Traumatyczne Piętno dokucza jak świeża blizna.

Tytuł: Piętno  

Autor: Przemysław Piotrowski
Wydawnictwo: Czarna Owca 25.03.2020
Kategoria; kryminał
Ilość stron: 463
Moja ocena: 8/10


Na pewno jestem jedynakiem. Nie raz zastanawiałem się, jak wyglądałoby moje życie, gdybym miał brata. Mielibyśmy wspólne wspomnienia zapewne dobre. Nie wszyscy mogą cieszyć się szczęściem podarowanym przez los. Człowiek dźwigający sierocą traumę sprawia wrażenie napiętnowanego.

Pragnął matki i ojca i za spełnienie tego marzenia choćby na jeden dzień w tamtym czasie pewnie dałby pokroić się w talarki.

Takie były marzenia Igora, który swoją odmianę losu zaczął od zmiany nazwiska. Praca skłoniła go do udawania bezwzględnego twardziela.
W gęstniejącej atmosferze nieufności mógł liczyć praktycznie tylko na realne wsparcie swojej służbowej partnerki. Odkrywanie śladów przeszłości to wysiłek, którego nie udźwignie jedna osoba. Komisarz Brudny spotykał różnych ludzi – żenująco prostackich i imponująco charyzmatycznych.

Ten facet miał w sobie coś, co już podczas pierwszego kontaktu przyciągało.

„Piętno” pana Przemysława Piotrowskiego to kryminał szokujący obrazami i porywający fabułą. Napięcie jest coraz wyższe od pierwszych stron, a potem rośnie aż do finału. Autor zaprezentował swój taktowny dowcip, czym złagodził „modny” trend antyklerykalny.

Był niewysokim , przysadzistym  mężczyzną w okularach i sprawiał wrażenie człowieka o raczej niezbyt wysokim ilorazie inteligencji.


Trudno jest pisać o powieści, w której fabuła nie daje czasu na wytchnienie. Z kolei liczne szczegółowe opisy ofiar zmuszają do zamknięcia książki choć na kilka minut. Pierwsze spotkanie
z komisarzem Igorem Brudnym obiecuje ciekawą kontynuację. Gorąco polecam tę powieść, zdecydowanie nie do poduszki. Ona raczej przegoni sny, a wizja cienia wynurzającego się z oparów mgły wstrząśnie wyobraźnią.

Za egzemplarz dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca

Życie jest jak hazard, dopóki żyjesz – grasz.

Tytuł: Miłość lecz rany.  
Autor: Katarzyna Bonda
Wydawnictwo: Muza 2019
Kategoria: kryminał
Ilość stron: 742
Moja ocena: 9/10

Każdy mężczyzna powinien być wojownikiem. Nie chodzi o poruszanie się kocim krokiem
z nożem, kindżałem, obrzynem czy kałasznikowem w ręku. Najważniejsza jest psychika. Człowiek dojrzały do walki za innych
i o swoje ideały musi wyznawać niezłomne wartości. Kiedyś uczono młodych chłopców takich zachowań. Prawdopodobnie teraz trenerzy sztuk walki bardziej koncentrują się na sprawności i umiejętności obrony.

Nie hołubiono nikogo. Nie miały znaczenia status materialny, narodowość ani wiek. Wszyscy byli równi. Liczyła się godność, honor, szacunek dla innych.

Te walory charakteru powinny współgrać z poszanowaniem rodziny.
W życiu żonatego mężczyzny nieczysta namiętność nie powinna rzucać cienia na małżeństwo. Nawet wtedy, jeśli nie jedna żona zaprząta umysł.
Tutaj duchowość przeplata się z prostym realizmem; elementy telekinezy nie tłumaczą efektów magicznych.

Najpierw trzeba uwierzyć. Potem ruszyć w drogę. Nie odwrotnie.

