zauważa?

Na takie pytania odpowiedziała Lisa Jewell w powieści „Idealna rodzina”. Opowiedziała o zamkniętym świecie, gdzie wszystko było zabronione, włącznie z noszeniem butów. Troszkę to przypomina komunę, w której wyznawano potęgę dyktatora bez wiary i nadziei na normalność. Po wielu przeczytanych książkach mimo wszystko zadziwiła mnie ta opowieść. Momentami wydawało się, że wszystko dzieje się
w toksycznych oparach, z których nie było wyjścia. Zdecydowanie warto przeczytać książkę, w której bohaterów – ludzi inteligentnych sprowadzono do marionetek.

Gorąco polecam tę powieść, którą znalazła się na półkach księgarskich 14 kwietnia tego roku.
Pani Jewell opisała kobietę grającą na skrzypcach. Po wysłuchaniu tego utworu nie dziwię się, że Lucy wyjmowała z kapeluszy dziesiątki funtów.









 

Alice, kim jesteś i przed kim uciekasz?

 Tytuł: Zapłacisz mi za to

Autor: Teresa Driscoll

Tytuł oryginalny: I Am Watching You

Tłumaczenie: Monika Nowak

Wydawnictwo: SQN, premiera 14.04.2021

Ilość stron: 400

Kategoria: thriller

Moja ocena: 8/10


Pojutrze będzie środa. ŚRODA. Kolejna czarna, zatrważająca środa? Czy ja oszalałem? Czy to już fobia? Czy to tylko siła sugestii działająca po przeczytaniu powieści Pani Teresy Driscoll „Zapłacisz mi za to”? Emocje były silne, ale już się ogarniam.

Teoretycznie wszyscy już wiedzą, że pełne odsłanianie swojej prywatności może okazać się koszmarne czy wręcz niebezpieczne dla każdego „otwartego” felietonisty. Praktycznie większość o tym zapomina, kreując swój wizerunek. Dla potencjalnych stalkerów wszystko może być istotne: trudny dzień tygodnia, kolor, ulubione kwiaty, problemy rodzinne i zawodowe.

Mrużąc oczy zastanawiam się, jak mogłam odsłaniać tak przed wszystkimi swoje uczucia. W felietonie w lokalnej gazecie.

Alice to konsekwentna, przekonana o doniosłości swojej misji dziennikarka. Niestety dla mnie jest przy tym nieprzekonująca jako zawodowiec. Umiejętność obserwowania rozmówcy jest równie ważna, jak samo prowadzenie dialogu. Kontrolowane przez nią wydarzenia, kampanie, są w jej mniemaniu, najwyższej rangi. Niestety zawsze może znaleźć się ktoś poszkodowany w sprawie. Kochająca ją siostra Leanne dostrzegła problem, stojąc niejako „z boku”. Szkoda tylko, że nie znała całej przeszłości Alice.

Przyznaję, że masz sporego pecha. Tyle że kto jak kto, ale ty, dzięki swojej pracy, powinnaś wiedzieć, że życie nie jest sprawiedliwe.

Na szczęście prywatny detektyw Matthiew jak dobry duch, wspierał ją, bez wahania, przekraczając granice koniecznych zobowiązań.

 A potem, kiedy jakoś już sobie radził z tym rollercoasterem uczuć, nastąpił kolejny zwrot akcji.

„Zapłacisz mi za to” to nie jest przeciętna powieść, w której czytamy
o bezwzględnych poczynaniach przestępcy, który jedynie czyha na swoją ofiarę. Sam tytuł sugeruje problem psychologiczny głównych bohaterów. Chwilami myślałem, że to na szczęście tylko książka i nie należy denerwować się losem tej czy innej osoby. Świadczy to o bardzo wysokich umiejętnościach Autorki. Premiera tej książki miała miejsce
14 kwietnia tego roku.

Koszmary nie tylko pojawiają się w snach czy na kartkach pamiętników. One mogą być fatum, burzącym spokój umysłu. Polecam gorąco tę powieść z wyraźnym podtekstem psychologicznym.