Pani Katarzyna Bonda rewelacyjnie opisała życie w Kazachstanie pod koniec XX w.. Poznając męskich i żeńskich bohaterów powieści „Miłość leczy rany”, zastanawiałem się nad ich mentalnością. Nie pasowali mi do czasów współczesnych, ale detale i język używane przez nich były nowoczesne. Mam zaufanie do Autorki i wiem, że bardzo starannie przygotowuje swoje utwory od strony merytorycznej. Historia rodu Kunanbajewa obfitowała w mroczne wydarzenia. Niektóre sytuacje przypominały walki gangów. Szacunek dla umiejętności mentorskich jest za słabym argumentem w rozgrywkach politycznych. „Dworskie intrygi” na szczycie władzy to domena kobiet dbających o domowe ognisko. Ich charaktery są ciekawie skomplikowane.

Schowała się w swoim czołgu. I nie zamierzała przed nikim otwierać włazu.

Czytając „Miłość leczy rany” odbierałem specyficzny dress code. Moją uwagę zwróciły zestawienia strojów postaci. Wyobrażałem sobie skóry, perły, kreszowe dresy, szpilki, jedwabie i białe koszule.
Uważam tę powieść za najlepszą w dorobku literackim Katarzyny Bondy. Jestem zainteresowany kolejny książkami tworzącymi tę trylogię kryminalną „Wiara ∙ Nadzieja ∙ Miłość”. Ciekawie brzmią tytuły: „Miłość czyni dobrym” i „Miłość pokonuje śmierć”.


Brawo, Pani Katarzyno!!!


Podejrzany, Fiona Barton

Tytuł: Podejrzany  

Autor: Fiona Barton
Tytuł oryginalny: The Suspect
Tłumaczenie: Agata Ostrowska
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: thriller psychologiczny
Ilość stron: 560
Moja ocena: 6/10


Nareszcie nikt nie będzie aż do znudzenia pytał o odrobione lekcje, napisane nudne prace semestralne ani o zaliczenia! Można się urwać spod kontroli starych! W końcu nie trzeba spełniać nieżyciowych oczekiwań rodziców. Jak to uczcić? Może jakaś wyprawa DOJRZAŁEJ młodzieży? Tajlandia… o, tak! Na pewno będzie super!

SZALONA JAZDA – jak w grze komputerowej i bez pasów bezpieczeństwa.

Alex i Rosie nie wiedziały, jak się nacieszyć wolnością. Niezła byłaby jakaś wycieczka… albo szalona imprezka. Co kto woli? Fajni chłopcy, alkohol, dragi, jakiś tatuaż…

Rosie nie ma tatuaży. Nie pozwoliłam jej. Takie to pospolite, no i ryzyko zakażenia.

Na szczęście jest internet. Nie będzie krępujących rozmów.
Będą za to kłopoty, brak pieniędzy, brud i wścibskie spojrzenia.
Jedno głupie zdjęcie wrzucone do netu może zepsuć opinię. Pokręcony piroman – też mi porównanie. Czy on może być o cokolwiek „Podejrzany”?

Zniszczą biednemu Jake’owi życie przez fotkę z jakiejś durnej imprezy na plaży.

Taki świat niekontrolowanej wolności obyczajowej opisała w swojej powieści Fiona Barton. W środowisku pełnych luzaków ktoś kierujący się rozsądkiem jest po prostu nudny.
Kiedy zacząłem czytać „Podejrzanego”, oczami wyobraźni widziałem scenki czy pejzaże z tak modnej Tajlandii. Naiwny jestem, prawda? Czego ja tam szukałem? Kolorytu, symboli, przygody?  A może słoni na ulicach?
A co znalazłem? Niekończące się imprezki, upojenie aż do… Opowiadane bez specjalnych różnic te same wydarzenia.  
Ach, sorry… Spotkałem jeszcze zamartwiających się rodziców
z pretensjami o szargane dobre imię ich idealnego dziecka. Dowiedziałem się, kim jest paszteciarz…

Nasze doświadczenia będące konsekwencją archaicznego wychowania dzieci są czasem gorzkie. Ten thriller polecam głównie osobom, którzy
w rodzinnym domu widzą anioły, które nie wiadomo kiedy „dojrzały”. Odrobina braku zaufania nikomu nie zaszkodzi. Życzę wam również fascynującej lektury.

Z moich kości, Marcin Dudziński

Tytuł: Z moich kości  
Autor: Marcin Dudziński
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: kryminał
Ilość stron: 384
Moja ocena: 8/10

GORĄCO! Gorąco robi się na myśl, że ktoś może sobie przypomnieć fakty z wstydliwej przeszłości. Krew szybciej krąży po usłyszeniu lub  przeczytaniu na pewno nieprzypadkowych słów. Palce odruchowo sięgają po za ciasny guzik na widok jakby znajomej twarzy. Pojawiają się mroczki w oczach, kiedy strach blokuje oddech. I jak tu zachować pozory opanowania i udowadniać swój profesjonalizm. Pan komendant Podkula ogon, zamiast warczeć.

Przerażenie wywołują makabryczne kompozycje sadystycznego mordercy. Chore wizje łączą przeszłość
z teraźniejszością.


Nie seksualny fiksat, tylko artysta. Wirtuoz. Morderca żywcem wyjęty z filmów dokumentalnych.

Jak ujawnić zbrodniarza, opanowując jednocześnie własny strach przed ujawnieniem przeszłości? Plotki, domysły, podejrzenia drążą duszę jak wyrzuty sumienia. Jak ma sobie poradzić z tym Jerzy Walter, który bez skrupułów doprowadził do aresztowania brata? Jak na pokazie filmu przegląda swoje etapy życia. Tu nie ma szans na poprawki. Pozostaje wstyd i tchórzostwo.

Cała sprawa wydaje się jedną wielką mistyfikacją.

Pan Marcin Dudziński sięga po coraz lepsze i bardziej perfekcyjne środki przekazu literackiego. Druga część trylogii Profanum imponuje rozmachem artystycznym
z domieszką historii. Mocna symbolika łagodzi zgrzyt wywołany połączeniem katolicyzmu
i tarota. Na stopniowo odsłanianym portrecie twardego  komendanta pojawia się coraz więcej skaz. Można zapomnieć zabrać telefon komórkowy, ale nie przyjaciół. 


Gorąco polecam tę powieść, w której sytuacje można łatwiej sobie wyobrazić dzięki znanym nam realiom. Autor bardzo dobrze spisał swoje pomysły, czym zyskał moje uznanie. Ciekawe , czym mnie zaskoczy zamykając ten cykl powieściowy?

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca

I że cię nie opuszczę, Michelle Richmond

Tytuł: I że cię nie opuszczę  
Autor: Michelle Richmond
Tytuł oryginalny: The Marriage Pact

Tłumaczene: Maria Smulewska
Wydawnictwo: Otwarte 2018
Kategoria: thriller psychologiczny
ilość stron: 487
Moja ocena: 9/10

Minęły czasy, kiedy mąż zarabiał na utrzymanie żony, rodziny i domu. Kobieta pełniła zaszczytną rolę opiekunki domowego ogniska. Teraz każdy konstruuje swoją karierę od podstaw. Na podobnej zasadzie budujemy nasze małżeństwa.

Na początku małżeństwo jest jak taczka świeżego cementu – nieuformowane, nieuporządkowane.

Na taką nieprzewidywalną drogę życia weszli Alice
i Jake. Obydwoje pragnęli pięknego życia i silnych uczuć. Terapeuta i prawniczka,
z zamiłowania wokalistka – wszystko rokowało udane i szczęśliwe małżeństwo. Serca biły w jednym rytmie i miało być tak uroczo jak w piosence o miłości.


Ich głosy tak pięknie współgrają, jej wije się wokół jego, potem we właściwym momencie łączą się w idealnej harmonii.

I byłoby tak dobrze, gdyby nie Pakt, którego warunki przyjęli beztrosko. I skończyła się wolność słów i czynów. Pozornie każde działanie było podporządkowane tworzeniu ideału. I tylko nie należy mieć dzieci, rozmawiać na dowolne tematy, myśleć samodzielnie… Jak trudno dotrzymać przysięgi: I że cię nie opuszczę, kiedy za wszystko niedozwolone
w małżeństwie grożą niewyobrażalne kary. Jak uciec z grona ludzi uzurpujących sobie prawo do kierowania ludzkim życiem?


Zupełnie jakbyśmy byli dwoma szczurkami w klatce, które wciąż wierzą, że musi istnieć jakiś sposób na wydostanie się na wolność.

Gdyby istniał gatunek literacki „koszmar”, to zaliczyłbym do niego powieść „I że cię nie opuszczę” autorstwa Michelle Richmond. Ta opowieść jest napisana tak sugestywnie
i perfekcyjnie, że chwilami odczuwałem wręcz oburzenie. Nie raz pomyślałem: przecież to tylko książka, przepełniona fikcją literacką. Niektóre sceny szokowały mnie. Bez kofeiny podnosiło mi się ciśnienie. Podsumowując napiszę, że ta powieść jest niesamowita.


Koniecznie ją przeczytajcie i zastanówcie się w przyszłości nad zdrowym funkcjonowaniem małżeństw i innych związków. 











Trylogia "Profanum", Marcin Dudziński

Gorąca afera związana z biskupem Walterem i jego bratem rozpaliła wyobraźnię. Gorące lato w Częstochowie było trudne do zniesienia. A tu jeszcze kolejna afera związana z kradzieżą w muzeum archeologicznym...




Przede mną lektura drugiej powieści "Z moich kości" , którą napisał Marcin Dudziński - autor. Już dziś jest premiera tej powieści, którą wypuściło na rynek wydawniczy Wydawnictwo Czarna Owca

Polecam również
https://krainslowa.blogspot.com/2019/07/tytu-przeciwko-bratu-autor-marcin.html?fbclid=IwAR1X98Ge-P8c73QM_hjLd8LaI0uar5T9iaKMFqiP5DWgjyyzMnRZH2Zgw-k


Stracony, Jane Harper

Tytuł: Stracony  
Autor: Jane Harper
Tytuł oryginalny: The Lost Man
Tłumaczenie: Magdalena Nowak
Wydawnictwo: Czarna Owca 2020
Kategoria: thriller
Ilość stron: 375
Moja ocena: 7/10

Na obrazie spalonej słońcem ziemi została przezroczysta smuga jak zatarty szczegół. Zgaszony szary ślad, niemal przezroczysty.
Na rodzinnym obrazie została smuga jak cień ukrytej tajemnicy. Ale zawsze w takich sytuacjach nasuwało się oczywiste pytanie: kim byli naprawdę?

Rodzina Bright’ów pracowicie tworzyła bezpieczny, owiany milczeniem i pozornie szczęśliwy świat. Kiedy opuścił ich „życiowy dezerter”, pojawiły się pytania. Nie wystarczy lakoniczny zwrot „Wybacz mi” w pożegnalnym liście. Czasem trzeba przeprosić za swój czyn. 
W specyficznych warunkach klimatycznych za najbardziej naganną rzecz uważa się nieudzielenie pomocy na drodze. Wystarczy kilka butelek wody, a w wyjątkowej sytuacji
– wezwanie pomocy.


Śmierć jednego z braci stała się pretekstem do zrewidowania przeszłości. Jane Harper nie rozwinęła przede mną zapierającej dech w piersiach fabuły. Chwilami dokuczała mi duszna atmosfera australijskiej posiadłości. To wszystko straciło znaczenie, kiedy odniosłem wrażenie uczestniczenia w życiu tych ludzi. Nie jest łatwo żyć i funkcjonować
w rodzinie, w której sekrety są chowane za zasłoną niepamięci. Wzajemne pretensje
i żale przytłaczają jak ciężar na piersi.


Nathanowi ulżyło: obawiał się, że ciężar ciała jego brata przytłoczy go na resztę życia.  

Według mnie Stracony jest czas, w którym  nie naprawiono starych błędów. Godziny, które spędziłem nad powieścią Pani Harper, to czas refleksji nad własnym życiem. Nie można zbyt długo czekać z udzieleniem kluczowych odpowiedzi. 


Warto było przeczytać tę powieść i cierpliwie, strona po stronie, poznawać postacie tej opowieści. Nie oczekujcie szalonych zwrotów akcji. Wtedy ukaże się Wam dopracowany obraz rodziny.

Za egzemplarz książki dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca.